‘Mijn bewondering voor Tanzanianen’
Zorg en WelzijnSint-Oedenrode - Mijn verblijf in Tanzania loopt bijna ten einde. Ik zou willen zeggen helaas, want ik heb het gevoel nog meer te kunnen bijdragen, maar terug naar Rooi lonkt ook!
Er is inhoudelijk niets aan mijn werk veranderd. We hebben een aantal gezinnen extra kunnen helpen met zogenaamde ‘income-generating-activities’ (*). Bijvoorbeeld met een donatie voor de aanschaf van een naaimachine aan een alleenstaande Hiv-positieve patiënte met 4 kinderen die in een huurhuisje woont van 12 m²; ze slapen in één bed, haar kinderen gaan niet naar school vanwege geldgebrek. Of door het verstrekken van materiaal om zelf kleine hapjes te kunnen maken en verkopen. Dat zijn heel dankbare projecten, omdat dat in de toekomst voor deze gezinnen meer kansen biedt. Kinderen kunnen daardoor misschien naar een betere school en wellicht een betere baan krijgen in de toekomst.
Eigenlijk wil iedereen dat de kinderen naar een ‘private school’ gaan in plaats van naar een overheidsschool. En dat begrijp ik. Ik heb een overheidsschool bezocht. Daar zaten 850 leerlingen, in klassen van 80 tot 105 leerlingen! Ga er maar aanstaan! Voor deze scholen hoeven ze geen schoolgeld te betalen, maar ze moeten wel een schooluniform dragen en bijdragen aan de mais en bonen, die elk kind op school te eten krijgt. Dat kost al gauw 110 euro per jaar, per kind, terwijl het gemiddelde inkomen 1200 euro per jaar is op het platteland. En dan hebben Tanzanianen gemiddeld 4 tot 6 kinderen. Een ‘private school’ voor de kinderen is dus vaak een illusie, omdat ze dat helemaal niet kunnen betalen
Elke dag word ik geconfronteerd met geldproblemen. Oók van het personeel in het ziekenhuis. Door allerlei omstandigheden – veelal buiten hun invloed - hebben ze al 3 maanden geen salaris meer ontvangen. En toch gaan die Tanzanianen door, komen naar hun werk, zijn daarbij betrokken en blijven optimistisch.
Ze starten allemaal de dag heel vroeg, want hun stukje land moet bewerkt worden, zodat ze wat groente kunnen oogsten en liefst ook nog verkopen. Ook de specialisten van het ziekenhuis starten hun dag met de handen in de grond en sjouwen met water. Kinderen gaan vaak 1 tot 2 uur voor schooltijd al naar school, omdat ze eerst de school moeten schoonmaken, de tuin onderhouden of helpen met stenen sjouwen voor een nieuwe unit. Kortom, de Tanzanianen werken hard, maken lange dagen en weten geduld op te brengen voor een betere toekomst. Mijn bewondering hebben ze!
Ik wil ik u opnieuw danken voor de bijdragen die u hebt gegeven. Ik heb ze zeer goed weten te besteden. Er gaat zeker een vervolg op komen, maar daar kom ik in een later stadium nog op terug. Namens de Tanzanianen hier zeg ik u in hun taal, het Swahili, veel dank: Asante sana!!
(*)
‘Income-generating activities’ zijn activiteiten die geld opleveren. Om economisch zelfstandig te worden of ter vergroting van financiële stabiliteit met het doel de levenskwaliteit te verbeteren door betere toegang tot voedsel, hygiëne, onderwijs en andere basisbehoeften. Het zijn activiteiten die vooral worden ingezet voor kwetsbare groepen en arme gemeenschappen.
