Cal Ambre: Pootjes

Sint-Oedenrode - “Geld heeft duizend pootjes”, hoorde ik zeggen op de radio. De uitspreker van dit moois doelde op het snel verdwijnen van de centen uit de portemonnee. Tsja ik geef toe dat het inderdaad rap uit je zicht kan spoeden. Vroeger had ik een spaarpot in de vorm van een bijenkorf. Een gift van de Rabobank. Het ding zal zo’n 10 centimeter hoog zijn geweest en 5 centimeter in diameter. Snelle rekenaars onder ons concluderen nu dat er zo’n 150 cm3 in kan, dat is 150 milliliter. Een tas koffie dus. Daar gingen dan mijn gespaarde stuivers, dubbeltjes, centen, guldens en soms zelfs een rijksdaalder in. Ja inderdaad ik ben van voor 1 januari 1999. En hoe kwam ik als jong menneke aan die centen? Het gebruikelijke: met rapport naar opa en oma, doelpunt scoren bij voetbal, verjaardagscadeau van tantes en ooms, en aan het eind van mijn lagere schooltijd met het halen van een pakje sigaretten. Hoe? Wat? Jahaa, met het halen van een pakje sigaretten voor ons pap. Caballero zonder filter. Ik werd met 2 gulden op pad gestuurd naar de friettent. Daar hing buiten aan de muur een sigarettenautomaat (natuurlijk volledig analoog en dus op spierkracht). Hup die 2 guldens erin. Dan aan de betreffende lade trekken waarboven de bruine pakjes caballero zonder filter lagen. En presto: ik had een mooi pakje te pakken, met daarop…. Nou? Juist daarop zat met plakband het wisselgeld geplakt. Hoe slim. En hoe arbeidsintensief overigens. Twee kwartjes, een dubbeltje en een stuiver. Snelle rekenaars onder ons concluderen dat een pakje sigaretten destijds 1 gulden en 35 cent kostte. Voor de jongere lezers: zo’n 61 eurocent. Vaak kwam het dan voor dat ik een deel van dat plakbandgeld kreeg. Meestal de stuiver. Dus je snapt, ik snelde braaf met de rookwaar naar huis. Dan had niet alleen het geld duizend pootjes.