‘Rooi mag trots zijn op alle vrijwilligers’
Human InterestSint-Oedenrode - Miljoenen, waarschijnlijk miljarden letters heeft DeMooiRooiKrant inmiddels op papier gezet door de jaren heen. Als cocktail samengevoegd tot politieke verslagen, sportverhalen, interviews of columns. Hans van den Wijngaard heeft flink wat van die items voor zijn rekening genomen. Hij schrijft al dertien jaar trouw iedere week voor het plaatselijke weekblad. In deze serie mag de Rooienaar dan ook zeker niet ontbreken. En ondanks het feit dat we Hans goed kennen, komen we toch weer wat meer over hem te weten.
Door: Jeroen van de Sande
Zo is hij een gewoontedier, om daar maar mee binnen te vallen. Daar komen we al snel achter als we op zijn favoriete plek afspreken: ijssalon Puur48. “Ik kom hier iedere dag na het eten en ik bestel altijd een hoorntje met stracciatella”, vertelt Hans terwijl hij een hapje neemt van dat recept. “Ik ga ook altijd op dezelfde plek in Oostenrijk op vakantie, zowel in de zomer als in de winter. Ik fiets en ik ga graag op wintersport.” Dat geeft al aan dat Hans niet snel van smaak wisselt. Op werkgebied ook niet. Sinds 1987 zet hij zich in voor de gemeente Sint-Oedenrode en later Meierijstad. “Ik moet ergens van leven, haha”, knipoogt hij. Bij DeMooiRooiKrant is de correspondent ook niet weg te slaan en dat is hij voorlopig ook niet van plan.
Dertien jaar geleden maakte hij een transfer van TV Meierij naar MooiRooi. “Weet je dat ik nog voor Rooi.net het weerbericht heb geschreven? Misschien ken je dat niet meer, maar die website was toen ook online. Toen Wim Ooijen me bij de gemeente belde, omdat hij een bepaalde kabel nodig had, raakten we aan de praat over het weerbericht dat ik altijd maakte. Ik mocht dat ook voor TV Meierij gaan doen. Daarna rolde ik er steeds verder in. Later leerde ik Bas van Turnhout kennen. Toen er organisatorisch wat veranderde bij de omroep ben ik voor MooiRooi aan de slag gegaan, in augustus 2012.” Hans weet zijn eerste item nog heel goed te herinneren. “Dat was een lezing in café Van Ouds. Inmiddels heb ik denk ik wel ruim duizend berichten geschreven. Ze staan allemaal op mijn computer.” Uiteraard is het interessant om te weten wat zijn meest memorabele interview is geweest. Daarover hoeft Hans niet lang na te denken. “Dat was het verhaal dat ik mocht schrijven over een jonge vrouw met een hersentumor. Het is al vrij lang geleden, maar ze leeft gelukkig nog steeds. Ze vertelde zo fijn, zo krachtig, daar kon ik heel makkelijk een goed verhaal van maken. Haar wilskracht maakte heel erg veel indruk op mij.”
Hans mag dan wel een gewoontedier zijn, maar als hem iets niet zint, dan wordt dat snel duidelijk. “Ik geef altijd nog één kans, maar als het dan wordt verbruid dan is het voor mij klaar”, zegt hij resoluut. Dat wil inmiddels dus zeggen dat het schrijven hem goed bevalt. “Zeker, je komt overal! De diversiteit van mensen vind ik erg leuk. Dan zit ik met de Rijksbouwmeester en daarna met iemand die met de Wensambulance meegaat. Het ene moment interview ik een dokter en even later een lopende-band-medewerker. Alles vind ik even boeiend. Bovendien vinden ze het allemaal leuk dat je komt.” Is er ook iets waar Hans liever niet over schrijft? “Over Carnaval. Daar ben ik gewoon niet zo’n fan van.” Hij vertelt een korte anekdote over het Dansmariekesfestijn. Hans is blij dat hij daar niet meer heen hoeft…
Het ijsje is bijna op, de koek ook. Maar Hans krijgt nog wel even de vraag of hij meer kwijt wil aan de lezers van deze jarige krant. Ook dat antwoord schudt de snelle denker zo uit zijn mouw. “Ik denk dat we als Rooi heel trots mogen zijn op alle vrijwilligers in de breedste zin van het woord. Ze maken met zijn allen zoveel mogelijk! Denk maar eens aan al die evenementen. Die zouden er zonder vrijwilligers gewoonweg niet zijn. En daarbij… als er niks wordt georganiseerd dan hebben wij niks om over te schrijven. Daarom mag dit vanuit DeMooiRooiKrant best eens gezegd worden.”
Voor DeMooiRooiKrant is Hans al jaren een belangrijke kracht. Het contact met hem loopt altijd gesmeerd en zijn deadlines haalt hij consequent. Ook loopt hij met regelmaat binnen. Gewoon, om even bij te buurten. Al hangt het er wel vanaf hoe druk hij het op zijn werk heeft, of als opa. Ja, in dertien jaar gebeurt er van alles, maar hopelijk komen er nog veel hoofdstukken bij.
