De échte helden van de huis-aan-huiskrant
Human InterestOlland - Wekelijks valt DeMooiRooiKrant bij ruim achtduizend brievenbussen op de mat. Dat kan natuurlijk niet zonder een groot team die hierachter zit. Naast fotografen, redacteuren en commercie, is er nog een grote groep Rooienaren die bijdraagt aan de verspreiding van ons huis- aan huisblad: de bezorgers. Door weer en wind bezorgen Rooienaren van alle leeftijden de krant, elke woensdag (of donderdag). Cor en Trudy Smits stappen al drie jaar op de fiets, bepakt en bezakt met MooiRooiKranten om Olland te voorzien van leesvoer.
Door: Nienke Habraken
“Mensen zitten echt te wachten op de krant. Misschien ook omdat Olland nog zo lekker dorps is”, vertelt Trudy terwijl ze de kranten vouwt. “Ik heb zelfs ooit gehad dat een meneer bij zijn brievenbus stond om te wachten”, vult Cor zijn vrouw aan.
Met elk fietstassen en een tas aan het stuur gevuld met de kranten en folders trekken ze het kerkdorp in om allebei aan een kant van de straat de brievenbussen te vullen. Op die manier bezorgen ze ongeveer driehonderd kranten. Cor: “We zijn drie jaar geleden gestopt met werken. We kwamen Jeroen van de Sande tegen die zelf de krant aan het bezorgen was. We vroegen aan hem hoe dat kwam. De bezorger was gestopt en er was nog geen nieuwe bezorger. We dachten: lekker buiten, lekker in beweging, dat past bij ons.” Inmiddels zijn ze een vast gezicht geworden in het dorp. “We doen het eerst in de binnenwijk, daarna een boterhammetje en dan door naar de Pastoorsmitsstraat en het buitengebied,” vertelt Trudy. Ze lachen: “We kijken altijd eerst even naar het weer.”
Cor en Trudy wonen al ruim dertig jaar in Olland en nog steeds met veel plezier. De verbondenheid in Olland is groot. “Toen we een keer een weekje weg waren, vroegen mensen zich meteen af wat er aan de hand was. Ze misten de krant en dachten dat er iets mis was,” vertelt Cor. “Dat is Olland, hè. Een dorp met sociale controle. Mensen kennen je. Als we een keer niet komen, valt dat op.”
Het bezorgen gaat niet zonder uitdagingen. “Sommige brievenbussen zijn zo klein of strak dat je je vingers er bijna bij verliest,” grapt Trudy. “En dan heb je ook nog mensen die meerdere exemplaren willen of juist geen folders. Dat moet je maar net allemaal onthouden.” Gelukkig weten Cor en Trudy inmiddels precies waar ze moeten zijn. “We kennen de adressen nu wel uit ons hoofd. In het begin was dat even zoeken.”
“| Voor veel mensen is het de manier om op de hoogte te blijven van het Rooise nieuws
Voor veel mensen in Olland is de MooiRooiKrant een belangrijk moment in de week. “Het is niet zomaar een krantje,” zegt Cor. “Voor veel mensen is het de manier om op de hoogte te blijven van het Rooise nieuws.”
Het bezorgen is inmiddels een vast ritueel. Onderweg maken ze ook een praatje met de mensen die ze tegenkomen. “Dat maakt het ook leuk, die sociale contacten. We kennen veel mensen en veel mensen kennen ons, ook van onze woonboetiek die we hadden op het Kofferen.”
Vol trots vertellen ze over hun kleinzoon Jidde die ook DeMooiRooiKrant bezorgd. “Niet in Olland, maar rondom het centrum”, vertelt Trudy. “Voor die kleine mannen is het fijn om zo geld te kunnen verdienen.”
Ondanks het soms slechte weer, het gepriegel met stickers of de strakke brievenbussen, doen Cor en Trudy het nog steeds met veel plezier. “We willen er geen verplichting van maken,” zegt Cor. “Als we niet kunnen, geven we dat op tijd door. Maar het is gewoon fijn om te doen. Beweging, contact met de mensen en het gevoel dat je echt iets betekent in het dorp.”
En dat blijkt. Want als Cor en Trudy een keer overslaan, blijft dat niet onopgemerkt. “Dan vragen mensen meteen waar de krant blijft.” Trudy besluit: “Dat zegt toch genoeg?”
