Dansen, een rode draad door haar leven
Human InterestSint-Oedenrode - Als klein meisje deed ze al mee aan playbackshows bij de jeugdprinsenzittingen en andere playbackshows in het dorp. Later stond ze vier keer per week te trainen als cheerleader in de Amsterdam ArenA, werkte ze jarenlang in hotelentertainment op Mallorca en bouwde ze in Sint-Oedenrode een dansafdeling op waar honderden kinderen en jongeren hun eerste danspassen leerden. Onlangs viel het doek voor Neeltje van Kasteren (zoals de meeste Rooienaren haar kennen). Na ruim 23 jaar gaf zij haar allerlaatste dansshow.
Door: Caroline van der Linden
Wie Neeltje kent, weet dat dansen nooit zomaar een hobby of baan voor haar is geweest. Het was een rode draad door haar leven. Een passie die haar bracht van Rooi naar Amsterdam, Mallorca en weer terug naar haar eigen dorp.
“Ik ben echt een Rooise,” vertelt ze lachend. “Ik ben hier geboren, opgegroeid en naar school gegaan.” Toch lag haar toekomst niet direct in de danswereld. Als tiener volgde ze een sportopleiding in Sittard (Cios). Daar ontdekte ze pas echt hoe leuk ze dansen vond. “Vroeger had je in Rooi eigenlijk alleen klassiek ballet of jazzballet. Al die dansvormen die je nu ziet, bestonden nog nauwelijks. Maar tijdens mijn opleiding kwam ik erachter dat dansen me ontzettend aansprak.”
Een oproep voor cheerleaders van de Amsterdam Admirals veranderde alles. Neeltje deed auditie en werd aangenomen. Een jaar lang reisde ze meerdere keren per week naar Amsterdam voor intensieve trainingen en optredens. “We trainden ongeveer twintig uur per week. Daarnaast waren er alle thuiswedstrijden in de ArenA, promotieoptredens en wedstrijden in binnen- en buitenland. Dat was echt een fantastische tijd. Ik heb daar ontzettend veel geleerd.”
Na haar opleiding liep ze stage bij Cosmo entertainment op Mallorca. Wat begon als een stage groeide uit tot vier zomers vol entertainment, shows en dans. “Overdag werkte ik met kinderen en ’s avonds stonden we in musicals en dansshows. Uiteindelijk gaf ik zelf les en leerde ik anderen de choreografieën aan. Dat was eigenlijk de eerste keer dat ik ontdekte hoe leuk ik het vond om zelf voor een groep te staan.”
Terug in Nederland kwam er onverwacht een kans voorbij. Aerobic Instructrice Marion Meeuwis, bij wie Neeltje zelf sportlessen volgde, vroeg haar of ze het over wilde nemen. En dat wilde ze wel. “Maar ik wilde méér”, vertelt Neeltje. “Niet alleen de sportlessen. Ik wilde ook dansles voor kinderen en jeugd opstarten.”
Die keuze bleek een schot in de roos. Boven de oude tennishal van De Bremhorst begon ze met haar eerste lessen. De belangstelling was enorm. “Binnen no time zat het helemaal vol. Er was destijds nog niet veel op dansgebied in Rooi. Het groeide veel sneller dan ik ooit had verwacht.” Toen deze locatie verdween, moest ze opnieuw op zoek naar ruimte. Die vond ze in de sportschool van Theo van den Oever. Daar groeide de dansafdeling uit tot een begrip in ons dorp.
In de jaren die volgden gaf Neeltje les aan honderden kinderen, tieners en volwassenen. Velen van hen bleven jarenlang dansen. “Dat maakt het ook zo bijzonder. Je ziet kinderen binnenkomen als kleuter en later staan ze als jonge volwassenen nog steeds in je groep. Je maakt zoveel met elkaar mee.” Sommige leerlingen groeiden zelfs uit tot collega’s. Zo begonnen onder meer Steffie, Lydia en Marisa ooit als leerling bij Neeltje en geven zij inmiddels zelf les.
“Dat vind ik misschien nog wel het mooiste. Dat je ziet hoe iemand zich ontwikkelt en uiteindelijk zelf voor een groep gaat staan.”
Toch kwam er de afgelopen jaren langzaam een verschuiving in haar leven. Samen met haar partner kreeg ze dochter Suus, inmiddels bijna vier jaar oud. “We hebben lang gewacht op haar. En hoe ouder ze wordt, hoe meer ik voel dat mijn prioriteit daar ligt.”
Naast haar danslessen, werkt Neeltje als teamleider bij een sportschool in Boxtel. Dat werk is beter te combineren met haar gezinsleven. De danslessen zijn natuurlijk altijd na schooltijd. En wie denkt dat een dansles geven alleen bestaat uit een uurtje voor de groep staan, heeft het mis.
“Er gaat zoveel voorbereiding in zitten. Zeker bij de dansshow. Dat is echt enorm”, vertelt Neeltje. Bijna een jaar zijn we bezig met de voorbereidingen. Alles moet kloppen. Maar wat is het de moeite waard als dan alles op z’n plaats valt en je de dansers en danseressen ziet genieten op het podium en hun familie en vrienden ziet glunderen van trots.
Onlangs vond de laatste grote dansshow plaats. Een emotioneel moment. “Het was heel dubbel. Je bent er al zo lang mee bezig en je stopt er zoveel van jezelf in. Dan besef je tijdens zo’n show ineens: dit is echt de laatste keer”, zegt Neeltje terwijl ze een traantje wegslikt. Vooral de band met haar leerlingen maakte het afscheid bijzonder. “Je leert elkaar echt kennen. Zeker bij de oudere groepen. Je deelt verhalen, maakt dingen mee en groeit samen op. Dat is veel meer dan alleen een dansles.”
Toch twijfelt ze niet aan haar beslissing. “Ik weet dat dit de juiste keuze is. Ik heb er goed over nagedacht. Natuurlijk ga ik het missen, want ik vind het nog steeds ontzettend leuk. Als Suus er niet was geweest, was ik waarschijnlijk niet gestopt, maar zij is nu mijn prioriteit.”
Helemaal verdwijnen uit de danswereld zal ze overigens niet. Theo weet dat ze wil invallen als het nodig is. “Dan blijft het leuk en kan ik zelf kijken of het past. Dus helemaal weg ben ik niet”, zegt ze.
Maar na ruim 23 jaar sluit Neeltje van Kasteren wel een bijzonder hoofdstuk af. Vol muziek, licht, applaus en ontelbare danspassen. Maar vooral een hoofdstuk waarin generaties Rooise kinderen leerden dat dansen niet draait om perfectie, maar om plezier, zelfvertrouwen en jezelf durven laten zien. En precies dat is misschien wel haar grootste nalatenschap. Niet de honderden choreografieën die ze maakte, maar de honderden kinderen die dankzij haar ontdekten hoeveel plezier er schuilt in bewegen op muziek.
En terwijl een bijzonder hoofdstuk wordt afgesloten, begint voor Neeltje een nieuw avontuur, eentje waarin dochter Suus de hoofdrol speelt.
