Meike Schouwenaars: “Op weg naar een leven dat wél past”
Human InterestKen je dat gevoel dat je hoofd altijd aanstaat? Dat je zoveel voelt, denkt en wil, maar dat het soms lijkt alsof de wereld te snel voor je draait en je er geen grip op lijkt te krijgen? Dat het je niet lukt om te voldoen, zoals de maatschappij het van jou verwacht? Misschien is er niets mis met jou, maar is de kans groot dat je brein gewoon net een andere bedrading heeft.
Door: Caroline van der Linden
Aan de keukentafel in haar huis in Boskant schenkt Meike Schouwenaars me een kopje thee in. Een prachtige jonge vrouw van 29. Op 13 jarige leeftijd, en later nog op 26 jarige leeftijd, kreeg ze de diagnose ADHD type 1, in de volksmond beter bekend als ADD, wat voor haar betekent: druk vanbinnen maar niet direct zichtbaar aan de buitenkant. Voor haar huis staat haar camper die ze samen met haar vriend stukje bij beetje zelf heeft gebouwd. Ze glimlacht als ze erover praat, maar wat ze vertelt over de weg ernaartoe, raakt diep. Het is niet zomaar een verhaal, maar een verhaal over vallen, opstaan, overleven en opnieuw leren vertrouwen op jezelf.
Kindertijd
“Op de basisschool was ik al het gevoelige meisje dat snel moest huilen,” vertelt Meike. “Ik voelde alles en wist als kind niet hoe ik ermee om moest gaan. Ik worstelde en wist niet waarom.” Het maakte haar kwetsbaar. Ze werd gepest, buitengesloten en anders gevonden. “Ook de middelbare school was geen fijne tijd”, vertelt ze. “Ik ging met de verkeerde vrienden om, voelde me niet veilig en was vooral bezig met ‘erbij horen’. School ging moeizaam, ik werd als ongemotiveerd gezien en iedere ochtend was een strijd om uit bed te komen. Door te veel te-laat-kruisjes dreigde ik zelfs bij Bureau Halt te belanden, maar gelukkig stak mijn moeder daar een stokje voor.”
De diagnose
Op dertienjarige leeftijd kreeg ze de diagnose ADD met voorgeschreven medicatie en werd ook ontdekt dat ze een slaapsyndroom had, iets wat vaak voorkomt bij mensen met ADD. “Mijn brein werkt anders”, legt Meike uit. “Ik word altijd wakker alsof ik nog in een jetlag zit. Dat verklaarde al die ochtenden vol strijd. Een opluchting, want eindelijk begreep ik mezelf.
Maar ADHD medicatie voelde niet goed. Leerkrachten spraken me aan: “Heb je je pilletje niet gepakt? Ik verzette me ertegen om enkel goed genoeg te zijn mét een pilletje, alsof ik niet goed genoeg ben zoals ik ben en stopte ermee.” Met veel moeite is Meike uiteindelijk toch geslaagd, waarna ze haar weg vervolgde op de modeopleiding. Hier kreeg haar creatieve brein de ruimte. Hoewel ze zich nog vaak onzeker voelde en altijd op zoek was naar haar plek binnen de groep, blonk ze uit en studeerde af met een tien voor haar eindproject.
Ondernemerschap en burn-out
Meike droomde al lang van ondernemerschap. “In 2020 werd ik geïnspireerd door een gesprek met mijn moeder”, vertelt ze. “Ze gaf een voorbeeld van een ondernemer die “gewoon begon”, klein, bij de eerste stap. Ik had net een nieuwe baan, maar vond de kracht om daarnaast de stap te zetten. Zo ontstond mijn sieradenlabel MEIKK. Tegelijkertijd kreeg ik op mijn werk de kans om aan de slag te gaan als manager.” Met beide handen greep ze de kans en ging er vol voor. “Ik voelde me eindelijk gezien”, vertelt ze.
Maar omdat ze van jongs af aan het gevoel had zichzelf steeds te moeten bewijzen ging ze zichzelf pushen en deed ze extreem haar best om te laten zien wat ze waard was. Tot ze uiteindelijk trillend de teambijeenkomsten leidde, ziek de sollicitatiegesprekken voerde, slecht sliep en het niet meer lukte om een hap door haar keel te krijgen. Ze belandde in een burn-out.
Het kostte haar ruim een half jaar dit te accepteren. “Ik verloor mezelf en was totaal uitgeput”, vertelt ze. “Vaak kreeg ik zó veel gedachten tegelijk in mijn hoofd, alsof mijn brein op hol geslagen was. Ik dacht dat ik gek werd, raakte ervan in paniek en ging dan hyperventileren.” Uiteindelijk moest Meike ook noodgedwongen met haar sieradenlabel stoppen.
De reguliere AD(H)D zorg
“In mijn burn-out begon ik te beseffen dat mijn ADD misschien wel een veel grotere rol speelde dan ik ooit had gedacht. Door de lange wachttijden in de zorg ging ik zelf op onderzoek uit naar wat mij zou kunnen helpen. Ik dook in de wereld van voeding, hormonen en mindset, volgde cursussen, probeerde dingen uit en merkte hoe groot het verschil was als ik leefde op een manier die wél bij mij past. Eigenlijk leefde ik continu tegen mijn natuur in.”
Toen ze uiteindelijk aan de beurt was in de reguliere AD(H)D-zorg, viel dat tegen. “Er werd niet gesproken over hoe leefstijl je brein ondersteunt, of over alternatieven. Medicatie leek de enige route. Terwijl ik juist had ontdekt dat er meerdere wegen zijn. Er werd zelfs gezegd: zonder medicatie geen verdere hulp. “Dat voelde alsof ik weer in een systeem werd geduwd dat voor mij niet werkte. Ik werd er alleen maar slechter van: mijn paniek werd erger, ik lag dagen in bed en de druk vanuit de bedrijfsarts liep op. Een donkere periode. Maar ergens voelde ik toch: er is meer dan dit. Als ik mijn leven ga inrichten op een manier die wél klopt met mijn brein, dan komt het goed.”
De stap naar herstel
“Op een zondagochtend liet mijn vriend me een artikel zien over een stel dat in een camper door Europa trok en onderweg overal online kon werken”, vertelt Meike. “Wat een vrijheid moet dat geven, dacht ik. Zo ontstond er een droom. Een lichtpuntje in mijn burn-out waar ik, samen met mijn vriend Rein, naartoe kon werken. Twee jaar lang klusten we in de weekenden en avonden aan onze camper. Of eigenlijk: ons nieuwe leven. Het werd mijn bewijs dat als je iets écht wil, het mogelijk is. Het vraagt om moed, moed om te kiezen voor wat je écht gelukkig maakt. Net zoals de keuze om uit ‘het systeem’ te stappen en als ondernemer verder te gaan, met alle risico’s van dien. En juist dat bleek de stap naar herstel.
BLOOM Movement
Tijdens haar burn-out ontdekte Meike dat AD(H)D veel meer is dan een diagnose of een aandachtstekort. “Het is een andere manier van denken en voelen, waardoor veel mensen met een creatief-, anders bedraad brein zich vaak onbegrepen of onzeker voelen”, legt ze uit.
“Wat ik zelf zo miste, wilde ik voor andere vrouwen wél beschikbaar maken. Zo ontstond BLOOM Movement, bedoeld voor ambitieuze vrouwen met AD(H)D die willen ontdekken wat wél werkt. In mijn visie spelen voeding, hormonen, stressregulatie en zelfkennis een grote rol. Niet om jezelf te ‘fixen’, maar om te ontdekken wat jóu laat bloeien”, vertelt ze.
Momenteel werkt Meike aan de lancering van BLOOM TheClub die op 12 februari 2026 plaatsvindt. Een online kennisplatform en community in één. “Het is een inspiratieplek vol kennis, tools en inzichten specifiek voor het AD(H)D-brein. Ik spreek met experts over voeding, focus, stress, zelfvertrouwen en alles wat helpt om goed te kunnen functioneren en je dromen waar te kunnen maken. Het is een plek waar vrouwen herkenning vinden, ontdekken dat er meerdere routes naar balans zijn en leren leven zoals het écht bij hen past”, vertelt Meike enthousiast.
It’s your time to BLOOM!
Nog onderweg
Als we ons gesprek afronden, laat Meike trots hun zelfgebouwde camper zien. Ze vertelt dat ze volgend jaar een half jaar gaan reizen door Europa en dat ze onderweg wil werken aan haar onderneming.
“Ik ben er nog niet,” zegt ze eerlijk. “ADD blijft een deel van mijn leven. Er zijn dagen dat het nog steeds moeilijk is, maar ik weet nu dat ik mag zijn wie ik ben.” Haar openheid raakt. Het is knap hoe ze haar kwetsbaarheid durft te delen, niet om aandacht te vragen, maar om begrip te kweken. Voor iedereen die zich weleens anders voelt, of vastloopt in een wereld vol kaders.
Bij het afscheid steek ik mijn hand uit, maar Meike kijkt me aan en vraagt: “Mag ik je een knuffel geven?” Dat voelt goed. Het past precies bij haar verhaal: puur, oprecht, zonder masker. Bij een lieve mooie vrouw die zichzelf niet meer hoeft te verbergen. “Je hoeft niet te genezen van wie je bent,” zegt ze nog. “Je hoeft alleen te leren hoe je op jouw manier kunt bloeien.”
Wil je met Meike in contact komen of lid worden van TheClub? Je kunt haar bereiken via Instagram waar ze veel deelt over haar inzichten: @meikeschouwenaars
