De anekdotes van Anita van Kessel
Roois nieuws De goedlachse Anita van Kessel haalt giechelend wat oude fotoboeken uit de keuken. “Kijk, dit was onze klas”, zegt ze terwijl ze meteen de juiste kiekjes te pakken heeft. Anita wijst aan: "Jolanda Voets en Anita Roche konden erg goed sporten en hier staat Corné Roche. Hij had veel lef om kattekwaad uit te halen, haha." Veel kinderen staan er niet op de foto. Het schooltje aan de Misse in Olland was dan ook klein. “Maar wel heel gezellig, dat kan ik me nog goed herinneren." Met haar aantekeningen in de hand begint ze te vertellen. Vooral anekdotes. Hele leuke anekdotes….Verliefd op Carlo
Uitgerekend Carlo van der Heijden deed Anita van Kessel na 43 jaar weer een aanzoek. Hij mailde haar het verzoek of ze mee wilde werken aan een interview voor de 50-jarigen reünie. “En weer zeg ik ja”, stuurde de Ollandse enthousiast terug. Haar gedachten zullen zijn teruggegaan naar de tijd dat zij en Carlo verliefd op elkaar waren. Ze zaten samen in dezelfde klas op de basisschool en waren tot op zekere hoogte onafscheidelijk. “We waren zo verliefd dat we wilden trouwen. Aan de pastoor vroegen we of hij het huwelijk wilde voltrekken, maar hij werd kwaad! Dat we dat durfden te vragen! Carlo was nog wel misdienaar!” Ook tijdens de Heilige communie maakte vooral Carlo het bont. Bijna de hele dag was hij bij de familie van Anita over de vloer.
Meneer Legius
“De leraar die me het meest bij is gebleven, is meneer Legius. Hij was echt een hele lieve man en dus mijn favoriet. Helaas is hij niet zo lang gebleven. Toen hij weg ging heb ik ontzettend hard gehuild. Ik weet nog dat ik in de Holm boven stond en hij beneden. Ik riep heel hard ‘Ik ga je zo missen!’ Daarna heb ik hem ook nog een brief geschreven.” Op bijzondere wijze dook deze brief jaren later ineens op. Legius had de ‘fanmail’ in zijn auto gelegd. Het schrijven raakte zoek en werd pas weer gevonden door de volgende bezitter van het voertuig. Deze bracht hem netjes terug naar de schrijver. Zou ze Legius dan nooit meer zien? Jawel hoor… “Hij kwam nog eens bij mijn ouders ‘op de eier’. Mijn moeder maakte me er ’s nachts wakker voor, zodat ik hem goedendag kon zeggen. Half slapend heb ik naar hem gezwaaid en daarna snel weer naar bed!” Ook enkele andere leerkrachten zijn haar bijgebleven. Zo kon meneer Thijssen prachtig voorlezen. Zijn geschiedenislessen waren spannend. Meneer van de Wetering was iets serieuzer en tevens het hoofd van de school. “Die man heeft veel te verduren gehad. Hij woonde schuin tegenover de school en was vaak het slachtoffer van kattenkwaad.”
Frietjes op het kerkhof
Op een dag ging de toen zevenjarige Anita braaf naar school. Samen met haar vriendinnetje vond ze onderweg een zak met friet. Speels als ze waren, vergaten ze school, en bedachten ze een plan. ‘Waarom de frietjes niet uitdelen op het kerkhof. Dat vinden ze vast lekker.’ Op ieder graf werd een frietje gelegd. Dat was een aardige klus. Tot een juffrouw van school naar haar huis belde….”Mijn moeder dacht juist dat ik op school was! ‘Waar zit ze nu weer?’ moet ze gedacht hebben. Ze ging snel maar mij op zoek en vond me op het kerkhof.”
Inmiddels hebben zich ruim 200 vijftigjarigen officieel aangemeld voor de reünie. De organisatie is daar blij mee, maar hoopt op meer. Daarom geeft de laatste twijfelaars, of die het door omstandigheden vergeten zijn zich in te schrijven, natuurlijk nog een laatste kans. Na ½ juli stopt de inschrijfmogelijkheid. Kijk ook eens op www.50jaarrooienaar.nl en facebook “reunie rooienaar.”
