Het verhaal van Schijndel in woord en beeld
Human InterestIn vijftien jaar DeMooiRooiKrant is er op een gegeven moment ook DeMooiSchijndelKrant bijgekomen. Die uitgave wordt iedere week eveneens vanuit Mediahuis Meierijstad gemaakt. Daarom is Bas Ulehake jaren geleden ingevlogen. De meeste mensen in Schijndel herkennen hem vooral met zijn camera. Dat is ook niet gek, want hij is bij vrijwel elk evenement aanwezig om de mooiste momenten vast te leggen. Toch doet de Schijndelaar meer dan enkel foto’s maken. Als redacteur en fotograaf bij DeMooiSchijndelKrant is hij dagelijks bezig met verhalen, beelden en het volgen van alles wat er in de regio gebeurt. “Eigenlijk heb ik van mijn hobby mijn werk gemaakt”, vertelt hij.
Door: Nienke Habraken
Het begon met een eigen website: Schijndel Online, dit hield hij samen met Pascal van Oers bij. “Ik wilde met fotografie laten zien wat er allemaal in Schijndel gebeurde, vooral evenementen. Steeds vaker kwamen er kleine stukjes tekst bij, interviews en persberichten. Zo groeide het langzaam uit tot meer dan alleen foto’s maken.” Zijn werk bij De Wit Schijndel gaf hem al ervaring met fotografie en contentbeheer. Maar de grote stap kwam toen Jeroen van de Sande hem belde. “Of ik eens langs wilde komen op kantoor in Sint-Oedenrode. Ik had totaal geen verwachtingen, maar toen ik daar zat, hoorde ik dat ze iemand zochten voor de Schijndelse editie van de krant. Binnen een dag was het rond.” Fotografie bleef de basis, maar schrijven kwam er snel bij. “In het begin was dat echt wennen. Ik had wel eens een kort stukje geschreven, maar ineens ging het om redactie, eindredactie en deadlines. Jeroen heeft me daarin enorm geholpen. Daarnaast heb ik cursussen creatief schrijven gevolgd. Daar leer je anders kijken en dat helpt echt om verhalen levendiger te maken.” Het was een flinke omschakeling. “Je moet ineens plannen, stukken op lengte inschatten en tegelijk flexibel blijven. Op dinsdag kan er nog een belangrijk nieuwtje komen, die mee moet ik de krant.”
Wat Bas het mooiste vindt aan zijn werk, is de afwisseling. “Het is nooit hetzelfde. Je komt bij verenigingen, evenementen, bedrijven en gezinnen thuis. Soms sta je langs de lijn bij een sportwedstrijd, interview je mensen over hun bijzondere actie of sta je boven op een duikplank om foto’s te maken van schoonspringen. Die gekke, onverwachte plekken maken het werk zo leuk.” Juist die variatie zorgt ook voor waardering. “Mensen sturen zelf nieuwtjes door of spreken me aan op straat. Dat voelt als een compliment: dat ze je vertrouwen met hun verhaal of dat ze blij zijn met een foto. Daar doe je het voor.” Daarnaast geniet de Schijndelaar van de brainstormsessies op kantoor waar vaak leuke ideeën uit voortkomen. “Laatst de Meloenenjacht in Schijndel en wat dacht je van onze EKavia? We doen er dan ook echt wat mee. Heerlijk!”
Toch is het niet alleen maar vrijheid. Deadlines horen er onlosmakelijk bij. “Op dinsdag moet de krant gewoon rond zijn. In het begin was dat echt wennen, dan zat ik op maandagavond nog tot laat achter de laptop. Tegenwoordig gaat dat beter, maar de druk van ‘dinsdag is het klaar’ blijft.”
Het geeft hem ook energie. “Als er ineens groot nieuws is, moet je schakelen. Dat kan hectisch zijn, maar het geeft ook een kick als het lukt. Je leert ermee omgaan.”
Volgens Bas is de kracht van de lokale krant dat er ruimte is voor positieve verhalen. “Mensen zijn vaak blij dat we komen. We schrijven zelden negatief, het gaat juist om wat mensen bezighoudt in hun dorp. In Schijndel merkte ik dat extra. In het begin moest het echt groeien, maar nu worden de verhalen breed gelezen en is de betrokkenheid groot. De reacties zijn veel positiever dan vroeger.”
Ook online groeit het bereik snel. “Waar we eerst met enkele honderden bezoekers per dag begonnen, zitten we nu op duizenden. Jaarlijks stijgen de cijfers met zo’n 20 tot 30 procent. Dat laat zien dat mensen behoefte hebben aan dit soort verhalen.” Naast het serieuze werk is er ook ruimte voor luchtigheid.
“We hebben bij de redactie brainstormsessies waar de gekste ideeën langskomen. Soms slaat iets minder aan, soms juist heel erg. Dat je die vrijheid hebt, maakt het leuk. Je mag zelf iets bedenken, uitvoeren en zien hoe mensen erop reageren.”
