Ongewone gast op de Graspol

Sint-Oedenrode - Elk jaar weer struinen we de Rooise campings af, opzoek naar de mooiste verhalen. Wat beweegt de mensen naar Sint-Oedenrode? Is het de eerste keer of komen ze al jaren hier? En wat maakt Rooi zo mooi? De derde in de reeks van dit jaar is camping de Graspol.

Door: Freek Vervoort

Deze camping doet het woord ‘landschapscamping’ eer aan. Als we het terrein oprijden wanen we ons meteen in vakantiesferen en lijken we wel in het buitenland te zijn. We zetten de auto op de parkeerplaats en lopen binnen bij de receptie. Marco en Aurora Witlox, de campingeigenaren, zijn druk bezig. Aurora verwelkomt net aangekomen gasten en Marco is bezig in de keuken. “Goedemiddag, had u een boeking”, roept hij uit vanuit de keuken. Dan kijkt hij op en ziet ons MooiRooi-shirt schitteren. “Ow, jullie komen voor de campingtour natuurlijk, mooi!” 

Na een praatje komt Aurora erbij staan en geeft de plattegrond mee. We kunnen weer op pad! Het rondje over het terrein verrast ons. Grote standplaatsen per caravan of camper en heel veel is bezet. We komen langs een groot veld wat gefaseerd gemaaid wordt, zo vertelt Marco. Dat blijkt goed voor het leven en de natuur.

Na een wandeling komen we uit bij een caravan waar een enorm net voor de voortent hangt. Er zitten een man en een vrouw. Als we dichterbij komen zien we nog iets, waardoor we het net ineens kunnen plaatsen. Ze zijn niet met zijn tweeën, maar met drieën. Er zit een enorme papegaai bij. Natuurlijk vragen we eerst of ze tijd hebben voor een praatje. “Ja hoor, we hebben immers vakantie”, zegt de man. We zitten in de voortent bij Johan de Kuijper en Marion Beijkirch. En natuurlijk ook bij de papegaai, genaamd Indy. Deze eist dan ook de meeste aandacht op. “Die gaat overal mee naartoe, als we uiteten gaan nemen we een stok mee en daar blijft ze op zitten”, vertelt Marion. “Gisteren hebben we voor de Formule 1 gekeken en dan zetten we haar gewoon op onze schouders”, gaat ze verder.

Het stel komt uit Tolkamer, net iets onder Zevenaar, en bivakkeert hier voor een week. “Het is een ouderen-camping, kinderen mogen hier niet overnachten. Daarom is het hier ook zo heerlijk rustig, haha”, lacht Johan. “Speeltoestellen zal je hier dan ook niet vinden, enkel een jeu de boules baan”, vult Marion aan. Die rust hebben ze ook wel verdiend. Vorige week hebben ze namelijk beiden de Vierdaagse in Nijmegen gelopen. Wandelen doen ze hier wel in de Vresselse bossen, maar ze hebben ook lekker veel de voetjes omhoog. Inmiddels is Indy al een paar keer van haar stok naar Marion gevlogen en vindt het gesprek ook wel interessant. 

“Papegaaien als deze kunnen wel vijftig jaar oud worden. Zij is nu drie jaar dus gaat nog wel even mee”, vertelt Johan. Veel aandacht hebben ze wel nodig. “Je bent er meer tijd mee kwijt dan een hond. Elke dag moet de kooi schoongemaakt worden, het beestje verzorgd, maar vooral ook vermaken en spelen kost tijd. Als je ze niet vermaakt dan kunnen ze aan zichzelf gaan zitten plukken en dan is hij zo al die prachtige veren kwijt.”

Naarmate het gesprek vordert durft Indy de Ara steeds dichterbij ons te komen en zelfs poogt ze de overstap te maken. Op het moment dat we op willen stappen, vliegt ze ons tegemoet en komt achter op de stoel zitten. “Ik denk dat ze toch nog even wat aandacht wil. Misschien is ze bang dat je haar vergeet voor in de krant, haha!” “Zeker niet, zij krijgt haar aandacht”, geven we aan. Met deze woorden zetten we de stoel weer binnen en verlaten het drietal.
Onderweg naar de auto komen we Aurora en Marco nog tegen bij de receptie. “Is het gelukt?” vragen zij geïnteresseerd. Als we vertellen op welke plek we geweest zijn, herkennen ze het meteen. “Aah, die Ara heeft gisteren nog bij mij op mijn schouder gezeten”, vertelt Marco. Blijkbaar voelt de papegaai zich thuis op de Graspol. Volgende week weer een nieuwe aflevering!