Zult

Sint-Oedenrode - “Ik ben het niet kwijt, ik kan het niet vinden”, zei 1 van onze kinderen op mijn vraag wat hij nu weer kwijtgemaakt had. Nou zo vind ik regelmatig spullen die ik niet kwijt ben. Gebruikt bestek of servies op de aanrecht, op een bed, in de vensterbank, op de speelkamer. Jassen over een stoel. Handdoeken over de traprailing in bad of de wasbak. Kleding op de grond voor de kast. Snoepwikkels onder of achter de bank. Lege chipszakken en koekverpakkingen in de voorraadla. En mijn favoriet: schoenen. Ja die vind ik zowat overal door het huis. Voornamelijk komen die in het geheim bijeen in de gang, op de trap, of bij de playstation (of weet ik hoe die speelkrengen tegenwoordig ook mogen heten). Of ik dan zelf niet ooit iets wel kwijt ben? Jawel hoor. Oplaadsnoeren van mijn telefoon, Ipad of “oortjes”. Meestal vind ik die bij de favoriete verblijfplekken van de kinderen. Oftewel in hun kamers of bij eerdergenoemde speelstation. Sinds jongste 18 werd ben ik ook regelmatig een deel van mijn biervoorraad kwijt. Nou ja, niet echt kwijt. Ik weet wel waar het gebleven is.

En mijn geduld. Dat ben ik af en toe ook kwijt. Beter gezegd, het is wel eens op. Vooral naar aanleiding van voorgaande zinnen. Bijzonder trouwens dat iets wat je helemaal opmaakt toch vanzelf weer aangroeit. Na een paar minuten heb ik zo weer automatisch een voorraadje geduld aangemaakt. Nu ik er zo over nadenk. Iets wat je verliest, dat ben je kwijt. Iets wat je misplaatst of waar je niet meer van weet waar het ook alweer is, dat kan je niet vinden. En tenslotte iets wat op is, dat kan je weer aanvullen. Jongejonge wat een filosofie van de koude grond.

Als mijn geduld dan weer eens op is na een zinloze discussie met 1 van de kinderen, ja dan verzucht ik: “zoekt en gij zult vinden”. Of wat ons pap zegt: zoekt en gij vindt zult.