Verslaafd, eigen schuld?

Sint-Oedenrode - ’Geen junks in onze straat.’ Regelmatig lezen we in de media berichten die de beeldvorming over mensen met een verslaving negatief kunnen beïnvloeden. Opvallend is dat de houding van burgers over verslaving vaak negatiever is dan bij andere psychische aandoeningen, zoals bij een depressie of angstproblematiek. De overtuiging heerst dat verslaafden zelf verantwoordelijk zijn voor hun verslaving: ‘eigen schuld, dikke bult.’ Het wordt vaak gezien als een zwakte. 

Door: Caroline van der Linden

Deze beeldvorming kan grote impact hebben op het leven van mensen die lijden aan een verslaving. Het tast hun zelfbeeld en zelfvertrouwen aan, ervaren verminderde kwaliteit van leven en hebben vaak moeite om contacten te leggen. Dit belemmert het herstelproces en een positieve deelname aan de maatschappij. 

Erwin van Gastel, ervaringsdeskundige, werkzaam in de verslavingszorg en woonachtig in Nijnsel, zocht contact met DeMooiRooiKrant en vertelt voor het eerst in de media zijn verhaal. Waarom? Vanaf het moment dat hij clean is, voelt hij de noodzaak om anderen hierbij te helpen. Lichtelijk gespannen hiervoor is hij zeker. Een hele stap, want hoe de omgeving op zijn verhaal zal reageren, heeft hij niet in de hand. Erwin (33), opgegroeid in een warm nest bij zijn ouders op een boerderij, is nu ruim vier jaar hersteld van zijn drugsverslaving. Wat betekent dat hij gestopt is met alle verslavende middelen. 

“Ik merkte dat ik vanaf jonge leeftijd last had van onzekerheid en schaamtegevoelens, bij alles wat ik deed en vooral mezelf conformeerde aan wat een ander van mij verwachtte. Door de veilige basis die ik thuis vond, had ik daar destijds niet al te veel last van. Heerlijk vond ik het om thuis te zijn en lekker buiten te spelen. Op jonge leeftijd werkte ik al mee op de boerderij en voelde al snel dat ik ooit het bedrijf van mijn ouders over zou willen nemen. Ik ging dierveehouderij studeren en later een opleiding Agri business en management. Ik genoot volop van het werk en voelde de ambitie. Tot hierover twijfel ontstond. Ik ontkende het, want het voelde veilig om hetzelfde pad als mijn vader te bewandelen. Na verloop van tijd zat ik, mede hierdoor, niet lekker in mijn vel. Door de ontkenning, zie ik achteraf, heb ik bepaalde signalen gemist. Ik ging door tot het echt niet meer lukte. Ik ontwikkelde verslavingsproblematiek, waardoor het vertrouwen in het bedrijf verdween en de relatie met mijn vader en moeder een flinke deuk op liep”, vertelt hij aangedaan. “Het bedrijf loslaten was één van de moeilijkste keuzes in mijn leven. Zou ik er goed aan doen? Ik zou in een gat springen waarvan ik niet wist waar het eindigen zou. Dat in combinatie met mijn onzekerheid, wist ik niet of ik het kon en durfde. Tot iemand me zei: “Ik hoop dat je op een dag net zo gelukkig wordt in je werk als ik.” Dit kwam binnen, dat wilde ik ook, dus moest ik het patroon doorbreken. Gelukkig hebben mijn ouders me hier altijd in gesteund. Ik ging op onderzoek uit en ontdekte dat de zorg me aansprak, wat voortkwam uit het verzorgen van mijn opa.”

Lees verder in DeMooiRooiKrant van deze week