Talent en enthousiasme zorgen voor sprankelend lenteconcert
CultuurSint-Oedenrode - Het Roois Kultuur Kontakt organiseerde 10 mei in de Knoptoren een sprankelend concert door drie twintigers: de zussen Anuschka (altviool) en Maria Eugenia Pedano (hobo en zang) en hun begeleider Illia Fialko op piano. Een muzikale ochtend, waarop zij laten horen, dat ze top-opleidingen hebben gevolgd en ook al op vele podia hebben gestaan.
Door: Marius Wijnakker
Met het programma willen de beide zussen hun persoonlijk verhaal vertellen. Hoe het is om als twee zussen met elkaar te spelen en samen op te treden. Dat is te horen in Mes Emmerdes Fantasy, een lied van Charles Aznavour, over de mooie dingen in het leven, maar ook over de kleine ergernissen, op een barokke manier bewerkt door Illia, die naast pianist-begeleider ook componist is en bewerker van vele muzikale werken. Alle liederen worden ingeleid met een korte uitleg of een anekdote. Zo ook het bekende Gabriel’s Oboe van Ennio Morricone, met bijna familiaire warmte gespeeld. Daarna volgt de Romance van Max Bruch, voor altviool en piano. Anuschka speelt het met een mooie diepe, bijna fluwelen klank. Toen ze de muziek hoorde wist ze zeker: ze wilde altviolist worden. De Elegie van Henri Vieuxtemps, voor altviool en piano, voelt als een troostende omhelzing. Een romantisch stuk met een virtuoze pianobegeleiding. Het overbekende thema Il Carnavale di Venezia van violist Nicolo Paganini wordt met veel humor gebracht. Een soort muzikale battle, waarin de zussen elkaar uitdagen met steeds moeilijkere variaties. Na de pauze volgt Liebesleid en Liebesfreud van Fritz Kreisler in een bewerking van Sergej Rachmaninov voor piano. Illia, zelf uit Oekraïne, is met deze componist helemaal in zijn element. Hij schreef er een bewerking voor met jazzy elementen. Tot slot van het concert worden door Maria chansons gezongen: o.a. Formidable Charles Aznavour, Ma vie van Alain Barriere (lievelingslied van moeder, over een vader die zijn dochter toezingt), Sous le ciel de Paris van Edith Piaf en Zaz-je veux, een feestelijk slotlied. En iedereen kon meezingen met de toegift: Oh Champs Elysées van Joe Dassin. Een zo vielen de virtuoze muzikaliteit en het jeugdige élan van de artiesten, hun enthousiasme, de aanwezige moederdag-moeders en de uitbundige ochtendzon samen tot een sprankelend lenteconcert. En dat vond het publiek ook.
