Van de Stopera in Amsterdam, op weg naar het Nationaal ballet

Bijna iedereen heeft wel eens van het Zwanenmeer gehoord, een van de beroemdste balletvoorstellingen ter wereld. Dat ballet ook een van de populairste dansstijlen in Nederland is, is misschien niet bij iedereen bekend. Met een zeer lang bestaansrecht, zelfs al vanuit de 15e eeuw, is het in Italië ontstaan, waarna het in Frankrijk en Rusland tot bloei kwam. Een dansstijl zowel voor jongens als meisjes. Door iedereen op de wereld op dezelfde manier gedanst, waarbij elk pasje of beweging zijn eigen naam kent. 

Door: Caroline van der Linden

Met deze voorinformatie bezoeken we Nalin Ramsahai (11), één van de drie meisjes die in de laatste auditieronde is aangenomen op de balletacademie in Amsterdam. Dat ze talent in huis heeft, is een ding wat zeker is, want er gaat een bizar zware selectieprocedure aan vooraf om daar te kunnen starten. We spreken haar bij haar ouders thuis.

“Ik ben op negenjarige leeftijd begonnen met ballet”, vertelt ze enthousiast. Mijn moeder was jarenlang balletdanseres klassiek jazz. Thuis deed ik al regelmatig wat oefeningen met haar en ze leerde me de termen van de verschillende posities. Het leek me leuk om het ook te gaan doen en startte bij een dansschool in Eindhoven. Ik kreeg de kans om naar de talentenklas te gaan en danste al snel drie keer in de week, klassiek, modern en compo. Bij dit laatste richt je je op compositie en leer je je eigen stijl ontwikkelen. Toen mijn docent zei dat ik ooit auditie zou kunnen doen voor het Nationaal ballet, door naar de academie in Amsterdam te gaan, wilde ik dat direct proberen. Ik heb er een proefweek doorlopen, waarbij mijn moeder dagelijks met me mee reisde. Een superleuke ervaring en ik kon er na de meivakantie starten. Vandaag ben ik er nog geweest. Ik vind het echt ontzettend leuk. Er zitten kinderen vanuit veel verschillende culturen en ik heb al een paar reismaatjes die ik tegenkom in de trein. Vandaag ben ik voor het eerst alleen gegaan naar Amsterdam en dat ging super goed”, zegt ze trots. “Zeven weken geleden zeiden we nog, we laten haar op deze leeftijd echt niet alleen naar Amsterdam gaan”, vullen haar vader en moeder aan. “Maar we merken aan Nalin dat ze in korte tijd mooie stappen heeft gemaakt, waardoor we erop vertrouwen dat ze het kan.” “Mijn maatjes die onderweg ook instappen komen vanuit allerlei plaatsen in Nederland”, vertelt ze enthousiast. “Vanaf het station lopen we samen naar school en hebben veel plezier onderweg.

Het zijn wel lange dagen en zeker nu ik er ook op zaterdag naartoe ga. Dat is in verband met de repetities. We trainen voor een voorstelling in ‘de Stopera’ in Amsterdam”, vertelt ze trots. “Elke dag sta ik om half zes op, dan ga ik met mijn moeder met de auto naar Den Bosch, van daaruit ga ik met mijn reismaatje met de trein naar Amsterdam-Zuid, dan nog een kwartiertje lopen en dan ben ik op school. Op sommige dagen begin ik met ballet, op andere - met schoolvakken. Vandaag begon ik met klassiek ballet, dan vijf tot tien minuutjes pauze om even te eten en te drinken, daarna Caractère, een soort van werelddans waarbij ik hakschoenen draag en veel dans door middel van stampen. De dag eindigde met creatief, waarbij compositie en improvisatie belangrijk zijn. Ik dans zo’n drie uur en drie kwartier achter elkaar. Elke dag ben ik rond half vijf uit en rond zeven uur thuis. Naast het onderwijs, train ik gemiddeld zo’n zestien uur per week”, vertelt ze onvermoeid.

Eén keer per jaar heeft ze een dansexamen, wanneer ze dit niet haalt moet ze stoppen met haar school. Het is dan ook niet voor niets een topsportschool die hoge eisen stelt. Het vergt nogal wat, niet alleen van Nalin, die gelukkig niets liever doet, maar ook van het gezin, haar vader, moeder en zus. Zij staan er dan ook volledig achter om dit voor Nalin tot een succes te maken. Een belangrijke basis, maar alleen daarmee ben je er nog niet, want ook financieel vraagt het veel. “In deze sector is er geen sprake van een financiële compensatie”, vult de vader van Nalin aan. “Als je bijvoorbeeld een getalenteerd voetballer of tennisser bent, wordt je opgehaald, thuisgebracht en goed begeleid. Voor Nalin moeten we dit zelf organiseren en ook de kosten van haar school worden niet vergoed. Dan is er natuurlijk nog het risico, ofwel door een blessure of door het uitblijven van prestaties dat ze uitvalt, maar dat geldt voor iedereen. We doen dit uiteraard met alle plezier, want het is een ervaring die ze haar nooit meer afnemen.” 

“Voordat ik bij ballet ging, heb ik verschillende sporten gedaan”, vertelt Nalin verder, “waaronder HipHop, turnen, paardrijden en kickboksen, maar ballet vind ik toch echt het leukst. Het is niet zo dat ik klassieke muziek nou echt het einde vind, maar de oefeningen zijn super.” “Vanaf dag één is ze altijd al bezig geweest met haar lichaam, altijd aan het springen, rennen, salto’s aan het maken en aan het turnen. Ze is dan ook extreem lenig”, vult moeder aan. 

”Wil je eens zien hoe ik op mijn spitzen sta? Ik ga ze even pakken”, zegt ze enthousiast. “Kijk het zijn hele speciale schoenen met een verhard gedeelte van papier-maché erin.” En ze doet meteen in verschillende posities voor hoe ze er op staat. “Als je ze koopt zijn ze keihard”, legt ze uit. “De zool moet eerst gebroken worden, de spitzen gekraakt en de rest moet je met je spieren doen, om ze soepel te maken. Als ik erop sta of dans doet het altijd zeer, dat hoort er nou eenmaal bij”, zegt ze resoluut. “Bij mij gaan de schoenen wel een tijdje mee, maar een professionele danseres heeft voor elke voorstelling nieuwe spitzen nodig, dan zijn ze al versleten”, vertelt ze. Ze laat ook nog even zien hoe ze zichzelf met een band om haar voeten uit elkaar trekt om haar beenspieren te trainen. Er komt heel wat krachttraining bij kijken, dat is duidelijk. En dat ze een doorzetter is en wel tegen een pijntje kan, ook dat valt niet te ontkennen. Alleen erop staan is voor de meesten van ons al een uitdaging, laat staan erop dansen. Dat laten we dus maar aan Nalin over als ze met haar spitzen door de kamer springt.