Een lezing waar muziek in zit

Sint-Oedenrode - ‘Leven is iets wat gebeurt, niet iets wat is.’ ‘Lezen daarover is waardevol; het laat je zien wat het is om mens te zijn. Schrijven daarover is alles durven zeggen.’ Aldus Auke Hulst. Hij hield op 12 januari de eerste literaire lezing 2024 van het Roois Kultuur Kontakt in samenwerking met de Noord Oost Brabantse Bibliotheken en met medewerking van Primera. 

Door: Emmy van Haastrecht

Een lezing met muziek, was de aankondiging. Spannend. Auke Hulst is al vroeg in de Knoptoren. Hij bereidt zijn podium voor, plaatst de piano en legt zijn gitaar klaar. Zijn boek ‘Kinderen van het ruige land’ heb ik gelezen en ‘De Mitsukoshi Troostbaby Company’ heb ik vanmiddag gekocht. In het eerste boek gaat het over zijn moeilijke jeugdjaren in Oost-Groningen. Na de dood van zijn jong gestorven vader laat zijn moeder haar kinderen het vooral zelf uitzoeken. Ze leren wat leven is van het leven zelf.
Bladerend in het nieuwe boek lees ik: ‘Met woorden reanimeren wat verloren is gegaan’. Nog geen idee waar dat op slaat. Auke Hulst zegt: ‘Bij het schrijven kom je jezelf tegen.’ Die twee zinnen passen vast bij elkaar.
‘Motel Songs’ stamt uit 2017. Dit verhaal beschrijft Aukes tocht dwars door de Verenigde Staten met een auto vol opnameapparatuur en muziekinstrumenten. Onderweg in duffe motels schrijft hij zijn liedjes (zit als CD bij het boek). Auke is gek op de VS door de overweldigende natuur en ‘de vreemde vogels’ die er wonen. Hij ondernam de tocht na een gestrande liefde. Eenzaam, vol van wat verloren ging. In een flits, als hij het huis van Hemmingway bezoekt, is hij terug in Groningen waar zijn vader op 43-jarige leeftijd overleed. Zelf is hij dan bijna 8. ‘Op deze tocht bezocht ik de plekken van helden uit muziek en literatuur, als o.a. Ernest Hemmingway, Kurt Cobain, Scott Fitzgerald, allemaal jong gestorven.’ Voor een jongen van 8 is zijn vader de held. Je snapt die ‘helden’ meteen. Zeker als je beseft, dat Auke op die trip zo oud was als zijn vader, toen die stierf.

Er is muziek. Auke speelt piano en begeleidt zichzelf op de gitaar. Hij speelt linkshandig op een rechtshandig besnaarde gitaar, zingt een paar liedjes die hij tijdens zijn reis creëerde. Hoewel zacht hoor ik: ‘Father’, ‘ home’ en: ‘liefdevolle zorgzaamheid ‘. Volgens mij vind ik dat thema straks in het boek over de troostbaby. Het voorlezen, de songs, worden begeleid door indringende beelden op het scherm: het bos - de plek van zijn jeugd -, een snelweg, tegenliggers, een hemel met jagende wolken. Ze geven iets extra’s aan dat wat ik hoor. Alle verhalen zijn bouwstenen voor het grote verhaal van verlies en rouw en hoe daarmee te leven.
En dan de anekdotes. Zo’n verhaaltje om te lachen, soms om te huilen, of om te rillen van afschuw. Al die emoties waren voelbaar in de Knoptoren.
Een geweldige literaire lezing van een opmerkelijk auteur. Ik kom woorden tekort, wil alleen maar zeggen: Lees zijn boeken. Er zit muziek in en ze laten je zien wat het is om mens te zijn, geschreven in verbluffende taal. Je kunt ze lenen bij de bieb of aanschaffen bij Primera. Doe maar.