Sholeh Rezazadeh op golven
CultuurSint-Oedenrode - Een goede keuze van de literatuurgroep van RKK om eens iets heel anders te presenteren. Deze keer was op 27 februari de van oorsprong Iraanse schrijfster Sholeh Rezazadeh te gast in de Knoptoren. Deze jonge dichter/schrijver brengt in haar boeken twee verschillende werelden bij elkaar.
Door: Ineke Bekkers
Voor een van oorsprong Iraanse jongedame is het heel natuurlijk om een stroom van mooie woorden in rustige golfjes over mensen heen te laten stromen. Ze heeft ze immers vanaf het prilste begin van haar leven meegekregen, ernaar geluisterd en ook verteld. In scholen in Iran, zei Sholeh, is het heel normaal om gedichten voor te dragen. Uit het hoofd. Ook normaal is, bij het graf van een dichter bij elkaar komen, op feestjes een spel doen met zinnen bedenken die op elkaar aansluiten en donkere tijden met poëzie doorbrengen.
Toen Sholeh twaalf jaar was wist ze al dat ze wilde gaan schrijven. Ze studeerde geneeskunde en ging werken als arts; naar Nederland gekomen voor de liefde maakte ze haar schrijversdroom waar. Nederlands bleek een taal waarin ze met wat afstand tot haar emotie kan schrijven. Ze heeft verschillende prijzen ontvangen voor haar boeken die beeldend en beschrijvend van taal zijn. Niet alleen gedichten maar ook proza. Bijvoorbeeld in De hemel is altijd paars over hoe moeilijk het is voor een buitenlandse om te wennen aan een nieuwe cultuur. En vaak ook krijgt de natuur een hoofdrol. Een rivier als personage. Een boom of de zee die met je praat. Bomen die onder de grond met hun wortelstelsel onderling communiceren.
De schrijfster is altijd op zoek naar woorden. Poëzie is niet moeilijk, poëzie moet je voelen, niet begrijpen, dat is haar advies. Niet alleen aan ons, de bezoekers, maar vooral ook aan kinderen, jongeren die er in Nederland niet mee worden opgevoed en die in haar ogen dat bijzondere stukje missen. Ze leest stukjes tekst en gedichten voor om ons te laten luisteren. De wind vindt altijd zijn weg is haar laatste dichtbundel. De boeken vinden in de pauze wonderlijk snel nieuwe eigenaars en ze worden door Sholeh met een glimlach gesigneerd.
Wat me bijblijft na het vragenrondje? Mooie stukjes tekst: In welke taal zal ik je woorden geven? Taal brengt jou dichterbij. Mijn taal klopt! En vooral deze zin. ‘Vrede is geen vogel maar het nest dat blijft.’ Dank je wel, Sholeh Rezazadeh.
