Wim Koolen: het kloppend hart van de kantine van SV Olland
Human InterestSint-Oedenrode - Wanneer je op zaterdagochtend de deur opent van de kantine van SV Olland, word je begroet door een geur van verse koffie, een stapel sportkranten, en als je geluk hebt, een warme glimlach van Wim Koolen. Hij staat er al, zoals altijd. Nuchter, vriendelijk en met die vertrouwde rust die je alleen vindt bij mensen die weten wat écht belangrijk is.
Door: Caroline van der Linden
Al meer dan vijftien jaar is Wim kantinebeheerder bij SV Olland, maar zijn betrokkenheid bij de club gaat veel verder terug. “Ik voetbalde hier al vanaf m’n twaalfde,” zegt hij met een glimlach die verraadt dat het niet zomaar om wat voetbaluren gaat. Hij stond jarenlang onder de lat bij het eerste elftal en heeft daarna nog tal van jeugdteams getraind en keeperstraining gegeven. “Voetbal is altijd mijn ding geweest,” vertelt hij. “En eigenlijk is dat nooit veranderd.”
Geboren en getogen in Olland, met twee zussen en een jeugd die zich grotendeels afspeelde op het voetbalveld en op school, is Wim een man van het dorp. “Ik woon inmiddels in Sint-Oedenrode, maar mijn hart ligt hier,” zegt hij. Dat blijkt uit alles wat hij doet en vooral ook uit hoe hij het doet. Met aandacht, liefde en een vanzelfsprekendheid die je eigenlijk alleen nog maar vindt in dorpen zoals Olland.
De rol van kantinebeheerder kwam op zijn pad in 2008. “Ik wilde absoluut niet het bestuur in,” lacht hij. “Maar toen deze functie vrij kwam, dacht ik: dit past bij mij. Ik heb altijd in de horeca gewerkt, in de bediening, bij evenementen. Het zorgen voor mensen zit gewoon in me.” En zo geschiedde. Sindsdien is Wim het vaste gezicht achter de bar en vaak ook daarvoor, met een praatje, een grap, of gewoon een luisterend oor. Vrijdagmiddagen zijn standaard: dan doet hij na zijn werk in Veldhoven de inkopen. “Ik weet precies wat er nodig is. Donderdagavond maak ik een lijstje en dan bel ik alles door. Vrijdag haal ik alles op, breng het naar het sportpark en zorg dat alles klaarstaat voor het weekend.” Het lijkt zo vanzelfsprekend, de volle koelkasten, de warme tosti’s, het biertje na de wedstrijd, maar achter de schermen draait een perfect geoliede machine. En die machine heet Wim.
Op zaterdag is hij er vanaf acht uur, tot soms ver in de middag. Op zondag? Dan begint hij weer vroeg, acht uur, en als het eerste speelt, is hij pas rond de klok van acht uur ‘s avonds weer thuis. “Het zijn lange dagen, maar ik doe het graag. Zolang ik er plezier in heb, ga ik door,” zegt hij. “En dat plezier zit ‘m vooral in de mensen. De waardering die je krijgt, dat doet me goed.”
Die waardering is voelbaar. Bij de jeugd die even komt snoepen. Bij ouders die na een regenachtige ochtend blij zijn met een warme kop koffie. Bij de senioren die na de wedstrijd hun verhalen kwijt kunnen aan de bar. En bij de vrijwilligers die weten dat Wim altijd klaarstaat. “We hebben een vast clubje mensen dat hier elke maandag en vrijdagochtend schoonmaakt en het terrein bijhoudt. Vrijwilligers zijn goud waard.”
Toch is niet alles altijd even licht geweest. In 2022 verloor Wim zijn vrouw aan longkanker. Een klap die hem en zijn familie diep raakte. Jarenlang was ze een vaste steun, ook in de kantine. “Ze hielp vaak mee en kwam altijd kijken bij het voetbal,” vertelt Wim. “Toen ze ziek werd, ging het snel bergafwaarts.” De afscheidsdienst werd gehouden in de kantine, op de plek die voor hen beiden zoveel betekende. “De club en het dorp hebben alles geregeld. Ik hoefde nergens aan te denken. Alles werd uit handen genomen. Dat was zó bijzonder.” Hij slikt even. “Dat vergeet ik nooit meer.”
Het tekent de kracht van SV Olland en het dorp Olland. De betrokkenheid, het samenzijn. Wim voelt zich er gedragen en hij draagt op zijn beurt ook anderen. Zijn dochter voetbalde vroeger fanatiek, zijn kleinzoon loopt inmiddels ook weer op het veld. “Dat is toch mooi hè? Dat het allemaal doorgaat. Van generatie op generatie.”
Er is in de loop der jaren echt wel wat veranderd. “Vroeger draaide alles om voetbal. Je miste geen training, geen wedstrijd. Nu plannen mensen vakanties en weekendjes weg midden in het seizoen,” zegt Wim. “Dat is even wennen, maar het hoort erbij. De mentaliteit is wat anders.” Toch ziet hij ook veel wat altijd hetzelfde is gebleven: de lol, de vriendschap, de liefde voor de club.
En de anekdotes? Die zijn er genoeg. Wim vertelt over de keer dat een jonge scheidsrechter na de wedstrijd, in de kantine iets te diep in het glaasje gekeken had en er al snel een filmpje van op YouTube stond. Hier wilde de KNVB graag het fijne van weten. “Met geluk bleef het bij een grondige schriftelijke onderbouwing”, lacht hij. Maar ook de feestjes blijven hem bij. Zoals het seizoen waarin drie teams kampioen werden. “Weekenden achter elkaar feest. De hele club leefde op.”
Wat Wim bijzonder maakt, is niet alleen wat hij doet, maar vooral hoe hij het doet. Met hart en ziel. Altijd bereid om te helpen, zonder dat hij op de voorgrond hoeft te staan. Hij is het soort vrijwilliger waar een club als SV Olland op draait, stil, trouw en onvervangbaar. “Zolang ik gezond ben, blijf ik dit doen,” zegt hij. “Ik heb in al die jaren misschien twee weekenden gemist. Toen mijn vrouw overleed ben ik even weggeweest, maar daarna ben ik weer snel begonnen. Voor mij de beste afleiding. Iedereen welkom laten voelen, dat doe ik het liefst.”
En zo is het. Met Wim achter de bar is de kantine van SV Olland niet zomaar een ruimte. Het is een plek waar verhalen beginnen, waar herinneringen worden gemaakt en waar het altijd een beetje voelt als thuiskomen.
