Verlies dat nooit slijt
Human InterestSint-Oedenrode - Rouw: een proces dat iedereen op zijn of haar eigen manier beleeft en doormaakt. Veel mensen zijn weleens iemand verloren, maar een kind is in alle gevallen het meest heftig. Het verlies van twee kinderen is daarmee dan ook niet te bevatten.
Door: Freek Vervoort
“Je denkt er elke dag aan en kunt dat gevoel niet wegstoppen, nooit”, begint de vrouw te vertellen. Het stel is inmiddels in de 70 en heeft deze heftige gebeurtenis mee moeten maken. In 1993 kwam hun zoon om het leven. Alsof dat niet erg genoeg was, verongelukte vier jaar later ook één van hun twee dochters. Een niet te bevatten gevoel, dat volgens hen niet te omschrijven is. Ook niet na dertig jaar.
“Mensen zeggen weleens dat je zoiets een plek kunt geven, maar het is niet zo dat we ons gevoel even in een laadje kunnen stoppen. Het gemis is er altijd en zal er ook altijd blijven. Ondanks alle steun die we hebben gehad en nog steeds krijgen”, gaat de vrouw verder. “Die steun is overigens wel heel erg fijn en dat hebben we ook als dusdanig ervaren. Nog steeds denken mensen aan ons op speciale dagen. Ook krijgen we brieven en gedichten toegestuurd. Dat geeft een fijn gevoel”, vult de man haar aan.
Die speciale dagen zijn de verjaardagen en sterfdagen. Veel bekenden leggen ieder jaar weer bloemen op de graven en gaan langs bij het stel. “Het is dan eigenlijk een soort open huis waarin bekenden vrij zijn om langs te komen. Er zijn wel wat jaren geweest dat het erg druk was”, vertelt hij. Dat is fijn, maar heeft ook een keerzijde, vertelt de vrouw. “Wij krijgen ook uitnodigingen voor een feest of geboortekaartjes van hun vrienden. Dan denken we: wat moeten we daar gaan doen, dit is eigenlijk voor onze kinderen. Maar we gaan wel altijd.”
Na dertig jaar komen ze nog steeds wekelijks op het kerkhof. Een aantal jaren geleden was dit nog dagelijks, inmiddels zo’n twee keer in de week. “Dan maken we even de graven schoon en steken kaarsjes aan. Als er nieuwe bloemen liggen waar een kaartje aanhangt, nemen we het kaartje mee. Die hebben we allemaal bewaard.”
Naast al deze kaartjes zijn ook alle brieven en gedichten bewaard. Er wordt een map bijgehaald waarin alles zit. Een aantal van deze gedichten mag ik doorlezen en ik krijg een brok in mijn keel. Het lijkt simpel, maar deze stukken omschrijven een gevoel. Dat raakt.
Ook brieven van de huisarts, die destijds tweewekelijks bij hen over de vloer kwam om ze te helpen in deze zware periode, zitten in de map. Er is onder andere te lezen dat hij erg zijn best heeft gedaan om de werkgever van de man de situatie uit te leggen - voor zover dat mogelijk was. De steun van deze huisarts heeft hen enorm geholpen.
Iedereen beleeft een rouwproces anders. Maar vergeten doen ze het nooit. Het moge duidelijk zijn: verlies slijt nooit, je leert er mee om te gaan.
