Knikkeren met…. Wouter van der Staak
Human InterestSint-Oedenrode - Knikkeren, we hebben het allemaal gedaan. Het tijdloze spel verbindt generaties. Samen met Rooienaren gaat De Bron magazine terug in de tijd, tijdens een potje knikkeren. Hoe waren zij in de klas? Wat voor streken hebben zij uitgehaald? Knikkeren, een simpel maar tijdloos spel dat herinneringen oproept aan vervlogen schooldagen. Samen met Wouter van der Staak ga ik terug naar de speelplaats van de Odaschool.
Door: Nienke Habraken
De tegels op het plein van de Odaschool liggen er nog net zo uitnodigend bij als vroeger, al zijn er inmiddels heel wat jaren verstreken sinds Wouter van der Staak hier als basisschoolleerling rondliep. Herinneringen komen naar boven: “Het knutselen in de kelder, honkballen op het veldje achter de school….”
Wanneer we de klaslokalen langs lopen, begint Wouter te vertellen over zijn meest memorabele docent: de kleine meneer Van Geneugten. “We hadden een grote en een kleine meneer Van Geneugten. In groep 7 had ik les van de kleine. Een kordate, stipte leraar. Echt van de oude stempel.” Waar sommige leerlingen liever knutselden of rekenden, was Wouter al vroeg gegrepen door vakken als geschiedenis, wereldoriëntatie en maatschappijleer. De nieuwsgierigheid naar hoe de samenleving werkt, zat er al jong in. Op de vraag met wie hij op school optrok, volgt een hele rij namen. “Rob de Vries, Loek Swinkels en Ruud Govaerts. Maar ook met Joris van den Bongaardt en Arjen van Esch kon ik het goed vinden.” Met sommigen ging hij later op stap of zelfs op vakantie. “Maar ja, uiteindelijk verwateren contacten een beetje.” Hij komt nog regelmatig oud-klasgenoten tegen, bijvoorbeeld bij het hockey Jody van Abelen of in de gemeenteraad Johan van Gerwen.
Zijn afscheid van de basisschool staat hem nog helder voor de geest. “Ik ben in de zomervakantie jarig en heb toen een fuif gegeven bij ons thuis. De hele klas was er. Het was een van de laatste momenten samen en daarna vloeiden er flink wat traantjes.” Na de Odaschool ging Wouter naar het Skinle College, tegenwoordig het Elde. “De brugklas was leuk, we zaten in een apart gebouwtje.” Maar toen zijn vrienden na een jaar naar havo of andere scholen gingen, zakte zijn motivatie weg. Hij bleef zitten in de derde klas en maakte daarna de overstap naar de Rooise Mavo, het Fioretti College. “Daar fleurde ik weer op. Ik werd beste maatjes met Emiel van de Wetering.” De weg naar een vervolgopleiding was minder vanzelfsprekend. Totdat Emiel hem meenam naar een open dag van De Leijgraaf bij de opleiding Sociaal Pedagogisch Werk.
Tijdens zijn stages — op onder andere Dommelrode en Springplank — sloeg het vonkje voor het onderwijs over. Uiteindelijk ging hij de lerarenopleiding Maatschappijleer doen en inmiddels geeft Wouter les bij de opleiding Sociaal Werk van het Koning Willem I College in Den Bosch. “Het mooie is dat ik maatschappijleer en politiek kan combineren in mijn werk.”
Zijn politieke interesse werd gevoed door zowel de actualiteit als thuis aan tafel. “Mijn moeder zat in de gemeenteraad voor het CDA en mijn vader is een echte PvdA-man. Dat contrast leerde me om kritisch te luisteren.” Zijn eigen politieke loopbaan begon tijdens de lerarenopleiding. Hij werd lid van de SP, groeide door tot afdelingsvoorzitter, zat in het partijbestuur en was Statenlid. In 2019 stond hij zelfs op plek 7 voor het Europees Parlement. Maar na jaren SP voelde hij dat zijn opvattingen veranderden. “Mening durven bijstellen is juist een kracht.” Hij maakte de overstap naar de PvdA, waar hij zich beter thuis voelde. Inmiddels is hij gemeenteraadslid in Meierijstad voor GroenLinks-PvdA.
