Die alledaagse dingen
ColumnSint-Oedenrode - Vrijwilliger Wilma vertelt: ‘Mensen vragen me wel eens naar mijn mooiste ervaring in het hospice. Dan zeg ik: het is niet één gebeurtenis die me het meeste aanspreekt, voor mij zijn het de vele kleine alledaagse dingen die het werken in het hospice zo mooi maken. Er zijn talloze momenten die me geraakt hebben en waar ik met een goed gevoel op terugkijk.
Zo herinner ik me de verjaardag van een bewoner. Samen met de familie versierden wij, vrijwilligers, de huiskamer. We genoten mee met de familie van een bijzonder samenzijn. Een laatste keer een intiem feestje voor en met moeder. Daar denk ik met veel plezier aan terug. En die keer dat we op een avond frietjes haalden voor een echtpaar. Samen hebben ze lekker zitten eten en heel bewust de laatste ogenblikken van de dag gevierd
En o ja, al die keren dat we bewoners konden laten genieten van een lekker gebakken of gekookt eitje, van onze eigen kippen. Dat je iemand dan echt blij kunt maken met zoiets simpels als een kakelvers eitje, dat geeft een heel goed gevoel. Zo’n ander simpel geluksmomentje beleefde ik met een bewoner toen we onder onze overkapping in de tuin samen luisterden naar het geluid van de regen.
We zagen de lucht opentrekken en hoorden de vogels vrolijk fluiten. Zo gewoon en tegelijkertijd zo bijzonder. En ik geniet altijd van de saamhorigheid in ons team. We kunnen op elkaar rekenen. Met z’n allen gaan we voor hetzelfde doel. Ook steken we allemaal de handen uit de mouwen als er iets moet gebeuren, bijvoorbeeld als de tuin of het pand opgeknapt moet worden. Dat is zo mooi om te zien. Voor mij persoonlijk betekent het werken in het hospice ook veel. Ik heb er mooie vriendschappen aan overgehouden.
Door er samen ‘te zijn’ voor een ander vind je ook elkaar.’
