Generaties Rooienaren groeien op met loempia’s van Nguyen
Human InterestSint-Oedenrode - Wie op een vrijdag de markt in Sint-Oedenrode bezoekt, kan er niet omheen: de geur van versgebakken loempia’s die de lucht vult. Al meer dan dertig jaar staat de familie Nguyen met hun loempiakraam op dezelfde plek en voor veel Rooienaren is een bezoekje aan de markt niet compleet zonder een praatje en een hapje bij de kraam. Wat begon als een bescheiden onderneming van moeder Vui Nguyen, groeide uit tot een vaste waarde in het dorp. Tegenwoordig runnen haar zoons Hoa (43) en Thuan (41) samen de zaak, met nog altijd dezelfde toewijding en gastvrijheid.
Door: Caroline van der Linden
Met beide broers spreken we op vrijdag in de vroege ochtend af in het Mediahuis. Thuan komt binnenlopen en vraagt of het een probleem is als de kinderen die er vandaag ook bij zijn, zich tijdelijk mogen vermaken op kantoor. José die altijd in is voor gezelligheid, heet ze van harte welkom en ondertussen wordt het gesprek afgetrapt. Het verhaal van de familie begint eind jaren ’70. Vader en moeder Nguyen vluchtten vanwege de Vietnamoorlog hun land uit, samen met duizenden andere zogeheten ‘bootvluchtelingen’. “Onze ouders kwamen hier terecht doordat ze op zee werden opgepikt door een Nederlands schip,” vertelt Hoa. “Het was eigenlijk toeval dat ze in Nederland belandden. Familieleden kwamen terecht in Amerika of Duitsland, maar onze ouders dus hier. Eerst verbleven ze in een opvangcentrum in het noordoosten van het land.” “Daar ben ik ook geboren”, vult Thuan aan. Na enkele jaren verhuisde het gezin naar Sint-Oedenrode, omdat vader werk vond bij Ahrend. In het begin was het een hard bestaan. “Onze ouders hadden weinig, ze moesten echt van nul af aan beginnen,” gaat Thuan verder. “Maar stukje bij beetje bouwden ze een nieuw leven op.”
In de vroege jaren negentig zette moeder Vui (inmiddels 63 jaar) de stap naar de markt. Vanuit huis werd er voorbereid en gerold. “Alles gebeurde toen nog in de schuur,” herinnert Thuan zich. “Wij als kinderen moesten meehelpen: kratten met uien en wortels halen bij de groenteboer, alles schillen en snijden, en daarna mee oprollen. Dat was echt handwerk. Tegenwoordig hebben we machines en een loods waar veel werk gebeurt, maar toen was het zwoegen. Ons huis stond vol met spullen voor de kraam.” De eerste jaren waren niet altijd makkelijk. “Onze moeder sprak nauwelijks Nederlands, en bovendien kregen we soms te maken met vervelende opmerkingen of zelfs discriminatie,” vertelt Hoa. “Maar naarmate de Rooienaren ons leerden kennen, sloeg dat om. Mensen merkten dat we ons best deden, dat we vriendelijk waren en kwaliteit leverden. Uiteindelijk kregen we juist heel veel steun.”
Inmiddels is de loempiakraam niet meer weg te denken uit het straatbeeld van Sint-Oedenrode. Veel vaste klanten komen er al tientallen jaren. “Wat mooi is, is dat je generaties ziet opgroeien,” vertelt Hoa met een glimlach. “Kinderen die vroeger met hun ouders kwamen, staan nu zelf met hun gezin aan de kraam. Onze moeder herkent ze allemaal nog.” De binding met klanten maakt het werk bijzonder. “Mensen vertellen je niet alleen over feestjes en carnaval, maar ook over minder leuke dingen, zoals een overlijden. Dan ben je niet alleen verkoper, maar ook een luisterend oor,” zegt Thuan. De loempia’s van de Nguyens hebben een vaste plek gekregen in het Rooise verenigingsleven. Vooral tijdens carnaval en kermis is het topdrukte. “Met carnaval komt er altijd een carnavalsvereniging die er een traditie van heeft gemaakt om met twee bussen langs te komen,” lacht Hoa. “Dan gaan er per bus honderd loempia’s de deur uit. Dat zijn bijzondere momenten.” Ook groepen jongeren weten na een avond stappen de weg naar de kraam goed te vinden. “Voor ons hard werken, maar supergezellig.”
Waar vroeger alles met de hand en per fiets werd versjouwd, is het werk tegenwoordig professioneler georganiseerd. Ingrediënten worden geleverd, de productie vindt deels plaats in de loods, en de broers hebben een vaste verdeling van taken. Thuan staat fulltime op de markt, terwijl Hoa doordeweeks in de bouw werkt en in het weekend bijspringt. Zusjes en andere familieleden helpen regelmatig mee. Toch blijft veel ambacht behouden. “Onze saus maken we nog altijd zelf,” benadrukt Thuan. “Dat is echt ons geheim. Iedereen is dol op die saus, je kunt hem nergens anders krijgen. Mensen komen er speciaal voor terug.”
Sinds kort heeft de kraam er een nieuw fenomeen bij: social media. Hoa maakt met regelmaat grappige filmpjes op TikTok onder de naam Loempiakoning. “Het begon als een grap, maar één filmpje ging viraal en toen kreeg het een eigen leven,” vertelt hij. “Nu maak ik bijna elke week een filmpje. Mensen herkennen me op straat of aan de kraam, willen op de foto of zeggen dat hun kinderen de filmpjes volgen. Het is een leuke manier om onze kraam bekender te maken, vooral bij jongeren.”
Hoewel Hoa en Thuan in Nederland zijn geboren, blijft Vietnam een belangrijk deel van hun identiteit. “Onze ouders zijn er nog regelmatig,” zegt Hoa. “Ze waren er deze zomer nog zes weken. Wij zijn ook meerdere keren mee geweest en het voelt altijd als thuiskomen. Het eten, de cultuur, het zit gewoon in je bloed.”
De loempiabusiness is voor de familie meer dan werk; het is een manier van leven. Niet alleen Hoa en Thuan, maar ook neven en nichten in andere steden runnen loempiakramen. “Het zit een beetje in de familie,” zegt Thuan. “Maar in Sint-Oedenrode zijn wij met z’n tweeën het gezicht van de kraam, samen met onze moeder die nog altijd betrokken is.” Op de vraag hoe lang ze nog doorgaan, zijn de broers eensgezind: “Zolang het leuk is en zolang de mensen komen.” Want één ding is zeker: de loempiakraam is niet zomaar een snacktent, maar een ontmoetingsplek, een stukje cultuur en een symbool van doorzettingsvermogen. “Voor ons is het het mooiste dat de kraam deel uitmaakt van het dorp,” besluit Hoa. “Mensen komen niet alleen voor een loempia, maar ook voor een praatje. En dat maakt het werk elke dag de moeite waard.”
