Tim Brouwers loopt voor Long Covid
Zorg en WelzijnSint-Oedenrode - Wie Tim Brouwers (23) vandaag ziet hardlopen, ziet een jonge sporter met een vastberaden blik. Iemand die gewend lijkt aan kilometers maken, aan buiten zijn, aan bewegen. Maar nog niet zo lang geleden lag hij vooral stil. Op de bank. In bed. In het ziekenhuis. Soms dagen achter elkaar. Zijn wereld, ooit vol energie en plannen, was plotseling teruggebracht tot één vraag: hoe kom ik hier ooit weer uit?
Door: Caroline van der Linden
Binnenkort probeert Tim iets wat voor veel mensen al een flinke uitdaging zou zijn: hij wil 50 kilometer hardlopen. Niet alleen voor zichzelf, maar vooral voor anderen. Voor mensen die, net als hij, te maken kregen met Long Covid. En voor onderzoek naar die ziekte, waar nog altijd zoveel vragen over zijn. “Toen ik ziek werd,” zegt Tim, “kon ik me niet voorstellen dat ik ooit weer zou hardlopen.”
Altijd in beweging
Bewegen zat er bij Tim al van jongs af aan in. Hardlopen hoorde bij zijn leven, zoals bij anderen voetbal of fietsen. Als kind rende hij al rondjes bij de atletiekvereniging en later bleef hij dat doen, gewoon omdat hij het mooi vond. “Eigenlijk heb ik altijd gerend,” vertelt hij. “Ik vond het gewoon geweldig om te doen.” Op zijn zeventiende besloot hij op een dag een halve marathon te gaan lopen. Tijdens het eten kondigde hij aan dat hij er dat weekend voor zou gaan. “Mijn ouders keken me echt aan van: hoe dan?” lacht hij. “Ik zei: gewoon, ik ga van Olland naar Best rennen en weer terug.” Hij deed het. Zonder ingewikkeld trainingsschema, zonder grote voorbereiding. Gewoon omdat hij dacht dat hij het kon.
De klap
Dat vrije, vanzelfsprekende bewegen kwam abrupt tot stilstand toen Tim eind 2023 corona kreeg. In eerste instantie leek het een gewone griep. Maar wat daarna gebeurde, had niemand verwacht. “Het begon eigenlijk heel plotseling,” vertelt hij. “Ik werd ’s nachts wakker en moest overgeven. Dat bleef maar doorgaan. Bijna twee dagen lang.” Het braken stopte uiteindelijk, maar daarna begon een periode die veel zwaarder was. Tim werd extreem moe. Hij kreeg hevige buikpijn, duizeligheid en kreeg steeds meer klachten. Zijn lichaam voelde anders. Onvoorspelbaar. “Van een fitte jongen die altijd bezig was, lag ik ineens alleen nog maar op de bank,” zegt hij. “Ik kon eigenlijk niks meer.” De klachten werden erger in plaats van beter. Lopen werd moeilijker. Denken kostte energie. Tim studeert ICT in het Deltaprogramma van Fontys, maar een uur naar school gaan was al te zwaar.
Van onderzoek naar onderzoek
“Mijn huisarts dacht goed mee en stond altijd voor me klaar,” vertelt hij. “Uiteindelijk kwam ik op de eerste hulp terecht door buikpijn. Daar ging ik de medische molen in van onderzoeken. Ze hebben eigenlijk alles getest”, zegt Tim. “Tijdens het gesprek met de internist werd duidelijk dat ik Long Covid had. Voor veel patiënten betekent die diagnose niet meteen een oplossing. De ziekte is nog relatief nieuw en er is nog weinig bekend over effectieve behandelingen. Dat was ook het moeilijkste”, zegt Tim. “Ze konden zeggen dat mijn lichaam ontregeld was, maar niet hoe je dat oplost. De internist zei letterlijk “Ga er maar niet vanuit dat we je in dit leven kunnen helpen.”
De zoektocht
Voor Tim begon een lange persoonlijke zoektocht. Als de antwoorden niet kwamen, moest hij ze zelf proberen te vinden. Hij verdiepte zich in alternatieve geneeskunde, acceptatie en mindset. Hij experimenteerde voorzichtig met wat voor zijn lichaam werkte. Een van de eerste grote veranderingen zat in zijn voeding. “Ik had heel veel last van buikpijn,” vertelt hij. “Toen ben ik een tijd lang eiwitrijk gaan eten en bijna geen koolhydraten meer. Na een paar weken was die buikpijn ineens weg.”
Langzaam, stap voor stap, begon zijn lichaam weer iets beter te functioneren. Er kwam wat energie terug. Eerst kleine stukjes wandelen. Later iets meer bewegen. “Dat ging echt heel langzaam,” zegt hij. “Maar op een gegeven moment kon ik weer een beetje hardlopen.”
Anderhalf jaar later
Het duurde ongeveer anderhalf jaar voordat Tim weer voorzichtig kon denken aan langere afstanden. Zelfs toen bleef hij zijn lichaam scherp in de gaten houden. Want Long Covid dwingt tot voorzichtigheid. “Als je te ver gaat, kun je weer terugvallen,” legt hij uit. “Dat heb ik ook meegemaakt.” Toch kwam er een moment dat hij weer iets durfde waar hij eerder alleen maar van kon dromen: een halve marathon lopen. Niet in een wedstrijd. Gewoon zelf in Rooi. “Binnen een maand had ik hem gelopen,” zegt hij. “Toen dacht ik: misschien kan ik hier iets mee doen.”
Van droom naar doel
Tijdens zijn ziekte keek Tim vaak naar ultralopen, wedstrijden waarbij mensen soms tientallen of zelfs honderd kilometer lopen. “Dat gaf me hoop,” zegt hij. “Ik dacht: als ik ooit weer kan lopen, wil ik zoiets doen.” Nu wil hij die droom gebruiken voor iets groters. Op 20 maart staat hij aan de start van een bijzondere ultrawedstrijd: de Dutch Backyard Ultra. Het concept is simpel en tegelijkertijd slopend. Elk uur start een nieuwe ronde van 6,7 kilometer. Wie binnen dat uur terug is, mag opnieuw starten. Wie te laat komt of stopt, ligt eruit. “Je loopt dus ronde na ronde,” legt hij uit. “Totdat je opgeeft.” Tim wil 50 kilometer halen en daarvoor moet hij acht rondes voltooien. Dat betekent acht uur lang blijven lopen, met steeds korte momenten om te drinken, eten en te herstellen. “Het is niet alleen fysiek,” zegt hij. “Het is ook mentaal. Je vraagt jezelf steeds weer af: ga ik nog een ronde doen?”
Lopen voor Stichting Long Covid
Tim koppelt zijn uitdaging aan een inzamelingsactie voor onderzoek naar Long Covid. Via een donatiepagina gaat het geld rechtstreeks naar Stichting Long Covid. Volgens hem is dat hard nodig. “Er zijn ontzettend veel mensen die hiermee leven. En er is nog zo weinig bekend.” Sommige patiënten zijn al jaren ziek. Anderen worden nog steeds ziek na een coronabesmetting. “Veel onderzoek wordt gefinancierd met subsidies,” legt hij uit. “Maar dat geld wordt minder, terwijl we nog zoveel moeten ontdekken.” Juist daarom wil hij met zijn actie aandacht vragen en hopelijk ook geld ophalen. “Als iedereen een beetje bijdraagt, kan het samen toch iets groots worden.”
Hoop doorgeven
De reacties op zijn initiatief zijn hartverwarmend. Vooral van andere Long Covid-patiënten. “Mensen sturen berichten dat ze het mooi vinden dat iemand die herstelt, zich inzet voor anderen,” zegt Tim. Voor sommigen is het ook een klein beetje hoop. Niet omdat iedereen hetzelfde herstel door zal maken. Maar omdat het laat zien dat vooruitgang soms wél mogelijk is. “Toen ik ziek was, had ik ook momenten dat ik dacht: hoe kom ik hier ooit uit?” zegt hij. Toch bleef hij geloven dat het beter kon worden. “Als vandaag slecht is, dan is dat zo,” zegt hij rustig. “Maar morgen ga je weer verder.”
De startlijn
Op 20 maart om 20.00 uur, staat Tim aan de start van zijn uitdaging. Misschien wordt het zwaar. Misschien moet hij eerder stoppen dan hij hoopt. Maar dat verandert niets aan de betekenis van zijn poging. Want elke kilometer die hij loopt, draagt een verhaal met zich mee: van ziekte, van zoeken, van langzaam herstel en van hoop die sterker bleek dan stilstand. “Als ik 50 kilometer haal, zou dat geweldig zijn,” zegt hij. Hij glimlacht even. “Maar eigenlijk is het al bijzonder dat ik weer hardloop.” Steun de actie van Tim via: https://www.steunstichtinglongcovid.nl/nl-NL/project/van-10-meter-lopen-naar-50-kilometer-hardlopen....
