Tot de dood ons scheidt
Human Interest Kwartierke Klets!Sint-Oedenrode - Dag in dag uit met de dood bezig zijn gaat je niet in de koude kleren zitten. Toch is het iets wat Piet (83) en Ger (80) Kuis – van de Rijt al minimaal 60 jaar bij elkaar houdt. Het echtpaar viert op 10 november hun diamanten huwelijk. Een mijlpaal van formaat.
Door: Freek Vervoort
Van vroeger uit is Piet altijd gefascineerd geweest door het vak van uitvaartondernemer. Mede doordat zijn vader het vak uitoefende en hij van jongs hiermee in aanraking kwam. “Ja, ik was er al vroeg bij. Keek al vrijwel altijd met mijn vader mee en besloot al op jonge leeftijd dat ik dit ook wilde gaan doen. Toen natuurlijk nog niet wetende wat het precies allemaal inhield.” Ger rolde op haar beurt ook in het uitvaart-vak. Als vriendin van de zus van Piet kwam ze al vaak over de vloer en kreeg ze goed mee wat het allemaal inhield. “Piet en ik zagen elkaar regelmatig omdat ik veel bij zijn zus over de vloer kwam. Vanaf toen ik veertien was kwam ik daar al. Op een gegeven moment sloeg de vonk over naar elkaar, daar was niks aparts aan en niemand keek daar van op. Vanaf dat moment waren wij een stel. Drie jaar later besloten we te trouwen”, herinnert Ger zich.
In het gesprek komt duidelijk naar voren dat de twee altijd bezig zijn geweest met hun werk. Daar hebben ze echter geen moment spijt van gehad. “Als uitvaartondernemer kun je eigenlijk nooit op vakantie, mensen kunnen elk moment bellen en dan moet je klaarstaan. Dat word van je verwacht. Iets wat mensen weleens vergeten als ze overwegen om uitvaartondernemer te worden”, legt hij uit. Zijn vader richtte het bedrijf in 1953 op. In de beginjaren kon Piet nog niet altijd meehelpen omdat hij bij de Oda-fabriek werkte. “Gelukkig was de familie Van der Kamp, die destijds de Oda runde, heel gevoelig en ruimdenkend. Daardoor mocht ik vaak naar huis om mijn vader te helpen. In 1977 nam ik het vervolgens helemaal over.”
Op de plek waar het huidige mortuarium nu zit, hebben Piet en Ger het destijds opgebouwd. Ze mochten een stuk grond van het bisdom kopen met als enige voorwaarde dat het een rouwcentrum voor iedereen zou worden. Dat is tot op de dag van vandaag zo. Samen kregen ze een zoon, Antwan. Ook hij groeide helemaal op in het vak en sinds 2006 heeft hij het stokje van zijn vader overgenomen.
“Als ze op school aan Antwan vroegen wat hij wilde worden later gaf hij steevast het antwoord: Net als papa”, lacht Ger. Iets waar Piet zich 27 jaar lang hard voor heeft gemaakt is een crematorium op Wolfswinkel in Son. Na een hele lange tijd en enorm veel energie staat inmiddels ook hiervoor de eerst schop in de grond. Een mooi moment voor Piet en Ger om het een stuk rustiger aan te gaan doen. Al zal dat nooit echt gebeuren, schat ik zo in.
