Mogen meelopen
ColumnSint-Oedenrode - Huisarts Angela van Uden is onlangs toegetreden tot het bestuur van Hospice Dommelrode. Ze volgt Maurice van Osch op die na ruim 10 jaar een stapje terug doet. Van Uden is vanaf het prille begin betrokken bij het hospice en weet uit ervaring hoe belangrijk en uniek deze voorziening is. Ze zegt: ‘In het hospice hangt altijd een fijne sfeer. Ik merk dat de bewoners zich er veilig voelen; ook hun familie ervaart die veiligheid, het stelt hen gerust.
Die fijne sfeer is er omdat de coördinatoren, de vrijwilligers, het team van BrabantZorg en de huisartsen heel goed samenwerken. Iedereen heeft hetzelfde doel, een mooie laatste levensfase voor de bewoners. We maken goede afspraken. Ik word op de hoogte gehouden van ontwikkelingen, iedereen weet of kan inschatten wanneer het nodig is mij te bellen. Als huisartsen ondersteunen we natuurlijk ook de familie, de mantelzorgers. Alle Rooise huisartsen werken samen met het hospice. Natuurlijk ondersteunt iedere huisarts de eigen patiënten die in het hospice komen. Maar we nemen ook de zorg over voor patiënten die van buiten Sint-Oedenrode komen. Het doorverwijzen van een patiënt naar een hospice gebeurt vaak door de huisarts. Iemand heeft dan een levensverwachting van maximaal drie maanden. Natuurlijk is het soms best moeilijk te voorspellen hoe lang iemand nog te leven heeft. Maar we stellen die diagnose zo zorgvuldig mogelijk, met meerdere artsen. Als huisartsen proberen we ervoor te zorgen dat de laatste levensfase voor de bewoner zo comfortabel mogelijk is. Daar horen uiteraard gesprekken bij, ook over het levenseinde. Wij huisartsen willen graag weten wat de wensen daaromtrent zijn. Ik praat er bewust over en durf ook te vragen of iemand angstig is of zich eenzaam voelt. In die gesprekken beantwoord ik ook vragen over palliatieve sedatie en euthanasie. Ik vind het belangrijk dat iedereen in zijn eigen tempo mag overlijden. Het is de verscheidenheid aan zorgtaken, het complexe, het intieme, dat alles maakt dat terminale zorg zulk mooi, boeiend en dankbaar werk is. Dat ik mag meelopen met iemands laatste stukje, dat vind ik heel bijzonder. Het kan me ook nog altijd enorm ontroeren hoe mooi een afscheid kan zijn. Toen ik gevraagd werd om in het bestuur van het hospice te komen, heb ik geen moment geaarzeld. Natuurlijk wil ik me daarvoor inzetten.’
