Vluchten met de onzekerheid van vrede in het verschiet

In een paar weken tijd vluchtten miljoenen mensen uit Oekraïne vanwege het geweld. Het waren aantallen die nauwelijks te bevatten waren, vooral vrouwen en kinderen. De mannen van 18 tot 60 jaar moesten blijven om te vechten tegen de Russen. De verwoesting is gigantisch en zien we tot op de dag van vandaag op tv. De aantallen slachtoffers immens, ongekende cijfers voor Europa.

Door: Caroline van der Linden

Twee dingen zijn van groot belang geweest. Omdat de aantallen zo groot waren, kwam de EU begin maart met een historisch besluit vluchtelingen uit Oekraïne een tijdelijke beschermde status te verlenen. Het gaf hen per direct een jaar lang recht op opvang en medische zorg, maar ook op onderwijs voor minderjarige kinderen en de mogelijkheid om te werken. Afgelopen oktober heeft de Europese commissie deze richtlijn met een jaar verlengd. Het tweede punt is dat al deze mensen alleen konden worden opgevangen dankzij de massale steun van hun familieleden in het buitenland en alle mensen die zich hiervoor in konden en wilden zetten.

Wie dit onder andere deed, was en is nog steeds de familie Witlox. Marco, Aurora en Kayleigh dragen samen met hun vrienden en buren zorg voor Iryna en Vera afkomstig uit Kharkov, Oekraïne. En dat doen zij voor meer Oekraïners. Ik breng Iryna en Vera een bezoek op camping De Graspol aan het Bakkerpad in Nijnsel en word hartelijk ontvangen bij de caravans waar ze verblijven. Ik ga met hen in gesprek en met behulp van Google Translate komt hun verhaal al snel duidelijk genoeg over, om te beseffen wat deze twee Oekraïense dames meegemaakt hebben en met welke onzekerheden zij nog van doen hebben. Beiden zijn 38 jaar oud. Jonger dan ik zelf ben, waardoor ik tijdens ons gesprek des te meer besef hoe kostbaar het is dat we hier al zo lang in vrijheid mogen leven. Wat overduidelijk is, is dat ze ontzettend dankbaar zijn voor de opvang bij deze familie.

Iryna en Vera vertellen over de dag dat Rusland begon met Oekraïne te bombarderen. 24 februari om 4 uur, het staat in hun geheugen gegrift. Ze werden beschoten toen ze nog sliepen. “Het gevoel van hopeloosheid, het niets kunnen doen, was heel eng”, vertelt Vera ,”Het eerste uur begrijp je niet wat je moet doen, waar je heen moet, waar je je kind kunt verstoppen en hoe je je ouders die al oud zijn, kunt beschermen. Onze geboortestad Kharkov was in de eerste uren van de oorlog het epicentrum. Om 11.00 uur verlieten we ons appartement, stapten in de auto en begonnen de stad te verlaten. Maar weggaan was onmogelijk, er stonden grote files, omdat velen hetzelfde dachten. Mijn zoon studeert in Polen en op 22 februari kwam hij op vakantie naar Oekraïne.”

Lees verder op pag. 14