Kinderen van de Zon: Marianne knokt voor kansarme kinderen in Peru
Human Interest Kwartierke Klets!Sint-Oedenrode/Peru -Spelen, leren en plezier maken. Het zou voor alle kinderen vanzelfsprekend moeten zijn. Maar voor veel jonge kinderen in Peru is dit niet zo. Het leven is vaak gericht op overleven. Een kindertijd bestaat er nauwelijks. Leven in kleine ruimtes waar men eet en slaapt, wat vaak gepaard gaat met ernstige problemen als kindermisbruik. Al van jongs af aan wil de Nederlandse Marianne Schepers zich maatschappelijk inzetten voor kansarme kinderen.
Door: Caroline van der Linden
Sinds haar huwelijk woont ze in Uden, maar haar roots liggen in Sint-Oedenrode. Haar vader en man zijn hier geboren en er wonen nog heel wat afstammelingen in ons dorp. Ze komt dan ook graag deze kant op om haar ervaringen met ons te delen. Een vriendelijke vol passie gedreven vrouw vertelt haar verhaal. “Toen ik op mijn zestiende mijn man ontmoette, heb ik bij ons tweede afspraakje al gezegd dat hij er rekening mee moest houden dat er een dag zou komen dat ik weg zou gaan om ontwikkelingswerk te doen.” “Ik kan niet zeggen dat ze me niet gewaarschuwd heeft”, zegt mijn man als mensen hem vragen: “Laat je vrouw je weer zoveel maanden in de steek?” Marianne lacht. “Toen ons laatste kind op kamers ging zei mijn man tegen me: “Ik voel dat jouw droom er nog steeds zit. Je zegt altijd tegen anderen: waak ervoor dat je straks op je 85ste op de bank zit, je laatste uur geslagen heeft en je terugkijkt op een leven waarin je nooit je droom gerealiseerd hebt. Ga kijken of je die droom waar kunt maken.” “Toen wist ik het zeker, dat is wat ik nog steeds wilde. Naast mijn studie leerde ik bewust al Spaans. Ik wilde naar een vergeten groep kinderen in Zuid-Amerika.
Ik kwam uit bij een organisatie die vrijwilligers uitzond en schreef me in voor opvang van straatkinderen en het gevangeniswezen, gericht op begeleiding van terugkeer van jongeren in de maatschappij. Bij deze organisatie kwam een dringende oproep binnen van een Peruaanse vrouw. Ze zocht iemand die haar de skills bij zou brengen om een project op te zetten. Het uitbroeden, opzetten en wegleren. Het meest mooie voor mij om te doen. Destijds 50 jaar werd ik mede door mijn levenservaring toegewezen aan dit project”, vertelt Marianne enthousiast.
Met twee koffers vertrok ze naar Peru en maakte zonder iets van haar te weten, kennis met deze vrouw. De tweede dag wist ze het al, dit is het! “Het moest vanaf de grond opgebouwd worden”, vertelt Marianne. “Er was niets, alleen wist de Peruaanse vrouw via de wijkpresident van de desbetreffende grote criminele kansarme wijk dat ze het buurthuis mocht gebruiken voor opvang van kinderen. Wel op twee voorwaarden, allereerst moest er iemand zijn die haar leerde hoe ze het werk moest doen en ten tweede moest ervoor gezorgd worden dat de kinderen een beter leven zouden krijgen en de wijk veiliger werd. Direct laste Marianne een aantal teamvergaderingen in, zocht Peruaanse vrijwilligers en zonder iets te doen waren er veertig kinderen. Het groeide met de dag, maar buiten het buurthuis zelf was er niets. “Mijn man had me gelukkig al gewaarschuwd, zamel voor je vertrek al geld in, want ik ken jou, je vindt altijd wel een project wat het kan gebruiken.” Ze zei tegen haar man dat ze twenty for seven met deze kinderen wilde werken, maar nooit, maar dan ook nooit om geld ging schooien. “Sindsdien doe ik niets anders”, zegt Marianne lachend. Ze vertrok destijds met negentienduizend gulden. Het bleek een geschenk uit de hemel. Eén tafel stond er in het buurthuis, waarvan er links geen poten onderstonden, alleen twee stuks aan de rechterkant. In no time hadden ze zestig kinderen en één gezelschapsspelletje. Het ingezamelde bedrag werd direct besteed aan glas voor ramen, tafels, stoelen, kasten en spelletjes. Van niks werd het opgebouwd en zocht ze in de tussentijd geld voor een nieuw eigen opvanghuis. Het probleem van het huidige buurthuis werd namelijk al snel duidelijk toen de eigenaar het in het weekend stiekem verhuurde aan de
buurtbewoners. Er werd gedronken en op maandag was het één grote puinhoop. “Op vrijdag draaiden we alle kasten om, zodat er na het weekend nog iets in zou zitten”, vertelt Marianne. “Overdag vingen we hun kinderen op en ’s avonds roofden ze alles weg.” Hoe dit voelt vraag ik haar. “Natuurlijk vroeg ik me af voor wie ik dit deed?” Maar ze zette door, het was duidelijk, ze deed het voor de kinderen. Ze moest en zou een eigen opvanghuis voor de kinderen laten bouwen. Als ze afhankelijk bleef van de betreffende wijkpresident zou het van de een op de andere dag afgelopen kunnen zijn. Dus op zoek naar donaties en de aankoop van een stuk grond. Het eigen opvanghuis, dat kwam er. Haar uiteindelijke doel: de Peruaanse bevolking het huis zelfstandig laten runnen. Na tien jaar was het opvanghuis gerealiseerd. Al die jaren heeft Marianne geknokt voor een onderwijslicentie, wat betekende dat het een school mocht zijn. Ook dit kreeg ze voor elkaar. Ze koos voor een soort onderwijs wat er in Peru nog niet was, het Rudolph Steiner onderwijs. Alle kansarmen kregen er gratis onderwijs, waardoor ze ondersteuning kreeg van de regering en ouders die het konden, betaalden zelf. Inmiddels wordt het opvanghuis geheel zelfstandig door de bevolking gerund.
Maar niet verbazingwekkend begon ze na dit project ‘gewoon’ opnieuw, want klaar? Nee dat was ze niet. Een brief naar alle donateurs om hen te bedanken met nou dit was het dan bedankt tot ziens, geen denken aan. Maar inmiddels 65 wist ze dat het niet reëel zou zijn weer een opvanghuis van de grond af aan op te bouwen. Dat kreeg ze niet meer zelfstandig draaiend en was immers altijd haar doel. Ze zocht de samenwerking op, zodat een volgend project gedragen zou worden door twee schouders. Als ze ooit weg mocht vallen, ging haar missie door! Wat ze in haar vorige project miste, werd haar volgende doel: preventiewerk! Ze regelde workshops zoals ze daar nog niet kenden, over eigenwaarde, zelfvertrouwen, assertiviteit, huiselijk geweld, seksueel misbruik enz. Ook richtte ze een samenwerkingsverband op tussen verschillende opvanghuizen, met huiswerkbegeleiding, vakopleidingen, waaronder een naaiopleiding en koksopleiding voor straatjongens afkomstig uit bendes, maatschappelijke begeleiding en muzieklessen, zodat de kinderen echt even hun zorgen los konden laten. Hieronder ook een opvanghuis met meisjes die slachtoffer zijn van seksueel misbruik. Vaak binnen het eigen gezin, waardoor terugkeer naar huis niet mogelijk is.
Met kippenvel en veel respect hoor ik haar gedrevenheid aan, er zit een missionaris voor me ten voeten uit. Wat een voorbeeld om zoveel van jezelf te willen geven voor anderen die het minder hebben. Bij willen dragen om ook hen een kans te bieden op een betere toekomst. Voor ieder een mooie boodschap om mee te nemen naar het nieuwe jaar, in welke vorm dan ook.
Marianne werkt jaarlijks enkele maanden als vrijwilligster in Peru. De rest van het jaar zamelt zij in Nederland geld in voor haar stichting: Kinderen van de Zon. Wilt u een bijdrage leveren, kan dit via IBAN: NL74INGB 0009 2334 76 t.n.v. Stichting Kinderen van de Zon te Uden. Zie voor meer info: www.kinderenvandezon.org. Hier houdt Marianne ook alle donateurs op de hoogte van de bestedingen van hun donaties.
