Vakantieweek brengt senioren samen: “Je voelt je ineens weer twintig jaar jonger”
Roois nieuwsSint-Oedenrode - Een nieuw initiatief, maar eentje die meteen smaakt naar meer. Terwijl de eerste week van de bouwvak voor veel gezinnen het startsein is van de zomervakantie, breekt voor veel senioren juist een stille periode aan. Kinderen en kleinkinderen zijn op vakantie, verenigingen liggen stil en de dagen lijken ineens een stuk langer. Juist daarom organiseerde Thuis in Nijnsel voor het eerst de Seniorenvakantieweek. Een week die veel indruk maakte op zowel de deelnemers als de organisatie.
Door: Nienke Habraken
Wie tijdens de Seniorenvakantieweek een kijkje nam bij Zalencentrum De Beckart, zag vooral veel lachende gezichten. Aan de tafels werd gekletst, herinneringen opgehaald en gelachen. Er klonk muziek, er werd gespeeld, gegeten en gedanst. Voor de één was het een gezellige week vol activiteiten, voor de ander betekende het veel meer dan dat.
“Veel mensen zitten tijdens de bouwvak alleen thuis,” vertelt medeorganisator Mari Swinkels. “Hun kinderen en kleinkinderen zijn op vakantie en de normale activiteiten liggen stil. Dan kunnen de dagen behoorlijk lang duren. Daarom wilden we juist in deze week iets organiseren waar mensen naar uit kunnen kijken. Niet één middag, maar een hele week waarin je elkaar ontmoet en samen plezier maakt.”
Dat idee groeide uit tot een gevarieerd programma. Op maandag genoten de deelnemers van een picknick en oud-Hollandse spellen. Dinsdag veranderde De Beckart in een zomers stranddecor, compleet met tapas en spelletjes als jokeren, rikken en Keezen. Woensdag gingen de senioren op bezoek bij bedrijven in Nijnsel en Sint-Oedenrode, gevolgd door een barbecue. Vrijdag werd de week feestelijk afgesloten met een pannenkoekenfeest en een groot muziekfestijn op het Beckartplein.
“Maar eerlijk gezegd zijn de activiteiten niet eens het belangrijkste,” zegt Mari. “Het mooiste is wat er tussen de mensen gebeurt. Op maandagochtend zie je deelnemers nog wat onwennig binnenkomen. Sommigen kennen niemand. Een paar dagen later zie je ze samen koffie drinken, verhalen delen en telefoonnummers uitwisselen. Dan weet je dat het doel bereikt is.”
Dat merkt ook deelneemster Diny, die geen enkele dag oversloeg. “Het was een fantastische week. Ik ben er iedere dag geweest. Hoe ze dit allemaal voor elkaar hebben gekregen, dat is echt geweldig.” Voor haar was iedere dag anders, maar even bijzonder. “De oud-Hollandse spellen vond ik ontzettend leuk. Die herken je natuurlijk nog van vroeger. En dat strand... daar stond je echt even met het gevoel alsof je op vakantie was. Er was zoveel aandacht besteed aan de aankleding. Dat maakte het extra speciaal.”
Toch zit voor haar de echte waarde ergens anders. “Veel mensen in je omgeving zijn op vakantie. Dan zit je al snel alleen thuis. Nu had je iedere dag iets om naar uit te kijken. Je ontmoet nieuwe mensen, maakt een praatje en voor je het weet ben je uren verder. Er wordt bovendien zó goed voor je gezorgd.” Ze wijst daarbij nadrukkelijk naar de vrijwilligers. “Die lopen de hele dag rond om te vragen of alles goed gaat of dat je nog iets nodig hebt. Ze brengen je naar locatie, met rolstoel of rollator. Niks waste gek. Dat lijkt misschien iets kleins, maar daardoor voel je je echt welkom.”
Mari knikt. “Zonder vrijwilligers was dit nooit gelukt. Iedereen zette zich met zoveel enthousiasme in. Niemand keek op de klok. Iedereen wilde er samen een mooie week van maken.” Volgens hem verdient één persoon daarbij een extra compliment. “Met kop en schouders steekt Erry Dortmans erbovenuit. Zij is echt de kartrekker van deze Seniorenvakantieweek. Erry bruist van de ideeën en weet mensen daarin mee te krijgen. Ze denkt overal over na, van het programma tot de kleinste details. Zonder haar was deze eerste editie nooit geworden wat ze nu is.”
Ook tijdens de week zag Mari hoe bijzonder het initiatief eigenlijk was. “Je ziet mensen opbloeien. Er wordt weer gelachen. Mensen die thuis misschien weinig aanspraak hebben, zitten hier ineens midden in de gezelligheid. Dat raakt je.” Het meest bijzondere moment beleefde hij tijdens de slotavond. “Toen de muziek begon, stond de dansvloer al snel vol. Er ontstond spontaan een polonaise. Mensen met een rollator, mensen in een rolstoel... iedereen deed mee. Dat was zó mooi om te zien.”
Ook Diny krijgt direct een glimlach als ze eraan terugdenkt. “Je voelt je ineens weer twintig jaar jonger”, zegt ze lachend. “Dat was echt genieten.”
Voor Mari werd het zelfs een emotioneel moment. “Na afloop kwamen deelnemers ons bedanken. Sommigen met tranen in hun ogen. Dan pink je zelf ook wel even een traantje weg. Op zo’n moment besef je hoeveel zo’n week voor mensen betekent.”
Dat de eerste editie een succes was, blijkt ook uit de evaluatie. De deelnemers gaven de Seniorenvakantieweek gemiddeld een 9,1. “Zo’n eerste keer blijft spannend,” zegt Mari. “Je weet niet of mensen het concept omarmen. Maar als je dan ziet hoeveel deelnemers iedere ochtend weer met een glimlach binnenkomen en aan het einde van de week vragen of er volgend jaar weer een editie komt, dan weet je dat je iets moois hebt neergezet.”
Diny hoeft daar niet lang over na te denken. “Als het volgend jaar weer wordt georganiseerd, ben ik er zeker weer bij. En ik hoop dat nog veel meer mensen komen. Het is voor iedereen de moeite waard. Je ontmoet nieuwe mensen, je voelt je welkom en je merkt dat je er niet alleen voor staat.”
Voor Mari is dat misschien wel de mooiste opbrengst van deze eerste Seniorenvakantieweek. “Een rapportcijfer van 9,1 is prachtig. Maar uiteindelijk draait het niet om cijfers. Het gaat om die glimlach wanneer mensen binnenkomen, de gesprekken die ontstaan en de dankbaarheid die je terugkrijgt. Dan weet je waarvoor je het allemaal hebt gedaan.”
