Zestig jaar getrouwd. Wat is het geheim?

Sint-Oedenrode – DeMooiRooiKrant ging vorige week op bezoek bij twee stellen die al zestig jaar met elkaar zijn getrouwd. Het werden gezellige gesprekken met mensen die nog volop in het leven staan en dat is erg knap als je in de tachtig bent. Natuurlijk kwam ook nu weer de hamvraag voorbij: wat is het geheim om het zo lang met elkaar vol te houden?

Door: Jeroen van de Sande

Grote Doelenlaan 1, dat is het paradijsje van Kees en Nellie Luijten – Gerits. Hun balkon kijkt uit over een pleintje met groen met in het blikveld de Goede Herderkerk. Daar brengen ze veel tijd samen door. Afgelopen woensdag kregen ze de burgemeester op bezoek, want als iemand zestig jaar getrouwd is, komt hij standaard langs. Speciaal voor die gelegenheid zijn ook de kinderen en kleinkinderen uitgenodigd. Wanneer de burgervader binnenkomt ziet hij eerst de brede glimlach van Kees, dan de uitgestoken hand van Nellie en daarachter vier blije koppies. Dochter Petry ontfermt zich snel over de bloemen en zoon Marcel is er nog niet. “Hij staat in de file, maar hij is onderweg!” excuseert Kees zich.

Ze zitten nog niet aan tafel of er wordt al honderduit gekletst, want daar is de burgemeester ook niet vies van. Hij treft het met Kees en Nellie, want ze zijn ad rem en schuwen het niet om een grapje te maken. Wanneer ter sprake komt dat één van de kleinkinderen net kampioen is geworden bij een gilde in België, weet de burgemeester daar veel over. Zijn Limburgse roots komen vaak goed van pas. Maar waar komen Kees en Nellie eigenlijk vandaan? Uit respectievelijk Veldhoven en Valkenswaard. En daar, in Valkenswaard, bij Nellie thuis, zagen ze elkaar voor het eerst. Nellie: “We zijn van De Valk (plaatselijke voetbalclub red.) en mijn vader wilde naar het voetbal gaan kijken. Een vriend van Kees werkte bij mijn vader op de bouw en toen hij mee ging, was Kees er ook bij. Die dag moest ik nog gaan handballen. ’s Avonds zagen we elkaar bij het dansen. Kees kwam gewoon naar ons toe.” De kiem was gelegd en niet veel later waren ze samen en dat is altijd zo gebleven.

De eerste vier jaar woonden ze samen in de buurt waar Nellie was opgegroeid. Toen gingen ze op zoek naar een huis. In Valkenswaard werd een nieuwe wijk gebouwd, maar in de krant zag Kees een zelfde soort project. “Die huizen waren ongeveer hetzelfde, alleen in Nijnsel was het 3000 gulden goedkoper”, weet Kees nog. “We besloten om te gaan kijken, maar we waren al snel te ver gereden, haha. Toen we het hadden gevonden, besloten we om het te doen. Uiteindelijk hebben we er 41 jaar gewoond.” Kees was heel actief bij VV Nijnsel en later dompelde hij zich in de wereld van de jeu de boules. Kees werd trainer, maar kwam ook vaak als speler in de krant. “Dat is even geleden he”, knipoogt Kees.

Wat is volgens Kees en Nellie het geheim? “Blijven ademen”, zegt Nellie droog. Zonder gekheid… “Elkaar vrijlaten, dat is heel belangrijk. Ik zou niet willen dat hij hier heel de tijd aan tafel zit.”

Jan en Corrie van Esch
Ook Jan en Corrie van Esch zijn zestig jaar getrouwd. Grappig genoeg lijkt het echtpaar op Kees en Nellie. Jan en Corrie staan als midden-tachtigers nog volop in het leven. Wat zij samen hebben gedaan en nog steeds doen voor de gemeenschap, past wel in vier levens. Ook zijn ze komisch, weten ze genoeg te vertellen en hebben ze ook ‘het geheim’ paraat: “Lief zijn voor elkaar, want je hebt elkaar toch nodig”, glimlacht Jan vriendelijk naar zijn vrouw. Ook hier komt het ‘vrij laten’ ter sprake. “We hebben allebei onze bezigheden. En we hebben eigenlijk nooit echt ruzie gehad”, vertelt Corrie eerlijk.

Toen de snelweg werd aangelegd, moesten Jan en Corrie vertrekken uit hun geliefde huis aan de Veghelseweg, naast de Jachtrust. Het was daar volgens hen geweldig wonen. Vooral Jan moest wennen aan hun nieuwe plek aan de Meerkoet, maar uiteindelijk vond hij er zijn rust. De tuin staat vol prachtige bloemen en trots laat Jan zien hoeveel ruimte ze hebben. Er is een werkplaats – waar ook de bidons van hun fietsende kleinkinderen staan – en een groot naaiatelier. Corrie heeft ruim vijftig jaar lesgegeven en nog steeds gebruikt ze het naaimachine. Jan laat tijdens de rondleiding een chique vrouwencolbert zien. “Dit maakt Corrie helemaal zelf. Mooi he?!”

Tijdens Olland Kermis zagen Jan en Corrie elkaar voor het eerst. Bij Mina’s dansten ze er samen op los. “Wij mochten alleen naar kermis waar familie woonde”, vertelt Corrie. “Mijn oom woonde in Olland en dus zijn we daarheen gegaan. Later hebben we elkaar ook in Rooi een keer gezien.” Ze hadden stiekem al een oogje op elkaar, maar toen moest Jan het leger in. Zo’n anderhalf jaar hadden ze geen contact, op een briefkaart na die Jan stuurde. “We hebben wel aan elkaar gedacht”, mijmert Corrie. Na zijn diensttijd trouwde Jan met Corrie en dat bleek een diamanten zet, want nog steeds zijn ze samen. Ze hebben twee kinderen: Marco en Jolanda. En daaruit voort zijn vijf kleinkinderen op de wereld gezet.

Niet alleen voor hen hadden en hebben ze de aandacht. Ook CV de Plekkers zit diep bij Jan en Corrie in het hart. Net als de Zonnebloem, het Rode Kruis, Eetpunt Boskant en de Er-op-uit-bus, waar Jan jaren voor heeft gereden. Corrie: “We zijn blij dat we het nog allemaal kunnen, dat we nog gezond zijn. Hopelijk is dat nog lang zo, maar ja, je hebt het niet voor het zeggen hè.”