De invloed van PSV op Peter en andersom…

Sint-Oedenrode - Deze periode is voor iedere fanatieke voetbalsupporter spannend. Welke spelers vertrekken, welke spelers komen? Peter Verhagen (71) geniet er nog steeds van. Al zestig jaar volgt hij PSV op de voet. Al die tijd heeft hij een seizoenkaart van de Philips Sport Vereniging en hij werkte er flink wat jaren op de media-afdeling. Er is niemand die hét PSV-gevoel beter kan omschrijven dan hij.

Door: Jeroen van de Sande

Peter kan het zich nog helder voor de geest halen, die eerste keer dat hij als elfjarige jongen naar PSV ging kijken. “Ik mocht mee met kennissen van mijn ouders. Die gingen altijd naar de thuiswedstrijden. Zij hadden een auto en dat kwam goed uit. Ik werd op de jongensrang gezet, helemaal alleen, maar dat vond ik niet erg. Ik keek mijn ogen uit. Vanaf het moment dat ik een brommer had, ging ik zelf naar Eindhoven.”

Weet je nog welke wedstrijd het was?
“Ja, dat vergeet ik nooit meer, haha. Het was op een snikhete dag, de kampioenswedstrijd tegen Ajax. PSV won met 5-2. Dat was natuurlijk één groot feest op de tribunes. Er zat toen nog geen dak boven het stadion. Alleen een gedeelte van de hoofdtribune was overdekt. Enkele spelers die toen bij PSV in het veld stonden waren Bals en Van Wissen. Wil je ze allemaal weten?”

Had je vanaf dat moment het virus te pakken?
“Ik heb bijna geen thuiswedstrijden gemist in al die jaren. Met vrienden gingen we naar de thuiswedstrijden, maar ook gingen we steeds meer naar uitwedstrijden. In Nederland, maar ook in Europa. In 1971 beleefde ik de eerste, een uitwedstrijd naar Vorwärts Berlin. Ik ging met collega’s van de bank waar ik werkte. Uiteindelijk ben ik naar 210 Europese wedstrijden geweest, uit en thuis. Vooral tussen ’64 en ’70 ben ik veel gegaan. Daarna kwam ik in de selectie van VV Nijnsel en dus werd het even wat minder.”

Peter heeft jarenlang een klein maar zeer uitgebreid PSV-museum gehad. Door de jaren heen is hij daar vaak mee in het nieuws geweest. Heb je de spullen nog steeds?
“Nee. Ik heb enkele jaren geleden het meeste verkocht aan andere PSV-verzamelaars. Op dit moment heb ik nog wel alle boeken die ooit over PSV zijn geschreven. Daar tel ik ook de biografieën bij van oud-PSV spelers. Ik heb ook altijd krantenknipsels en programmaboekjes bewaard. Die had ik honderden. Ook hield ik de statistieken bij in boeken. Daar hebben ze me nog vaak voor nodig gehad.”

Dat kwam later sowieso van pas toen je bij PSV ging werken…
“Werken bij PSV was een droom van mij. Rond mijn vijftigste kreeg ik de kans. Harry van Raaij is zelfs nog bij mij thuis geweest om mijn collectie te bekijken. Na even snuffelen zei hij ‘Oké, je bent aangenomen.’ Dat was hartstikke mooi natuurlijk! Ik heb jarenlang op de media-afdeling gewerkt. Ik moest input leveren voor de PSV-flits (het wedstrijdboekje red.) en voor het PSV-magazine. Dan ging het vooral om statistieken en foto’s. Ook maakte ik de nieuwsbrieven voor de pers. Vandaag de dag is er dat allemaal niet meer. Dat is eigenlijk wel jammer.”

PSV-volgers weten dat in de catacomben van het stadion foto’s hangen van alle binnen- en buitenlandse internationals die PSV ooit heeft gehad. Vertel daar eens iets over.
“Ik ben daar wel trots op inderdaad. Het is een project wat ik ben gestart. Er hangen honderden foto’s en iedere keer als er een international bijkomt, dan wordt er een foto bijgehangen. Het is mooi dat dit wel wordt voortgezet. Het werken bij PSV heeft me sowieso mooie momenten opgeleverd. Zo mocht je als personeel inschrijven om bij Europese uitwedstrijden mee te vliegen met de PSV-selectie en de rest van het personeel. Daar heb ik regelmatig gebruik van gemaakt.”

Wat is de mooiste wedstrijd die je heb gezien?
“In 1988 was ik bij de Europacup 1 finale, samen met Toon Verhagen. In 1978 was ik er ook bij tijdens de finale. Ook heb ik alle kampioenswedstrijden gezien. De ontknoping in 2007 was de meest bizarre. Ook het thuisduel in de halve finale van de Champions League tegen AC Milan zal me altijd bijblijven.”

Omschrijf het PSV-gevoel eens…
“PSV houdt je altijd bezig. Zo kijk ik nu meerdere keren per dag op alle voetbalsites, op zoek naar transfernieuws. PSV blijft me trekken. Ik wil geen wedstrijd missen. Soms voor de buis, maar het liefst in het stadion. Toch vond ik het de laatste tijd moeilijk om te gaan. Mijn vrouw Rieky is in november overleden en ik durfde niet te gaan, omdat ik bang was om te juichen. Op aandringen van mijn kinderen ben ik toch weer gegaan en dat voelde wel goed. ‘Zo zou ons mam het ook gewild hebben’, zeiden ze.