Dinja ontmoet haar biologische moeder in Sri Lanka en wil haar helpen
Human InterestSint-Oedenrode - Iedereen komt biologisch gezien van twee ouders. Maar dat betekent niet automatisch dat dat ook de ouders/opvoeders zijn waarbij je zult opgroeien. Dinja Leers is geadopteerd uit Sri-Lanka en ging afgelopen jaar voor de tweede keer terug naar haar geboorteland. Tijdens deze reis besloot ze samen met haar man en kinderen dat ze de levensomstandigheden van haar biologische moeder wilde verbeteren.
Door: Caroline van der Linden
Ze nam de stap om contact met ons op te nemen en vertelt nu haar verhaal over de ontmoeting met haar biologische moeder. We zoeken haar op in de Componistenlaan. Dinja (40) woont inmiddels ruim tien jaar in Rooi samen met haar man Pieter en hun drie dochters; Anne, Isa en Puck. Haar ouders komen uit Gendt, een dorpje tussen Arnhem en Nijmegen, waar ze is opgegroeid. Tijdens haar studie ontmoette ze haar man, waarna ze samen gingen wonen in Eindhoven. Beiden verlangden weer terug naar het wonen in een dorp, waarbij ze in Rooi het antwoord vonden op datgeen wat ze zochten. Een prachtige natuur, een mooi historisch centrum en superlieve open mensen die hen meteen allemaal welkom heette, zo zeggen ze zelf.
Krabbels
Dinja is op bijna tweejarige leeftijd geadopteerd en ging veertien jaar geleden voor het eerst terug naar Sri-Lanka. “Per toeval vond ik daar mijn biologische moeder”, vertelt ze. “Voordat ik voor de eerste keer naar Sri-Lanka ging in 2010, samen met mijn man en mijn ouders, vroegen mijn ouders of ik mijn biologische ouders ook wilde gaan ontmoeten. Zij zijn daar altijd liefdevol en open in geweest. Het zou mijn keuze zijn en wat ik ook wilde: ze zouden me helpen. Andere mensen vroegen weleens of ik mijn echte familie ging zoeken. Dat soort vragen raakten me altijd diep, mijn echte ouders zijn immers hier in Nederland. Voor mij zijn ouders en opvoeders diegenen die voor je zorgen, die je de mogelijkheid geven om kind te kunnen zijn en je liefdevol begeleiden op je pad naar volwassenheid. Ik had niet de behoefte om mijn biologische familie te zoeken. Met name door het gevoel dat ik hier mijn familie heb. Maar ik wilde wel het land ontdekken. De papieren van het ziekenhuis waar ik geboren was nam ik mee. Toch nieuwsgierig genoeg om daar even een kijkje te nemen. De dag dat we naar het ziekenhuis gingen waren we er rond tien uur. Ik liet de papieren zien en iemand zei direct: “Die krabbels die daar staan, dat is het woonadres wat je biologische moeder destijds heeft achtergelaten.” Mijn ouders vroegen me wat ik daarmee wilde doen en zonder echt over de gevolgen na te denken zijn we toen het avontuur ingestapt. “We reden er naartoe en kwamen al snel van de ene persoon bij de ander uit, waarna we diezelfde dag nog, om precies te zijn vijf uur later, mijn biologische moeder al vonden. Als je dat vergelijkt met zoektochten die je op tv ziet, had ik dat scenario nooit van tevoren kunnen bedenken. Dat ik een geboorteakte met de juiste gegevens had, was hierbij natuurlijk het geluk.” Daar stonden ze dan oog in oog, natuurlijk bijzonder, maar het voelde voor Dinja ook heel gek.
DNA
Eenmaal terug in Nederland kon ze alles rustig laten bezinken. Ze bleven contact houden, maar dat was minimaal, mede door de enorme taalbarrière en het feit dat zij nog geen telefoon hadden, dus alles moest via brieven. “Destijds was ik 25 en zat nog in een andere levensfase”, vertelt Dinja. “Ik was bezig mijn eigen leven op te bouwen en langzaamaan verwaterde het contact.” Afgelopen jaar is ze voor het eerst weer terug geweest. Nu met haar eigen gezin. Een zeer emotionele en bijzondere reis. “Net voordat we gingen hebben we een DNA-test gedaan om zeker te weten dat de vrouw die ik ontmoet had, ook echt mijn biologische moeder zou zijn. Het bleek te kloppen. Eenmaal aangekomen in Sri-Lanka hebben we mooie, maar ook verdrietige dingen gezien”, vertelt ze. Door het minimale contact tussentijds was het weerzien onwennig, maar bijzonder tegelijk.
Vicieuze cirkel
“We kwamen erachter dat mijn biologische moeder samen met andere familieleden in zeer moeilijke omstandigheden leefde”, vertelt Dinja. “Het voelde niet goed om door te reizen zonder hen te helpen. Mijn biologische moeder, halfzus en het kindje van mijn halfzus woonden in een aftands stenen huisje zonder gas, stromend water of sanitair. Ze woonden dicht bij een rivier waarmee ze zich schoon hielden, maar de omstandigheden waren verre van ideaal. Zo zagen we dat het huis tot halverwege het dak onder water had gestaan door de overstromingen in het afgelegen gebied waar ze woonden. Het was er muf en koud, er stonden een tafel en een paar stoelen, het bed was geen bed te noemen: een bedframe met een tapijt erop. Koken deden ze op hout met een paar kleipotten. Mijn halfzus en moeder werkten beiden op de theeplantage waar ze per 10 kilo blaadjes ongeveer 40 cent verdienden. Kansen tot scholing hebben ze nooit gehad, waardoor ze in een vicieuze cirkel zijn blijven zitten”, zegt Dinja. Daar waar haar biologische moeder 38 jaar geleden die cirkel voor haar en daardoor ook voor haar kinderen en verdere toekomst heeft doorbroken, zitten zij daar nog in.
Helpen
Voor Dinja en haar gezin was het duidelijk, zij wilden haar biologische moeder, halfzus en neefje helpen, zodat hun kansen op een betere toekomst zouden worden vergroot en wellicht de cirkel bij haar neefje ook werd doorbroken. En dat lukte stapsgewijs. “We hebben hen tijdens de reis kunnen voorzien van een tijdelijk huurhuisje, mijn halfzus heeft nu een andere baan die iets beter verdient, mijn neefje gaat inmiddels naar school en maandelijks helpen we hen de huur te betalen”, vertelt ze opgelucht. “Toch zijn we er nog niet”, zegt ze. “Graag willen we hen meer zekerheid bieden voor de toekomst door hen te helpen aan een eigen huis.” Hiervoor is inmiddels al een mooi bedrag opgehaald via vrienden en familie, maar dit is nog niet toereikend. Dinja is daarom ook bezig om via verschillende acties en kanalen het resterende geld in te zamelen. Marieke van Boxtel, die ze kent van toen ze als juf op de Springplank werkte, kwam naast andere ideeën om haar doel onder de aandacht te brengen ook met de optie haar verhaal voor DeMooiRooiKrant te doen. Dat vond Dinja spannend, zo midden in de schijnwerpers. Maar het ging nu even niet om haar, maar om haar biologische familie die ze zou helpen aan een betere toekomst. Daarvoor zette ze haar eigen trots toch maar even aan de kant.
Via de gerenommeerde stichting ‘House4SriLanka’ kan Dinja met een bedrag van ongeveer tienduizend euro een toekomstbestendig huisje laten bouwen voor haar biologische familie, op een plek met werkgelegenheid in een veilig gebied in verband met de weersomstandigheden. Inmiddels heeft ze zelf al bijna de helft opgehaald en hoopt ze het benodigde eindbedrag te kunnen bereiken.
Hieraan bijdragen, hoe groot of klein ook, kan via rekeningnummer NL74RABO3668806055. Heb je ideeën voor inzameling of kun je op een andere manier bijdragen, neem contact op met Dinja via: d.vt.hullenaar@gmail.com. Hiervoor enorm veel dank! Wanneer het beoogde doel gerealiseerd kan worden, zullen wij hier later verslag van doen via de mediakanalen van MooiRooi.
