Slechts een kelder als bescherming…
HistorieSint-Oedenrode - Tonia kan haar ogen niet afhouden van haar kleine manneke. Vertederd kijkt zij naar haar baby dat met zijn knuistje in zijn mond kleine zuigbeweginkjes maakt. Wat hadden ze lang op hem moeten wachten. Acht lange jaren. Hannes en Tonia hadden zich vaak afgevraagd of ze nog ooit een kindje van hen samen in hun armen konden sluiten. Ze zucht vermoeid. Wat zal de toekomst brengen? Ze rilt. Het is koud in de kelder…
Door: Willemien van de Ven
Het bericht dat de Duitsers Nederland waren binnengedrongen had Rooi al snel bereikt. Net bijgekomen van de bevalling had zij het vreselijke nieuws aangehoord. Nee, Hannes had zich niet vergist. Het zal niet lang meer duren en dan zullen de Duitsers ook Rooi bereiken. Gisteren stonden plotseling midden in de nacht Nederlandse militairen aan de poort. Of zij misschien een plekje hadden waar zij de rest van de nacht door konden brengen. Moe van de lange tocht vanuit de Peel zochten zij een veilig onderkomen. Gelukkig was haar Hannes nog wakker. Bezwaard heeft hij uitgelegd dat hij niet kon helpen. Dat zijn vrouw de dag van tevoren was bevallen van hun eerste kind Jan en dat mensen in huis nemen nu niet uitkwam. Zij hadden het begrepen en zijn toen doorgelopen. Het was fris voor de tijd van het jaar en de nachten waren nog koud. Tonia had zich bezwaard gevoeld. Ze had graag geholpen. Gelukkig hadden de buren de groep opgenomen. Ze hebben angstig hun toevlucht gezocht in de kelder. Er wordt flink geschoten om de boerderij. Benauwd kijken zij elkaar aan. Tonia rilt en hevig ongerust drukt ze haar baby tegen zich aan. Wat gebeurt er toch allemaal? Waarom juist nu? Juist hier? Net nu ze zou moeten kunnen genieten van het wondertje dat hun eindelijk gegeven is. De Duitsers hadden ontdekt dat de groep Nederlandse militairen op de Sloef zaten ondergedoken. De Duitsers zijn vanuit het huidige Diependaal op weg naar de Sloef om hen te zoeken.
In de kelder horen Hannes en Tonia afwisselend geweerschoten en stiltes. Dan wordt er op de deur gebonkt. Snel klimt Hannes de trap op en sluit zacht de deur van de kelder achter zich. Moe en verzwakt van de bevalling zit Tonia trillend van angst met haar armen beschermend om haar baby heen. Ze hoort haar man praten met de Duitsers. Tijdens de huiszoeking herhaalde hij steeds: ’Er zitten hier geen soldaten in huis! Er zitten hier geen soldaten!’ Ze hoort het antwoord van de soldaat in een onbekende taal. Ruw en kordaat: ‘Öffne die Tür!’ Ze hoort hen dichterbij komen. De deur gaat open. Ze ziet eerst een geweerloop verschijnen en dan de soldaat die het geweer in de aanslag houdt op zoek naar vijanden. Tonia voelt hoe de angst door haar lichaam giert. De Duitser kijkt speurend rond, ziet haar in bed met de baby. Verzacht zijn strakke gezicht wat? Of meent ze dat te zien? Misschien is hij zelf vader en begrijpt hij haar angst. Opgelucht ziet ze de soldaat weer verdwijnen. Even later komt Hannes binnen. ‘Ze zijn vertrokken’ is het enige wat hij kan uitbrengen. Met betraande ogen kijken ze elkaar aan, onwetend van de vier lange jaren dat de oorlog nog zal duren.
Noot: Tijdens de huiszoeking en de gevechten daar omheen zijn op de Sloef vijf Nederlandse militairen omgekomen. De rest van de groep is krijgsgevangen genomen.
Een van de ‘oorlogsverhalen’, verteld door schoonvader Hannes, dat veel indruk op mij maakte, vooral toen ik zelf moeder was geworden.
