Ons Huis verdween, de herinneringen blijven

Door: Nienke Habraken 

Het was pastoor-deken Antonius van Erp die in 1936 het initiatief nam voor de bouw. De zaal diende als onderkomen voor de Katholieke Jongeren-Vereniging voor meisjes. Architect Frits Schütz ontwierp het gebouw in de sobere stijl van de Delftse School. Boven de ingang werd een gevelsteen geplaatst met de tekst: “Het Hospitale van het Kapittel werd hersteld in Ons Huis – Anno Domini 1936.”

Tijdens de Tweede Wereldoorlog kreeg het pand een tijdelijke andere functie. Samen met de naastgelegen kleuterschool werd het ingericht als noodhospitaal, dat werd gebruikt door zowel Duitse als later Amerikaanse militairen.

In de jaren vijftig vond huishoudschool Mariëndael er onderdak. Meisjes leerden er huishoudelijke vaardigheden als koken, naaien en typen. Begin jaren zestig verhuisde de school naar een nieuw pand aan de Laan van Henkenshage. In 1976 kwam Ons Huis in handen van de gemeente Sint-Oedenrode. Het gebouw kreeg een nieuwe invulling als verenigingscentrum.

In de decennia die volgden groeide Ons Huis uit tot een bruisend ontmoetingspunt voor jong en oud. Muziekvereniging de Brabantband vond er in 1977 onderdak en realiseerde in 1989 een eigen uitbouw. Ook andere muziekgezelschappen, toneelclubs, de Jeugdnatuurwacht, ouderenverenigingen en sportclubs maakten gebruik van de zalen. Op de begane grond bevond zich jarenlang een peuterspeelzaal. In de jaren zestig en zeventig waren de zaterdagavondinstuiven – alcoholvrije dansavonden voor jongeren – erg populair.

Gedurende carnaval was Ons Huis jarenlang het thuishonk van de Rooise Raad van 11. Het gebouw bood verenigingen ruimte voor optredens, repetities en vergaderingen, en had door de centrale ligging een belangrijke sociale functie.

Rond de eeuwwisseling werd duidelijk dat het gebouw sterk verouderd was. De onderhoudskosten liepen op, en in 2003 besloot de gemeenteraad tot de bouw van een nieuw zorgcentrum op dezelfde locatie. In mei 2004 begon de sloop. Heemkundekring De Oude Vrijheid wist twee gevelstenen van het oude pand te behouden. Deze kregen in 2006 een plek in de entree van het nieuwe Odendael, slechts enkele meters van hun oorspronkelijke locatie.

Hoewel Ons Huis fysiek verdwenen is, leeft het voort in het geheugen van velen. Het was een plek waar mensen elkaar ontmoetten, leerden, vierden en vormden. Een huis van en voor Rooi.

DeMooiRooiKrant is op zoek naar verhalen en foto’s van Ons Huis, aangezien hier weinig over te vinden is. Inwoners die herinneringen willen delen, kunnen mailen naar redactie@mooirooi.nl