Rinus Timmers: Een leven lang in beweging
Human InterestSint-Oedenrode - Er zijn van die mensen die je niet anders kent dan actief, betrokken en altijd onderweg. In Sint-Oedenrode is Rinus Timmers zo iemand. 78 jaar oud is hij een vertrouwd gezicht in het dorp, waarvan tientallen jaren in het teken stonden en nog steeds staan van voetbalclub Rhode | Van Stiphout Bouw. Maar zijn verhaal is veel breder dan voetbal alleen. Het is het verhaal van een man die niet stil kan zitten en dat ook niet wil.
Door: Caroline van der Linden
“Ik was niet zo’n talentvolle voetballer hoor, maar hard lopen kon ik wel. Ik was zo aan de andere kant van het veld”, Grijnst Rinus als hij het zegt. Hoewel hij zichzelf steevast omschrijft als ‘geen goede voetballer’, heeft Rinus in zijn jaren bij Rhode toch een aardig aantal ballen in het net weten te krijgen. “Als de tegenstander beter was, rende ik er gewoon achteraan tot ze moe werden.” En hij scoorde er lustig op los. “Maar ook minstens zo veel kansen gemist,” lacht hij. “Maar daar praat niemand over.” Maar zijn snelheid was typerend. Tot op de dag van vandaag spreken oud-spelers hem erop aan. “Ik ben zeventigplus, maar ze hebben het nog steeds over hoe ik vroeger langs ze sprintte. Mooi toch?”
Met deze 78-jarige Rooienaar zit ik aan tafel. Met zijn handen gevouwen om een kop koffie zijn we gezellig in gesprek. Hij heeft een leven geleid waar menigeen stil van zou worden, ware het niet dat stilzitten niet in zijn woordenboek voor komt.
Geboren in Rooi, gebleven in Rooi
“Ja, ik ben een echte Rooienaar,” zegt Rinus, geboren in ’46. Rinus groeide op in een gezin waar hard gewerkt werd. Zijn ouders hadden een textielwinkel in het Kofferen. Hij had drie zussen, maar geen van de kinderen voelde er iets voor om de zaak over te nemen. “Dus is de winkel uiteindelijk verhuurd aan een ander bedrijf,” vertelt hij nuchter. Rinus had andere plannen dan knopen tellen of handdoeken vouwen.Zijn toekomst lag elders, al wist hij toen nog niet precies waar. Maar de liefde voor het Rooise dorp bleef en is voelbaar in alles wat hij vertelt. Als jonge jongen ging hij naar de MULO in Veghel en daarna volgde de HTS in Eindhoven waar hij werktuigbouwkunde studeerde, terwijl hij altijd met één been in Rooi bleef staan.
Bijna veertig jaar koeltechniek
Na zijn studie gaat hij werken bij een koeltechnisch bedrijf. Op school vond ik ‘Technische Warmteleer’ interessant, dus ging ik werken bij een bedrijf dat... koelt,” lacht hij. Het typeert Rinus: niet kijkend naar tegenstellingen, maar naar oplossingen. Bij Grasso in Den Bosch werkte hij bijna veertig jaar. “Ik maakte programma’s toen de eerste computers kwamen. Met die programma’s werden koelinstallaties berekend en ontworpen. Met een modem konden we verbinding konden maken met een computer in Amsterdam. Destijds revolutionair.” Hij zegt het zonder opscheppen. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was om begin jaren ‘70 al digitale verbindingen te leggen.
“Als je tien bent, mag je bij de club”
Rinus’ grote liefde, op sportgebied dan, is onbetwist voetbal. “Op m’n tiende mocht ik bij Rhode. Dat had mijn vader beloofd. Op mijn verjaardag kreeg ik voetbalschoenen.” Dat was het begin van een bijna zeventig jaar durende band. Tot zijn 28ste speelt hij in het eerste, daarna nog tot zijn 42ste in de lagere elftallen. “Acht keer heeft hij een kampioenschap gevierd. Op zijn 23e werd hij bestuurslid en was toen al jeugdleider. In het bestuur was hij secretaris, wedstrijdsecretaris, en later ook webmaster, noem maar op. En dan schreef hij ook nog vijftig jaar lang de wedstrijdverslagen van Rhode 1. Geen zondag ging voorbij zonder dat hij iets uittypte, terwijl schrijven nooit zijn grootste hobby was.
De onzichtbare motor achter Rhode
Rinus heeft zowat elke functie binnen Rhode wel gehad. Van het coördineren van scheidsrechters tot het innen van contributie. “Je gelooft het niet, maar soms moest ik echt achter mensen aan. Dan belde ik drie keer en namen ze gewoon niet op.”
En dan zegt hij zachtjes: “Maar weet je, soms konden ze het ook gewoon niet betalen. Dan regelde ik dat er hulp kwam via het Jeugdfonds Sport. Dat zijn de dingen die er écht toe doen.”
Op pad met blinde wandelvriendin
Na zijn pensioen denkt Rinus even dat hij het rustiger aan gaat doen. Tot hij gevraagd wordt om iemand te begeleiden bij de Vierdaagse. “Ze was blind. Ik dacht: ik probeer het een dagje. Nu, 19 jaar later, loop ik nog steeds met haar. Niet alleen de Vierdaagse, maar ook trainingen, wandelingen. Van Rosmalen naar de Abdij in Heeswijk en terug, gewoon voor de gezelligheid.”
Het levert bijzondere ontmoetingen op. Met een groep Belgische blinde- en slechtziende mensen reist hij zelfs naar India, Jordanië en Vietnam. En Japan, de volgende bestemming staat al op het wensenlijstje.
Vakanties met impact
Rinus is een reiziger, maar niet alleen om zelf te genieten. “Ik reis graag, maar het mooiste is als je ziet wat het voor anderen betekent. Zoals die blinde man in Jordanië. Hij stond met tranen in zijn ogen en zei: ‘Dit is de mooiste reis van m’n leven.’ Ja, dan weet je waar je het voor doet.”
Hij is ook begeleider bij reizen naar o.a. Armenië, Albanië, Indonesië en zelfs New York. “Soms ben ik de enige die nog snel kan lopen. Dat verwachten de jongere dames niet”, lacht hij. “Maar ach, ik ben natuurlijk ook maar gewoon een oude vent die graag meedoet.”
De man die Rooi draaiende houdt
Naast zijn reiswerk, voetbal en vrijwilligerswerk, helpt Rinus ook bij Welzijn De Meierij. Hij is op donderdagen vaak op de duo-fiets te vinden met iemand uit het dorp. “Ik vind het fijn om iets voor een ander te doen. En ja, het houdt mij ook fit.”
Wat hem drijft? “Ik moet gewoon bezig zijn,” zegt hij zonder twijfel. “Stilzitten is niks voor mij. Zo ben ik nou eenmaal niet, nooit geweest.”
Vader, opa, vrijwilliger en vriend
Rinus is vader van Jan en Jojanneke, en opa van vier kleinkinderen. “Dat is prachtig. Ze wonen niet allemaal in Rooi, maar ik zie ze regelmatig. Opa zijn is heel bijzonder”, zegt hij trots.
En de liefde? “Ik heb een vriendin. In het begin vond ze het voetbal nog wel leuk. Maar toen ze zag hoe intensief het me bezig hield, zei ze: ‘Dat is jouw ding hoor, ik doe wel iets anders’. Tja, eerlijk is eerlijk”, zegt hij lachend.
Toekomstplannen? Natuurlijk.
Is hij van plan ooit te stoppen? “Ooit misschien. Maar liever net vóórdat mensen gaan zeggen dat ik te lang ben doorgegaan. Dus waarschuw me tijdig”, lacht hij. Maar voorlopig blijft hij zich inzetten. Voor Rhode, voor zijn wandelmaatjes en voor de mensen die hem nodig hebben. Rinus, opa, wereldreiziger en Rhode-man, maar bovenal: een mens met een hart dat klopt voor zijn dorp.
