Knikkeren met… Renske van Ravenstein
Human InterestSint-Oedenrode - Knikkeren, we hebben het allemaal gedaan. Het tijdloze spel verbindt generaties. Samen met Rooienaren gaat De Bron magazine terug in de tijd, tijdens een potje knikkeren. Hoe waren zij in de klas? Wat voor streken hebben zij uitgehaald? Knikkeren, een simpel maar tijdloos spel dat herinneringen oproept aan vervlogen schooldagen. Samen met Renske van Ravenstein ga ik terug naar de speelplaats van de Odaschool.
Door: Nienke Habraken
“Er zijn nog knikkerpotjes,” zegt Renske van Ravenstein, terwijl we zoeken naar de iconische tegels. Het zijn er niet meer zoveel als vroeger, maar ze zijn er nog. “Ik was altijd buiten,” glimlacht Renske, terugdenkend aan die tijd. Sinds haar basisschooltijd is er veel veranderd op het plein, maar de zandbak aan de achterkant en de bekende pingpongtafels aan de voorkant zijn er nog steeds.
Renske was een leergierige, brave leerling, met een voorkeur voor de creatieve vakken en het werken aan projecten. “Op pad gaan vond ik leuk, zoals met het project van de Teunisbloem,” vertelt ze verder. Vrijdagmiddagen waren bijzonder, want dan was het tijd voor optredens. Samen met vriendinnetjes deden ze dansjes na van Britney Spears en de Spice Girls. “Jongens en meiden deden allemaal mee,” lacht ze. “Het was een andere tijd, geen TikTok of Instagram, maar echte interactie.”
Toch waren er ook momenten van kattenkwaad. Hoewel ze zelf naar eigen zeggen “best braaf” was, herinnert ze zich hoe sommige jongens uit haar klas ooit in het geheim het gehoorapparaat van hun juf konden bedienen met een afstandsbediening. “Ze hadden die ergens vandaan gehaald en konden ermee spelen,” grinnikt ze. “Natuurlijk was dat hilarisch, maar nu besef ik dat het eigenlijk best zielig was. Die juf snapte er helemaal niks van en werd er gek van.”
Een van de hoogtepunten van het schooljaar waren de eindmusicals. Renske herinnert zich beide musicals in groep 5 en 8. “Ik vond het prachtig om mee te doen, maar ik stond liever een beetje aan de zijkant,” lacht ze. De voorbereidingen waren minstens zo leuk als het optreden zelf. Urenlang oefenen, teksten uit het hoofd leren, kostuums passen. De overgang naar de middelbare school bracht weer een nieuwe fase met zich mee. Renske vertelt dat ze vanuit het dorp met klasgenootjes naar de middelbare school in Veghel fietste. “We wachtten altijd op elkaar om samen te fietsen, elke dag een vast clubje. Dat gaf herkenning en een stukje zekerheid.” Lachend denkt ze terug aan die lange fietstochten en de pauzes waarin ze elkaar weer opzochten.
Nu kijkt Renske toe hoe haar eigen zoon zijn eerste stappen op het schoolplein zet, al is dat bij basisschool de Kienehoef. Regelmatig gaan ze samen terug naar de Odaschool om bij het watergedeelte te spelen. Ze ziet veel van zichzelf in haar zoon terug: zijn nieuwsgierigheid, zijn enthousiasme, en zijn leergierigheid. “Het is zo leuk om te zien hoe hij de wereld ontdekt,” zegt ze, terwijl ze glimlacht bij de gedachte dat sommige dingen altijd hetzelfde blijven.
