Bizar reddingsavontuur voor Rooise reservist
Human InterestSint-Oedenrode / Schotland - Wat begon als een zware bergtraining in Schotland, eindigde voor een groep Nederlandse marine-reservisten in een levensreddende actie op de flanken van de Ben Nevis. Onder hen bevond zich Giel van Esch, afkomstig uit Sint-Oedenrode en tegenwoordig woonachtig in Son en Breugel. Voor hem kreeg de redding een extra lading: jaren geleden stond hij al eens op dezelfde berg tijdens zijn tijd bij Defensie, nu keerde hij terug, onder totaal andere omstandigheden.
De reservisten van het Korps Mariniers waren in Schotland voor een gezamenlijke bergtraining met Britse collega’s. Tijdens de beklimming verslechterden de omstandigheden snel. Op de top was het nauwelijks uit te houden: temperaturen rond de min twintig en een snijdende wind maakten elke stap zwaar. “Het was echt afzien,” vertelt Giel. “Maar ergens is het ook bijzonder om hier weer te staan. Ik ben hier eerder geweest, toen ik nog bij de commando’s zat. Dat maakte het voor mij extra speciaal.”
Juist op dat moment zagen de mariniers iets dat niet klopte. “We liepen op de berg en zagen een silhouet,” zegt Giel. “We telden eerst de eigen koppen. Het kan er geen van ons zijn.” Toen de groep dichterbij kwam, bleek het om een uitgeputte man te gaan. Hij was onderkoeld, verward en nauwelijks nog in staat om te bewegen. Zonder aarzelen werd hij geholpen.
De man bleef herhaaldelijk roepen: ‘my friend, my friend’, terwijl hij naar boven wees. De militairen overwogen kort om verder te zoeken, maar besloten dat niet te doen. De omstandigheden waren te gevaarlijk. Veiligheid ging voor alles. Tijdens de afdaling kwam de groep echter alsnog een tweede man tegen: de vriend waar eerder over werd geroepen. Ook hij was in problemen geraakt op de berg.
Met geïmproviseerde middelen, training en teamwork wisten de reservisten beide mannen veilig naar beneden te begeleiden. Pas lager op de berg, waar de omstandigheden iets draaglijker waren, konden de wandelaars weer zelfstandig verder. Uiteindelijk zijn ze overgedragen aan de lokale hulpdiensten.
Voor Giel bleef vooral het gevoel hangen dat training en ervaring op zulke momenten samenkomen. “Je traint hier natuurlijk voor, maar dat je het dan ook echt kunt toepassen en dat het verschil maakt, dat is bijzonder,” zegt hij. Ondanks de kou, de uitputting en het gevaar kijkt hij met een goed gevoel terug. “Het was zwaar, maar ook weer een mooie ervaring. Zeker omdat ik hier nu opnieuw stond.”
