Oh oh Den Haag, mooie stad achter op Vressel

Het zonnetje schijnt nog steeds, en het MooiRooi-shirt is opnieuw gestreken. Ik mag weer op pad voor de MooiRooi Campingtour. Elke zomer bezoeken we de Rooise campings voor een praatje. Zijn ze vol? Waar komen de gasten vandaan? En waarom hebben ze voor het mooie Rooi gekozen? We trappen lekker door, dit keer richting Vressel voor Minicamping ’t Vressels Bos.

Door: Freek Vervoort

Het is wel een eind trappen naar Vressel, maar met de kilometers van Rooi Fietst in mijn fietstas is dat geen probleem. Ik kom aan op een van de mooiste stukjes Rooi: de Vresselse Bossen. Sinds zo’n 30 jaar is daar een minicamping gevestigd. “De eerste minicamping van Rooi eigenlijk,” vertelt Antonie Sanders. Samen met zijn vrouw Judith runt hij de camping op hun terrein. Ze ontvangen me bij de knusse receptieruimte. “We zeiden het hier al tegen elkaar: daar komt de campingtour aan!” lacht Antonie.

Na een kort gesprek loopt Judith met me mee de camping op. Om het hoekje van het toiletgebouw treffen we twee gasten, zittend in de schaduw. “Even uit het zonnetje hier. Dat hadden we even nodig,” legt het stel uit. Ze herkennen Judith meteen. “Je hebt het heel mooi voor elkaar hier hoor. Hele leuke camping. Rustig, maar ook levendig door de kinderen. Top!” Judith is zichtbaar trots en dankbaar voor de complimenten. “Ik moet vaker met iemand van de krant een rondje lopen. Dat werkt goed, haha!”

Een stukje verderop treffen we een wat ouder stel bij hun zelfgebouwde camper. Op de zijkant van de knalblauwe bus staat een kaart van Europa, met ingekleurd de landen die ze al hebben aangedaan. Na mijn voorstelrondje mag ik aanschuiven. Ik heb het genoegen kennis te maken met Paul en Ingrid uit Fijnaart. Aan hun tongval te horen komen ze daar niet vandaan. “We komen beiden uit Den Haag, maar wonen al een hele tijd in Fijnaart,” legt Paul uit met een licht Haags accent.

Ingrid vertelt hoe ze in Rooi terechtkwamen: “We waren bij een grote campingwinkel in de buurt en zijn op weg naar Maastricht. Toen dachten we, we kunnen hier in de buurt ook wel blijven. Lekker rustig. Zo kwamen we hier uit.” Ondanks alle ingekleurde Europese landen, blijven ze deze keer in Nederland. Niet zonder reden. “We hebben afgelopen jaren beiden zware operaties gehad. Daardoor blijven we nu wat dichter bij huis. Tel daarbij op dat we ook nog nooit in Maastricht zijn geweest en we de mensen daar ook niet verstaan. Zijn we toch een beetje in het buitenland, haha,” lacht Paul.

Volgend jaar trekt het stel weer naar het echte buitenland. Hopelijk kunnen ze dan weer een nieuw land inkleuren. Dit jaar zijn ze erg tevreden in Rooi. “Het is een hele fijne camping. Je hebt er de rust, maar ook reuring door rondrennende kinderen. En dat allemaal in een prachtige omgeving. Geweldig!” complimenteert Ingrid.

We praten nog wat over reizen voordat ik weer richting de receptie ga. Judith verwerkt net nog haar laatste reservering van de dag om mij vervolgens te bedanken met een raketje. Daarmee in de hand ga ik er als een raket vandoor, op naar de volgende Rooise camping!

Lees ook

Heerlijk al die vakantiefoto’s!