Regen? Geen probleem!

Sint-Oedenrode - Elk jaar weer struinen we de Rooise campings af, op zoek naar de mooiste verhalen. Wat beweegt de mensen naar Sint-Oedenrode? Is het de eerste keer of komen ze al jaren hier? En wat maakt Rooi zo mooi? Dit keer leggen we aan bij camping de Everse Bergen. Ook daar verblijven het hele jaar door gasten.

Door: Jeroen van de Sande

Het is alsof de zomer weer opnieuw begint deze maandagmiddag. Ik rijd over de brug van de A50 richting het Everse en de zon laat zich eindelijk weer zien. Dat mag ook wel na weken van regen. Bij iedereen is het onderwerp van gesprek en dan komt ook de meelij met campinggasten voorbij. ‘Je zou op de camping liggen!’ hoor je dan iemand zeggen. Is dat medelijden eigenlijk terecht? Ik besluit het voor te leggen aan wat gasten die slapen bij Joost en Cindy, de eigenaren van de camping.

Ik krijg geen natte of smerige voeten wanneer ik het kampeerterrein oploop. De grasmat ligt er verbazingwekkend goed bij na al die liters water uit de hemel. Rechts in de hoek is een man bezig met het inpakken van zijn caravan. Ik moet er een beetje om lachen, want waarom zou je naar huis gaan als de weersvoorspellingen zo goed zijn? Ik besluit het te gaan vragen. Een uitgestoken hand geeft aan dat mijn beoogde interviewpartner best even pauze wil. “Mijn vrouw Martine is met mijn dochter even naar Van Tilburg, aanbiedingen scoren”, gniffelt Loek uit Nootdorp. Hij heeft zijn voortent bijna los en dan kan hij de hond weer uit de caravan bevrijden. Hoe komen ze toch in Sint-Oedenrode terecht? “Onze dochter woont hier. Tijdens carnaval is ze een jongen uit Rooi tegen gekomen. Ze wil hier niet meer weg en dat snap ik wel. Het leven in Nootdorp en omgeving wordt er niet leuker op, onder andere door toenemende onveiligheid op straat. Er is veel veranderd de laatste jaren.” De vriend van dochter Marloes blijkt Tobias te zijn, de zoon van Piet Klaassen, een bekend figuur in deze contreien. De wereld is klein, maar vooral in Sint-Oedenrode snijdt dat gezegde hout. “We komen hier al een paar jaar. Het is hier heerlijk rustig, brandschoon en we houden van fietsen en wandelen. Ook tijdens de regen gaan we gewoon op pad.” En waarom pakt Loek de spullen net voor de betere weken? “Ik moet weer werken morgen”, zegt hij. Wat voor werk hij doet moet geheim blijven, al babbelen we er wel even over verder.

Achter me staan twee fietsers al even met Cindy te praten. Zouden het ook campinggasten zijn? Daar kom ik snel achter wanneer ik me bij hen voeg. Ik heb het genoegen met Jan en Betsy uit Wijchen kennis te maken en mijn oog valt op de routekaart voor op hun sturen. “Die heb ik zelf ontwikkeld. Het is gebaseerd op fietsknooppunten en het werkt super handig”, zegt Jan. Wanneer ik over een Garmin fietscomputer begin, wuift hij mijn voorstel weg. “Dat vind ik helemaal niks, ik zie daar de mensen wel eens mee klooien. Nee, dit is veel makkelijker.” Het echtpaar houdt erg van fietsen en voelt zich aangetrokken tot deze regio. Maar Wijchen is toch veel mooier? “Daar is het inderdaad ook heel mooi, maar we zijn daar een beetje op uitgekeken. Logisch als je er vandaan komt”, legt Betsy uit. Wanneer ik vraag of de regen hen heeft gedeerd, is onderwijzer Jan meteen duidelijk. “Nee hoor! We gaan gewoon op weg. Gisteren regende het wel erg hard. Toen hebben we in de voortent Rummikub gespeeld.” En nu dan met de beentjes omhoog? “Ik ga zo even bramen plukken en misschien dat we straks nog een rondje fietsen”, weet Betsy al.

Voor ik ga krijg ik van Jan en Betsy nog allerlei loftuitingen over de camping waarvan er eentje uitspringt. “Joost heeft voor de gasten een buis gemaakt waar je heel makkelijk je paraplu in kunt zetten. Dat meedenken wordt heel erg gewaardeerd”, zegt Jan tevreden. Nu maar hopen dat de paraplu er voorlopig in kan blijven staan.
Al blijkt regen voor een échte campinggast niet per se een belemmering.