De straat heeft Henk veel gegeven
Human InterestNijnsel - Als kleine jongen van een jaar of tien kreeg Henk van Erp uit Nijnsel zijn eerste gitaar. Hij werd lid van gitaarclub Anthonio en onder leiding van Wim Foolen leerde hij zijn eerste gitaarakkoorden. Vandaag, op 77-jarige leeftijd, is hij die akkoorden nog niet vergeten. Hoewel de gitaar in zijn leven soms jarenlang naar de achtergrond verdween, bleef de liefde voor muziek bestaan. Inmiddels speelt hij nog altijd als straatmuzikant en heeft hij zijn belevenissen zelfs in een boek vastgelegd.
Door: Freek Vervoort
“Jarenlang heb ik als zelfstandig ondernemer een tegelhandel gerund in Budel-Schoot. Na een drukke werkdag pakte ik dan graag mijn gitaar erbij. Toen ik hoorde dat een Belgische non in het klooster van Hamont gitaarles gaf, ging ik bij haar langs. Ze zag nauwelijks, maar praatte erg graag. Soms kwam de gitaar niet eens uit de tas”, vertelt Henk, die zelf ook graag vertelt. Zijn liefde voor België steekt hij niet onder stoelen of banken. Vroeger reed hij wielerwedstrijden en zijn broer Tiny deed aan motorcross. “De sfeer in België vind ik gewoon heel prettig”, zegt hij daarover.
De grote passies van Henk zijn dan ook muziek en wielrennen. Zelf werd hij in 1964 aangestoken door een werknemer van zijn vaders bedrijf, Cas Vulders. Dat weet Henk nog goed. “Cas was één en al wielrenner en hij was de sterke kopman van de supportersclub Rooise Renners. Door hem werd ik enthousiast en ging ik zelf fietsen. Mijn eerste wedstrijd reed ik in Sint-Willebrord en dat ging best goed. Ik reed mee aan kop, tot er een grote valpartij plaatsvond waar ik middenin lag. Door een tekort aan ziekenauto’s moest ik met een politieauto naar het ziekenhuis worden gebracht. Het jaar daarna kwam ik in de juniorencategorie. Ook daar stond ik goed mijn mannetje, totdat ik tijdens een trainingsrit ten val kwam. Ik belandde met mijn hoofd op de trottoirband. We droegen in die tijd nog geen helm, dus dat ging hard. Na zes weken platliggen ben ik weer op de fiets gestapt en heb ik nog wel wat jaren gereden en veel ereplaatsen behaald. Rond die tijd werd mijn broer Jan ook geïnteresseerd in wielrennen, maar dan als sponsor. Hij kocht wat trainingspakken voor renners uit de buurt en zo begon wielerploeg Jan van Erp. De ploeg was twintig jaar lang de beste ploeg van Nederland op amateurniveau. Gerrie van Gerwen was een van de kopstukken van de ploeg, maar ook Jan Raas en Henk Lubberding reden voor wielerploeg Jan van Erp. De wielerploeg Jan van Erp bestaat inmiddels al zo’n 25 jaar niet meer.”
Voor Henk begon de interesse in handel grotere vormen aan te nemen. Hij handelde in antiek, koperen potten, kannen en zwaarden. “Op mijn 23e kocht ik een winkelpand in Budel-Schoot om een tegelhandel op te starten. Dat heb ik 35 jaar gedaan. Mooie tijden waren dat”, vertelt Henk.
Toen hij stopte als ondernemer, las hij een bericht in de krant Het Belang van Limburg. In Hasselt kon je auditie doen om straatmuzikant te worden. Dat leek hem wel wat en met de gitaar op zijn rug vertrok hij richting het stadhuis. “Dat was vrij serieus allemaal. Er stonden televisieploegen en journalisten klaar. Voor een jury van zeven mensen mocht ik auditie doen voor een vergunning. Uiteindelijk kreeg ik deze. Vanaf toen reed ik bijna iedere week naar Hasselt om te spelen. Dat heb ik altijd met heel veel plezier gedaan. Het geld dat ik daar op straat verdiende, heb ik altijd aan goede doelen geschonken”, vertelt de straatmuzikant.
“Op straat ontmoette ik allerlei mensen en beleefde ik van alles wat me altijd is bijgebleven. Daarover heb ik nu een boek geschreven, omdat ik het jammer zou vinden als die verhalen nooit verteld worden. In het boek ‘Alles voor een glimlach’ vertel ik daar trots over. En het voelt extra goed, omdat we de volledige opbrengst van het boek gaan schenken aan het Ronald McDonald Huis”, gaat hij verder.
De straatmuzikant is tegenwoordig populair. Vroeger waren het vooral verslaafden of daklozen die een extra centje probeerden te verdienen. Tegenwoordig zijn het echte muzikanten, vertelt Henk. Precies dat is waarom je in Hasselt destijds auditie moest doen, vertelt Henk. “Ze vinden daar dat je iets moet brengen en een bepaalde uitstraling moet hebben. Contact met het publiek en passie zijn daarin heel belangrijk. Op een gegeven moment liep het ook de spuigaten uit met wat er op straat stond te spelen. Dat hebben ze door die audities dus ingedamd.”
Het boek van Henk staat vol met anekdotes en bijzondere situaties die hij heeft meegemaakt op straat in Hasselt. Zo kwam er jaren geleden een oude vrouw naar hem toe gelopen. “Ze haalde uit haar jas een paar euro en legde deze voor mij neer”, vertelt Henk. “Het is mooi om te zien dat zij specifiek bij mij die paar euro neer wil leggen. Dat waardeer ik enorm. Het is ook weleens voorgekomen dat een dronken persoon ineens een briefje van vijftig bij me neergooide. Die kwam een uur later terug om dat opnieuw te doen. Heel erg grappig was dat.”
Henk heeft zoveel meegemaakt dat het schrijven van het boek haast vanzelf ging. “Er schoot me steeds meer te binnen, terwijl ik het schrijven van een boek nooit in gedachten heb gehad. Uiteindelijk heeft Jacques van Gerwen me geholpen om er een lopend verhaal van te maken. Jacques is een vriend van mij en heeft ervaring met schrijven. Hij heeft de puntjes op de i gezet.”
Volgens de eerste reacties leest het boek gemakkelijk weg. Zelf noemt Henk het een mooi en perfect boek. “We hebben ook gezegd dat we dit één keer doen met mensen die zich belangeloos inzetten. Ik ben een echte Nijnselaar van 77 jaar. Dat gelooft niemand als ze mij zien, maar dat komt omdat ik me zo goed voel en dit allemaal nog kan doen. Ik blijf ook zo lang mogelijk naar Hasselt gaan. Ik ken daar ondertussen zoveel mensen. Als ik dan weer een bekende tref, steken ze even een duimpje in de lucht en dan weet je weer genoeg. Het is een beetje mijn stad geworden.”
Hoewel Henk nooit van plan was een boek te schrijven, ligt zijn eerste exemplaar er nu toch echt. “Vroeger had ik een vier of vijf voor Nederlands op school. Dat dit dan allemaal zo gebeurt, is wel heel erg toevallig”, zegt hij lachend. “Iedere dag is weer anders. Misschien kom je niemand tegen en misschien staat het wel vol. Je hoeft niks te plannen of een kaartje te bestellen, het is allemaal heerlijk vrijblijvend”, sluit de straatmuzikant, die inmiddels ook schrijver is, af.
Het boek is te bemachtigen via henkverp@gmail.com. Henk is in ieder geval eeuwig dankbaar voor alles wat hij heeft meegemaakt.
