Zonder kaartje naar München en tóch bij de EK-finale

Olland/München - Sommige voetbalherinneringen vervagen met de jaren. Andere blijven voor altijd haarscherp. Voor Theo en Wilma Meijs uit Olland is 25 juni 1988 zo’n dag die zij nooit meer zullen vergeten. Tegen alle adviezen in vertrokken ze zonder kaartjes naar München, vastbesloten om de EK-finale tussen Nederland en de Sovjet-Unie mee te maken. Wat volgde werd een avontuur dat nog altijd met veel enthousiasme wordt verteld.

Door: Nienke Habraken

In juni 1988 was er nog nauwelijks sprake van de oranjekoorts die tegenwoordig het land in zijn greep houdt. Sterker nog, Nederland begon het Europees Kampioenschap met een teleurstellende nederlaag tegen de Sovjet-Unie. Veel vertrouwen was er niet. “Mijn man Theo was eigenlijk niet zo’n voetbalfan, maar ik volgde iedere wedstrijd van Oranje,” vertelt Wilma. Naarmate Nederland de daaropvolgende wedstrijden won, groeide ook het enthousiasme. Toen Oranje zich ten koste van Duitsland plaatste voor de finale, kwam Theo met een opvallende uitspraak. “Hij zei: als Nederland de finale haalt, dan gaan wij er naartoe.” Wilma geloofde er niet veel van. Kaartjes waren nauwelijks verkrijgbaar en op radio en televisie werd zelfs gewaarschuwd om niet zonder toegangsbewijs naar Duitsland af te reizen. Toch hield Theo voet bij stuk.

In de nacht voor de finale stapte het echtpaar in de auto richting München. De oranje overalls die ze hadden geleend van iemand die bij DAF werkte, gingen pas aan toen ze bijna bij het Olympiastadion waren. De sfeer was geweldig, maar één probleem bleef: er waren geen kaartjes. De uren verstreken. Nederlanders liepen af en aan. Soms werden er tickets aangeboden, maar voor bedragen die ver boven hun budget lagen. Theo begon de moed te verliezen. “Als we geen kaartjes hebben, rijden we gewoon weer naar huis,” zei hij.

Voor Wilma was dat geen optie. Toen vlak voor de aftrap steeds meer supporters vertrokken om de wedstrijd elders te bekijken, bleef zij hopen op een wonder. Dat wonder kwam er. Vlak bij de ingang zag ze twee Duitse mannen lopen. Met haar laatste beetje hoop stapte ze op hen af. “Hebben jullie kaartjes?” vroeg ze in haar beste Duits. Tot haar verbazing luidde het antwoord: ja, twee.

Nog groter was de verrassing toen bleek dat de mannen slechts 150 Duitse mark voor beide kaarten samen vroegen. Precies het bedrag dat Theo en Wilma vooraf als absolute grens hadden afgesproken. “Ik kon het niet geloven. Ik begon spontaan te huilen van blijdschap.” De Duitsers vertelden dat ze geen zin hadden gehad om uren tussen de drukte te staan en pas op het laatste moment naar het stadion waren gekomen. Als ze er iemand gelukkig mee konden maken, deden ze dat graag.

Wat volgde werd een van de mooiste voetbalavonden uit de Nederlandse geschiedenis. Theo en Wilma zagen van dichtbij hoe Ruud Gullit de score opende en hoe Marco van Basten met zijn legendarische volley voor 2-0 zorgde. Ook de gestopte strafschop van Hans van Breukelen staat voor altijd in hun geheugen gegrift.

Toen het laatste fluitsignaal klonk, was Nederland voor het eerst Europees kampioen.

En Theo en Wilma waren erbij.

“Wat een geluk moet je hebben om zoiets mee te maken. We gingen zonder kaartjes naar München en kwamen thuis met een herinnering voor het leven.”