Een tripje naar de Wallen
Roois nieuwsNijnsel - Wie op een zonnige zaterdagochtend de geur van gegrilde saté en appeltaart over de Zandhoef ruikt, weet: er is feest. En niet zomaar een feest met een plastic tafelkleed en een koude krat bier, nee, een écht feest. Want buurtvereniging de Zandhoef bestaat 35 jaar. En dat liet het niet ongemerkt voorbijgaan. Dit jaar met een bijzonder thema: “Met z’n alle naar de Wallen”. En geloof me, dat was niet alleen voor de gemiddelde leeftijd in een midlifecrisis.
Door: Caroline van der Linden
Zondagochtend, de dag na het feestgedruis arriveren we na een lekker fietstochtje op de feestlocatie om nog even gezellig na te kletsen. Met een mooie delegatie is het opruimwerk alweer aan kant.
Zo geregeld, want waar gefeest wordt, weten de bewoners van de Zandhoef ook van aanpakken om het snel weer opgeruimd te krijgen. Benieuwd hoe het vieren van hun jubileum hen vergaan is blikken we eerst samen even terug.
Van keukentafel naar buurtlegende
Hoe het allemaal begon? Tja, daar zijn de meningen wat over verdeeld. De een zegt dat het zaadje geplant werd aan een keukentafel bij een van de buurtbewoners, de ander houdt stellig vol dat het begon in de huiskamer van André Verbakel, tussen een stuk vlaai en een kopje koffie door. Feit blijft: ergens in 1989 zei iemand; “Zullen we iets voor de buurt doen?” En sindsdien is het nooit meer stil geweest in de Zandhoef.
Inmiddels zijn we 35 jaar verder en is de vereniging uitgegroeid tot een bruisende club van zo’n 64 leden. Geen massale meute, maar een fijne, hechte club waar jong en oud, met en zonder rollator, moeiteloos door elkaar hobbelen. Zoals iemand het treffend zegt: “Het is echt een heel bijzonder groepke. Jong en oud, van alles door elkaar.”
Naar de Wallen… zonder de Zandhoef te verlaten
Het thema dit jaar? “Met z’n alle naar de Wallen”, en ja, je mag daar alles bij denken wat je wil, maar de creatieve feestcommissie besloot het legendarische Amsterdamse rosse buurtje naar de Zandhoef te halen. En hoe! Van rood flikkerende lampen tot schunnige etalages met net iets té enthousiaste paspoppen en zelfs de Bananenbar kon niet ontbreken. De buurt was even niet meer Rooi, maar hartje Amsterdam.
“De versiercommissie heeft zich helemaal uitgeleefd,” zegt een bewoner met twinkelogen. “Er stond een raam met een rood lichtje op elke straathoek. Zelfs het kippenhok was omgebouwd tot een duister kamertje.” En in de etalages: boa’s, je weet wel, van die veren in allerlei kleuren, hoge hakken en plastic drankflessen die nét iets te echt leken.
Een paar buren waren verkleed als Franse dames van lichte zeden, compleet met pruik, netkousen en rode lippenstift. Zelfs de ouderen deden vrolijk mee. Eén buurvrouw werd gespot met rollator én een pruik met glitters. “Want als je dan toch naar de Wallen gaat, kun je het maar beter goed doen,” riep ze nog terwijl ze een fles rode Martini als wandelstok gebruikte.
Een buurt met karakter (en een ondeugende glimlach)
Wat de Zandhoef bijzonder maakt, is de sfeer. Geen buur die anoniem naar binnen sluipt, geen verjaardag zonder een kaartje van de overkant. Als je Anton belt omdat je verlengsnoer te kort is, staat hij binnen vijf minuten voor je deur, met drie extra stekkers, een zaklamp en een tip over hoe je zelf een stopcontact bijplaatst.
Een nieuwe bewoner vertelt: “Ik was net verhuisd, de verhuisdozen waren nog niet uitgepakt, en de halve buurt stond al voor m’n neus met taart en genoeg gereedschap om wel even vooruit te kunnen. ” Tja, zo zijn ze daar in de Zandhoef. En dát is precies waarom een thema als “Met z’n alle naar de Wallen” niet plat of ongemakkelijk wordt, maar juist hilarisch, verbindend en een tikje ondeugend.
Feest met inhoud
Naast de aankleding was er natuurlijk ook muziek, eten (véél eten), drankjes, verkleedpartijen (inclusief een paar valse wimpers), een groepsfoto die inmiddels bijna de geschiedenisboeken in kan en zelfs een zelfontworpen daklozenkrant (die met het MooiRooi uiterlijk lichtelijk bekend voor kwam.) Zelfs de oudjes gingen los. De rollators stonden als paraplubakken geparkeerd naast de bar, en een van de bewoners waagde zelfs een poging om te paaldansen aan de partytent. Met wisselend succes, maar dat doet er niet toe.
En natuurlijk was er de onthulling van het nieuwe bord met logo: verrijdbaar om het te kunnen plaatsen bij verschillende activiteiten en geïnspireerd op de oudste boerderij in de buurt. Een vleugje geschiedenis dus tussen de boa’s en bananen door, want achter al dat feestgedruis schuilt ook trots. Trots op waar ze vandaan komen, wat ze opgebouwd hebben, en wat ze elke dag weer met elkaar delen.
Ouwehoeren, ja, maar met aandacht
Zoals een buurtbewoner het treffend zegt: “Je hoeft hier maar te bellen, en er staat iemand met een boormachine voor de deur. Of een taart. Of allebei.” Buurtvereniging de Zandhoef is geen slapende club. Geen vereniging zonder daden. Er wordt gepraat, gelachen, geholpen en feest gevierd. Met een feestcommissie die wekenlang op woensdagavond samenkomt om decorstukken te bouwen (en stiekem al wat wijn te proeven), en vrijwilligers die zóveel doen dat je je afvraagt of ze er nog een baan naast hebben.
Toekomstplannen: niet te veel, maar wél samen
Voor de komende jaren is de boodschap helder: niet overorganiseren, maar wel blijven verbinden. Spelletjesavonden, barbecues, muziek, een buurtetentje met enveloppenroute, maar vooral ruimte voor het spontane. De verjonging mag komen, maar hoeft niet geforceerd. “Je kunt nou eenmaal niet als buurtvereniging zelf meer kindjes maken,” werd er droogjes opgemerkt en daarmee was de kous af.
Tot slot: op naar de volgende 35 jaar
Buurtvereniging de Zandhoef is misschien niet de grootste, maar wel één met karakter. Een tikkeltje eigenwijs, hartverwarmend betrokken en met een talent voor feesten waar menig dorpsplein jaloers op zou zijn. En als je dan op je 35-e verjaardag de Wallen in je eigen straat weet te toveren, dan weet je één ding zeker: deze buurt krijgt het toch maar weer mooi voor elkaar.
