Dertien jaar onder de lat: Paul van Heesch doet stap terug
Sport SportSint-Oedenrode - Na dertien seizoenen komt er een einde aan een tijdperk: Paul van Heesch stopt na dit seizoen als selectiekeeper van Rhode. Helemaal afscheid nemen van het voetbal doet hij niet. “De handschoenen leg ik niet neer,” zegt hij. “Ik blijf betrokken. Alleen op een andere manier.”
Door: Nienke Habraken
Wie Paul kent, weet dat voetbal voor hem nooit zomaar een hobby was. “Ik leefde ervoor. Echt van ’s ochtends tot ’s avonds,” vertelt hij. “Als ik niet bij de club was, stond ik ergens anders wel met een bal.” Die liefde voor het spel zat er al vroeg in. Op 15-jarige leeftijd maakte hij al zijn debuut in de selectie van Boskant. “Ik was nog hartstikke jong toen ik voor het eerst mocht invallen. Dat zijn momenten die je nooit vergeet. Daar groeit je liefde voor het spel alleen maar van.”
Voetbal liep als een rode draad door zijn jeugd, ook thuis. Zijn vader was zelf actief binnen de club en altijd betrokken. “Mijn vader stond er altijd. Kijken, vlaggen, helpen… en ook eerlijk zijn. Als het niet goed was, zei hij dat ook gewoon. Daar heb ik veel van geleerd.”
Zo’n dertien jaar geleden maakte Paul de overstap naar Rhode. “Ik wilde mezelf uitdagen, op een hoger niveau spelen.” Zijn debuut voor Rhode kwam direct met een bijzonder randje: uitgerekend tegen zijn oude club Boskant, in een bekerwedstrijd. “Dat was speciaal. Tegen de club waar je vandaan komt, dat maakt het toch anders. Dan wil je jezelf extra laten zien.”
Bij Rhode groeide hij uit tot een vaste waarde onder de lat. Dat ging niet vanzelf, want de concurrentie was er altijd. “Je moest er elke week staan. Er waren altijd andere keepers die ook wilden spelen, dus je bleef scherp. Dat maakte het ook mooi.”
Hij maakte kampioenschappen, promoties en jaren in de eerste klasse mee. “Dat eerste kampioenschap… dat vergeet je nooit. Heel het dorp leefde mee. Mensen die je niet eens kende spraken je aan in de supermarkt. Dat is het mooie van een club als Rhode.” Ook de ontlading na beslissende wedstrijden staat hem nog helder bij. “Na Helvoirt-uit stonden er honderden mensen op ons te wachten bij de club. Fakkels, gezang… dat maak je alleen hier mee”, herinnert hij zich het tweede kampioenschap.
Toch komt er nu een einde aan zijn rol als selectiekeeper. Niet omdat hij dat zelf zo graag wil, maar omdat zijn lichaam een grens aangeeft. “Fysiek houdt het me tegen. Ik heb eigenlijk het hele seizoen geen dag zonder pijn gespeeld.” Een knieblessure, operaties en terugkerende klachten maken de keuze onvermijdelijk. “Ik werk in de bouw, dus je moet ook aan de toekomst denken. Op een gegeven moment moet je eerlijk zijn tegen jezelf.”
De beslissing viel hem zwaar. “Ik heb er echt mee geworsteld. Als het aan mij lag, stond ik er op mijn 35ste nog. Maar ja… het lichaam zegt iets anders.” Helemaal verdwijnen van het veld doet hij niet. “Ik blijf betrokken bij de selectie, ga keeperstraining geven en als het nodig is, help ik Rhode 1 of 2 uit de brand.” Daarnaast sluit hij zich aan bij Rhode 12. “Plezier, maar toch nog een beetje serieus.”
Zijn rol verandert, maar zijn betrokkenheid blijft. “Ik wil die jonge gasten helpen. Zoals ik vroeger ook geholpen ben.” De stap terug voelt dubbel. “Het is fijn dat de verplichting eraf gaat. Maar ik ga het ook missen, dat weet ik nu al.”
