Henk van Straten
Henk van Straten

Rebels is hij, maar wel heel aardig

Cultuur Kunst en Cultuur

Sint-Oedenrode - Voor de eerste literaire lezing van 2023 nodigde het RKK Henk van Straten uit, bij velen bekend als columnist van het Eindhovens Dagblad. Ik had nog nooit iets van hem gelezen. Als voorbereiding op de lezing pakte ik een roman op om zijn toon te leren kennen, ‘Berichten uit het Tussenhuisje’. En ik kom tot de conclusie dat ik iets heb gemist. Geen overbodige woorden, recht voor zijn raap. Het is een boek over verdriet en eenzaamheid nadat hij zijn vrouw heeft verlaten, wat ook hun beide zoons veel pijn bezorgt, over verslaving, over de weg vinden. Aangrijpend. 

Door: Emmy van Haastrecht 

Als jongen las hij niet veel. Literatuur was in zijn optiek stoffig of intimiderend. Daar waagde hij zich niet aan. Hij schreef songteksten voor het punkbandje waar hij deel van uitmaakte. Hij las Charles Buwkowski - iemand die zich afzette tegen de burgerlijkheid van het bestaan - en journalist-schrijver Hunter S. Thompson. En hij dacht: dat kan ik ook en beter. Met enorm veel ambitie bracht hij zijn werk onder de aandacht van tijdschriften en uitgevers. En dat leverde opdrachten op. Onder andere van de Linda, de Volkskrant en Nieuwe Revue. Echt leven van de pen kon hij niet. Dat viel aardig tegen. Hij werkte daarom ook in de horeca.
Als Henk vragen uit het publiek beantwoordt, krijgen we een inkijk in het leven van de schrijver. Hij doet ongeveer anderhalf jaar over een boek. Met de opmerkingen van zijn redacteur trekt hij zich terug op een Waddeneiland om te schaven en fijn te slijpen. Schrijven gaat over de (on)mogelijkheid van het bestaan, en over lijden dat wezenlijk onderdeel van het leven is. In het boek over zijn jeugd, ‘Wij zeggen hier niet halfbroer’ komt dat scherp maar ook met humor naar voren.

Lees woensdag de gehele recensie in DeMooiRooiKrant

Afbeelding
Afbeelding