Bomen over bomen
CultuurBoskant - Als je op één plek in Rooi kunt bomen over bomen dan is het wel in het kerkdorp Boskant. Bomen genoeg en de naam van de bekende boomkwekerij die daar te vinden is zegt het ook al ‘Van den Berk’, als dat geen boom is dan weet ik het niet meer. Bomen, natuur, rust, dat allemaal vind je hier. Ik heb mijn fiets gepakt en ben er naartoe gereden om wat meer te weten te komen over Boskant.
Door: Ineke Bekkers
Als bomen konden praten, dan zou je hier heel veel kunnen horen. Over boomkunstenaar Sonnemans die hier jaren woonde en bomen met zijn beitel letterlijk een gezicht gaf. Je vindt de boomstammen die met zijn handen zijn bewerkt tegenover zijn woonhuis, maar ook op veel ander plaatsen in Nederland. Veel oude bomen werden in de loop der jaren door zijn fantasierijke geest veranderd in echte houtkunst. Of je zou bijvoorbeeld over de geschiedenis van deze streek horen. ‘Vroeger werd dit gebied ten zuiden van de Dommel ‘Den Bosch’ genoemd; Boskant is een dorpje dat daar pas na de oorlog is ontstaan. In 1948 kwamen er 14 nieuwe huizen in wat nu de Wilgenstraat is’. Deze zin lees ik op het informatiebord tegenover de kapel van de heilige Rita. Het was het begin van veel groei en bloei. De pastoor had er een belangrijke rol. Er kwam een school, een kerk en een café. ‘Een dorp is geen dorp als er geen café is,’ zo zei de pastoor. Al fietsend door het Boskant van nu zie ik veel huizen, rijtjeshuizen, verbouwde huizen, splinternieuwe en bijzondere huizen ook. Klaar voor de toekomst. De pastoor zou tevreden zijn geweest. Of hij dat met de kerk ook zou zijn? Die is intussen veranderd in een woongebouw; een plek waar veel mensen blij mee zijn omdat woonruimte hard nodig is en het geheel mooi is ingepast in het kerkdorp. Ik ga even bij de heilige Rita op bezoek, in de ruime kapel die gelukkig wel behouden is gebleven. Eigenlijk is het gewoon een klein snoeperig kerkje. Ik stap er binnen, want de deur staat uitnodigend open. ‘Ha Rita,’ zeg ik hardop bij binnenkomst. Vlug spied ik om me heen of niemand mij hoort. ‘Ha Rita,’ zeg ik nogmaals alsof ze mijn vriendin is. En ja, zo voelt het ook. Ik weet dat de heilige Rita van Cascia uit Umbrië, Italië, mensen helpt bij onmogelijke en hopeloze zaken. Ik zie een dik boek liggen waaraan veel mensen hun diepste wensen en gevoelens hebben toevertrouwd. Ik kijk Rita nog eens goed aan. Zou het echt werken? Geeft ze mensen troost in moeilijke tijden? Ze heeft het zelf vroeger ook heel moeilijk gehad heb ik gelezen, dus ze weet waar ze het over heeft. Vandaag is het hier stil. Overal is het rustig. Een enkele fietser geniet net als ik van het mooie herfstweer. De kinderen zitten op school. De sportvelden liggen er verlaten bij. Maar ik weet dat hier vaak heel wat te doen is, er is een bruisend verenigingsleven. Een fanatieke voetbalclub. Café De Vriendschap heeft nog geen bezoekers maar straks begint het vast weer te borrelen. De horecazaak maakt zich misschien wel op voor een geweldig dorpsfeest, een reünie met oldtimers, een jaren ‘60 optreden. Wie weet. Het terras ziet er uitnodigend uit. Uitzicht op het kunstwerk dat wel eens oneerbiedig een gatenkaas wordt genoemd. Toch eens vragen wat het dan wel is!
Ik knik nog eens in de richting van Rita, ‘tot ziens’, en pak mijn fiets. Terug naar huis. Wind in de rug, zon op mijn hoofd, ik voel goeie stevige grond. Daar groeien bomen van. Voor meer verhalen in de reeks Roo(i)skleurig: www.Rooiscultureelerfgoed.nl/projecten
