Olland en de kartuizers
NatuurOlland - “Goedemorgen, ik sprak iemand in het dorp en vroeg hem of hij wat kon vertellen over de afbeelding van een monnik in de straat.” “Hij zei mij dat ik bij u moest zijn omdat u daar meer van zou weten.” Ze vertelde me dat ze uit Leiden kwam, lerares geschiedenis is en geïnteresseerd is in lokale historische gebeurtenissen. Nu fietste ze door de Meierij, een gebied dat haar boeide, onder andere omdat haar overgrootvader er woonde, in de buurt van Esch.
Door: Henk Prins
Ik vroeg haar of ze bij de Petruskapel het informatiebord over de kartuizers had gezien en of ze de ‘poosplaats’ aan de Boxtelseweg al had bezocht. Dat had ze nog niet gedaan, zou dat zeker nog gaan doen en wees mij er fijntjes op dat het woord ‘poosplaats’ een neologisme is. Eenmaal lerares, altijd lerares. Wat leuk dat u belangstelling toont, was mijn reactie en ik stelde haar voor naar de Petruskapel te gaan om daar op de bank iets te vertellen over de kartuizers in de Meierij. Haar blik viel meteen op de tekst onder aan de bank: ‘Stat crux dum volvitur orbis’ en vertaalde het feilloos: ‘Het kruis staat, terwijl de wereld draait’, het devies van de kartuizerorde. Duidelijk was dat ze graag en gemakkelijk haar kennis deelde. Maar nu was ik aan de beurt en vertelde haar dat ik mijn kennis ontleende aan het zeer goed gedocumenteerde boek Kartuizers in het land van de Dommel van Jan Sanders, ons mede-bestuurslid van de stichting Kartuizerklooster Sinte Sophia van Constantinopel.
Inderdaad had ze ooit iets gelezen over de stichter van de kartuizerorde, Bruno van Keulen, en het streven van vrome personen om in afzondering en met strenge leefregels dichter bij God te komen. Enkele eeuwen na Bruno gaf de bisschop van Luik in 1465 aan kanunnik Ludolf van de Water toestemming om in Olland een klooster te stichten. Helaas weten we na veel onderzoek nog steeds niet precies waar het klooster heeft gestaan. Wel weten we dat de monniken er slechts kort verbleven. In 1467 vertrokken ze naar Den Dungen, onder andere omdat hun leefomstandigheden niet geheel voldeden aan een leven in volstrekte afzondering. Hun zwerftocht door de Meierij eindigde in 1641 met het gedwongen vertrek naar Antwerpen.
Ze vond het interessant en heel bijzonder dat onze stichting breed aandacht heeft geschonken aan het leven van de kartuizers in de Meierij door middel van publicaties, lezingen, onderzoek en product-marktcombinaties.
