Dertig jaar later nog altijd een hecht team uit de thuiszorg
Zorg en WelzijnSint-Oedenrode - Waar vroeger zorg werd verleend aan gezinnen in moeilijke situaties, wordt nu vooral veel gelachen en bijgepraat. Zes oud-collega’s die elkaar leerden kennen bij de toenmalige thuiszorg in Sint-Oedenrode komen al dertig jaar iedere zes tot acht weken samen voor een kop koffie. Onlangs vierden ze dat bijzondere jubileum met een reünie (etentje).
Door: Nienke Habraken
“Het begon heel spontaan”, vertelt Yvette Borgmeijer. “Nadat er een fusie kwam en wij als team uit elkaar zouden vallen, gingen wij koffie drinken als een soort afscheid. Dat beviel zo goed dat we ermee zijn doorgegaan. Eerst waren we met elf collega’s, later met acht en inmiddels zijn we nog met z’n zessen. Maar we zijn elkaar nooit uit het oog verloren.” Francine van der Zanden, Yvette Borgmeijer, Gerry Verhoeven, Rian Sanders, Franca Bekkers, Karin Janssen zien elkaar nog regelmatig.
De vrouwen werkten destijds bij het Centrum Maatschappelijke Dienstverlening (CMD), dat gevestigd was in het pand waar tegenwoordig Bomans is gevestigd. Later fuseerde de organisatie met de thuiszorg in het bekende Wit-Gele Kruisgebouw aan de Hoge Vonderstraat. Daar maakten ze de veranderingen in de zorg van dichtbij mee.”Wij verleenden vooral maatschappelijke gezinszorg”, legt Yvette uit. “Soms begeleidden we een gezin maandenlang. Je hielp niet alleen in het huishouden, maar ondersteunde mensen ook als er ingrijpende gebeurtenissen plaatsvonden. Dat was heel ander werk dan de thuiszorg van nu.”
Juist die intensieve samenwerking smeedde een hechte band. Inmiddels zijn de gesprekken allang niet meer alleen gevuld met herinneringen aan het werk. “We hebben samen elkaars hele leven meegemaakt: trouwen, kinderen krijgen, scheidingen, verhuizingen en helaas ook ziekte en overlijden. We weten precies wat iedereen heeft meegemaakt.”
Yvette was destijds de jongste van het team en wordt daar nog regelmatig aan herinnerd. “Ik was echt de benjamin. Nu ben ik 53, maar voor de anderen blijf ik nog altijd ‘ons Yvetteje’.”Hoewel iedereen inmiddels een andere weg is ingeslagen, is de verbondenheid gebleven. Regelmatig herkennen oud-cliënten de dames nog op straat. “Dat zijn leuke momenten. Dan besef je hoeveel mensen je in al die jaren hebt mogen helpen.”
