“Het contact met de kinderen is hier veel beter”
Roois nieuws Ver weg van vriendjes en vriendinnetjes. Ver weg van eigen land en eigen cultuur. Leven als een ‘vreemdeling’ in een ander land is al moeilijk genoeg, vooral in de beginfase. Helemaal als je het fundament niet meer binnen handbereik hebt. Litouwer Alex Solonikov maakte vier jaar geleden de stap om voor werk naar Nederland te verhuizen. Een jaar later volgde zijn vrouw Jolita en kinderen Meda (10) en Dominykas (6). Natuurlijk hadden ze aanpassingsproblemen, maar het gaat steeds beter. Ook op school….Meda en Dominykas waren al door moeder op de hoogte gebracht van het bezoek van de krant. Dolenthousiast renden ze naar de deur toen de bel klonk. Giechelend werd hij opengezwaaid. ‘Hallo’ riepen ze vriendelijk. Achter hen stond Jolita. Ook zij toonde wat gastvrijheid is. In keurig Nederlands bood ze een zitplek en drinken aan. Haar Nederlandse les in de Rooise bibliotheek heeft haar geen windeieren gelegd. Meda spreekt vooralsnog de taal het best. Aan haar uitspraak is het minst een Oost-Europees accent te ontdekken. “Dat komt omdat ze eerst naar internationale school in Eindhoven is gegaan”, vertelt Jolita. “Daar heeft ze al veel van de Nederlandse taal geleerd. Daarna is ze overgestapt naar de Dommelrodeschool. De school waar Dominykas al zat. Ze hebben het er goed naar hun zin.”
Alex ging naar Nederland om een technisch beroep uit te oefenen. Niet per se omdat het financieel noodzakelijk was, maar vooral omdat hij over de grenzen wilde kijken. Dat hield per definitie in dat ook de kinderen een nieuwe toekomst tegemoet gingen. Voor hen waren vooral de eerste jaren erg moeizaam. Jolita: “We verstonden helemaal niemand en brieven konden we niet lezen. Ook de brieven van school waren in het Nederlands. Die hebben we telkens moeten vertalen via internet.”
Terwijl mama het nodige toelichtte, plukten broer en zus een beetje aan elkaar en Dominykas liet een paar keer zien hoe mooi hij op zijn buik op de bank kon landen. Op de vraag of ze het leuk vinden op school hoefden ze niet lang na te denken. “Ja, heel leuk”, zei Meda snel. Haar broertje knikte overtuigend mee. “Ik heb juffrouw Hetty en die is heel leuk. Ook juf Lisanne is leuk. Als ik soms een woordje niet weet dan vraag ik het aan hen of aan een vriendinnetje.” Dominykas krijgt les van juffrouw Regien. De leerkracht die drie weken geleden afscheid nam van de school en nu bezig is met de laatste loodjes. “We hebben prima contact met de leerkrachten”, vervolgt moeder. “Ze hebben onze kinderen heel goed opgevangen. Vooral de manier waarop juf Regien met Dominykas om is gegaan vind ik heel bijzonder. Zo zorgzaam en beschermend. Ze gaf hem wat extra aandacht wanneer hij dat nodig had. Dat waardeer ik enorm. Kinderen worden hier in vergelijking met Litouwen sowieso anders benaderd. Het contact is hier beter. Er wordt echt met ze gepraat en naar ze geluisterd. Hier is het besef dat de kinderen de toekomst zijn en ze worden gelijk behandeld. Dat merk je aan alles. Daarom denk ik dat het onderwijs hier beter is.”
Als buitenlandse kinderen in Nederland komen, worden ze in het diepe gegooid. Ze moeten gewoon meedraaien in de klas. Van andere kinderen pikken ze veel woorden op. In de les wordt daar nog meer aandacht aan besteed. Om de taal stap voor stap beter te gaan spreken, volgt Dominykas extra taalles en logopedie om zijn uitspraak te verbeteren. Hij vindt het allemaal prima. Zo lang hij ook maar kan gaan voetballen met zijn vriendje uit de straat. Voor de krant weer gaat, grist Dominycus snel een Litouws snoepje uit de snoeppot. “Hier, deze is voor jou”, sabbelt hij op zijn eigen zoetje. “Het is caramel.”
