Van ondraaglijke pijn naar het allergrootste wonder
Zorg en WelzijnSint-Oedenrode - Voor me zit een jonge vrouw die straalt van trots. Ze is moeder, een titel die ze koestert als geen ander. Want moeder worden was voor haar allesbehalve vanzelfsprekend. Na een jarenlange strijd tegen endometriose en talloze teleurstellingen in haar IVF-traject, mocht ze eindelijk het grootste geluk ervaren: de geboorte van zoon Jidde.
Door: Nienke Habraken
Angela Bosch had al op jonge leeftijd het gevoel dat er iets niet klopte met haar lichaam. “Ik had vanaf mijn achtste constant buikpijn,” vertelt ze. “Toen ik tien werd, begon de nachtmerrie echt. Ik werd ongesteld en de pijn werd ondraaglijk.” Ondanks haar ernstige klachten, kreeg ze weinig begrip van artsen. “Pak maar een paracetamolletje”, zeiden ze.
Het duurt dan nog veertien jaar voordat Angela de juiste diagnose krijgt: endometriose. “Ik was 24 toen ik eindelijk duidelijkheid kreeg,” vertelt ze. Endometriose is een chronische aandoening waarbij baarmoederslijmvliesachtige cellen buiten de baarmoeder groeien, wat leidt tot hevige pijn en verklevingen op organen. Voor Angela was het nieuws verwoestend, vooral omdat ze altijd een sterke kinderwens had. “Mijn wereld stortte in. Ik dacht: waarom ik?”
Een leven beheerst door pijn Angela’s dagelijks leven werd volledig bepaald door de endometriose. “Ik heb bijna nooit een pijnvrije dag,” zegt ze. Haar buik zet regelmatig op, waardoor ze vaak extra kleding bij zich moet dragen. “Ik weet nooit hoe ik me zal voelen. Soms sta ik op met pijn die zo hevig is dat ik de dag niet doorkom.” Dit maakte sociale contacten onderhouden moeilijk. “Veel vriendinnen haakten af omdat ik afspraken steeds moest afzeggen. Ze begrepen niet hoe ziek ik was.”
De impact van haar ziekte ging verder dan alleen de fysieke pijn. Angela voelde zich geïsoleerd en onbegrepen. “Mensen vragen vaak achteloos: ‘Waarom heb je geen kinderen?’ Ze beseffen niet hoe pijnlijk dat is als je geen kinderen kunt krijgen.” Want dat is het geval met endometriose, de kans op kinderen wordt erg klein.
IVF-traject Eigenlijk moet er een wonder plaatsvinden wil Angela moeder worden. Haar wens en die van haar man is zo groot, dat ze start met een IVF-traject, ondanks de risico’s die dit met zich meebracht. “Het was zwaar, fysiek én mentaal,” vertelt ze. “Je krijgt hormooninjecties om eitjes te produceren, maar dat werkt de endometriose juist in de hand.” Het traject werd een slopende cyclus van hoop en teleurstelling. “De eerste acht pogingen mislukten. Elke keer brak dat mijn hart. Ondertussen zag ik vriendinnen zwanger worden en naar babyshowers gaan. Dat was moeilijk. Ik gun het iedereen om moeder te worden, maar ondertussen wilde ik ook zo graag..”
Angela herinnert zich een babyshower van een goede vriendin. “Ik zat daar en voelde me compleet afgesloten. Alles ging langs me heen. Toen ik naar huis reed, brak ik. Ik moest stoppen in een zijstraat om te huilen. Mijn vader zei altijd: ‘Jouw tijd komt nog.’ Maar op dat moment kon ik dat niet geloven.”
Hoop in Nijmegen Het IVF traject bracht eindelijk hoop, Angela werd zwanger! “Ik kreeg een positieve zwangerschapstest,” zegt Angela met een glimlach. Toch was de vreugde van korte duur. “Twee uur later kreeg ik een bloeding. Ik dacht meteen dat het mis was, en dat was het ook.” Na jaren van
teleurstellingen werd Angela doorverwezen naar een specialist in Nijmegen. “Ze stelden voor om een nieuwe operatie te doen om de verklevingen te verwijderen. Daarna zeiden ze: ‘Als je nog een kans wilt wagen, moet je dat nu doen.’” Angela besloot door te zetten, hoewel ze twijfels had. “Ik was mentaal en fysiek uitgeput, maar mijn partner moedigde me aan.” Ze gaf het een laatste kans. “Op dat moment was ik zó boos. Er zijn wat richtlijnen om het traject te stimuleren, zo raden ze aan om na inbrenging niet op je buik te liggen of op hakken te lopen. Ik heb het allemaal gedaan”, grinnikt Angela. “Ik was boos, waarom mocht ik geen kindje krijgen? Toen ik na de laatste inbrenging een zwangerschapstest deed, wilde ik zelf niet kijken. Niet weer die teleurstelling.” Haar man bekeek dus eerst de test: positief! Nog even voorzichtig tot de echo en toen daalde het besef in.
Wonderkind Jidde Op 10 oktober 2024 wordt Angela’s zoon Jidde geboren. Het voelde voor haar onrealistisch dat ze een kindje kreeg. Dat gevoel was zo sterk, dat het de angst ontwikkelde dat Angela haar kindje mee zou worden genomen na de bevalling, alsof het haar niet gegund was. “Ik mocht hem zelf aanpakken tijdens de bevalling en op mijn borst leggen. Dat moment was magisch,” vertelt ze emotioneel. “Hij is echt mijn wonderkind.” Het getal tien speelt nu een bijzondere rol in haar leven. “Het was mijn tiende poging, hij werd geboren op 10-10 en overal zie ik dat getal nu terug. Dat voelt als een teken.”
Ook voor de artsen en professoren die Angela begeleidden, is Jidde een wonder. “Tijdens een controle in Nijmegen wilde de endometriose-professor die me had geholpen, graag Jidde ontmoeten. Dat was haar wens,” vertelt Angela trots. Toch voelde het moment beladen. “Met een kinderwagen een wachtruimte binnenlopen, waar vrouwen zitten die zelf misschien nog midden in hun traject of een verdrietige periode zitten, vond ik confronterend. Ik weet hoe pijnlijk het kan zijn om anderen met een kindje te zien terwijl je zelf die droom nog niet hebt kunnen verwezenlijken.” Dat besef maakte de ontmoeting extra emotioneel en bijzonder.
De blijvende invloed van endometriose Hoewel Angela nu moeder is, blijft endometriose een grote impact hebben op haar leven. “De pijn is er nog steeds. Soms kan ik niet eens uit bed komen,” legt ze uit. Haar gezondheidstoestand blijft onvoorspelbaar, waardoor ze moeilijk afspraken kan maken. “Ik moet altijd voorbereid zijn op noodsituaties. Ik heb altijd extra kleding en medicatie bij me, voor het geval mijn buik plotseling opzet.”
Ook werken is lastig voor Angela. “Ik kan geen pijl trekken op hoe mijn dag verloopt. Soms gaat het redelijk, maar het kan ook zijn dat ik halverwege de dag in bed lig van de pijn. Dat is frustrerend, vooral omdat mensen vaak denken dat je je aanstelt.”
Sociale steun en begrip Om anderen met endometriose te helpen, heeft Angela een Instagram-account opgezet @endometriose_angela. “Ik krijg veel berichten van vrouwen die in hetzelfde traject zitten. Ze willen weten hoe ik het heb gedaan en hoe ik omging met de teleurstellingen.” Angela ziet het als haar missie om anderen te steunen. “Ik weet hoe eenzaam deze strijd kan zijn. Het geeft me voldoening om vrouwen te helpen die zich onbegrepen voelen.”
Angela spreekt vol lof over de steun die ze kreeg van haar partner. “Hij was er altijd voor me, ook tijdens mijn zwaarste momenten. Tijdens mijn operaties zorgde hij voor me en hielp hij me weer op de been.” De moeilijke periode heeft hun relatie sterker gemaakt. “Ik weet nu dat ik iemand aan mijn zijde heb die altijd voor me klaarstaat.” Ook haar familie speelde een belangrijke rol. “Mijn vader bleef me moed inspreken, zelfs toen ik dat niet meer kon geloven. En mijn moeder is mijn grootste steunpilaar.”
Met trots loopt Angela nu met Jidde in de kinderwagen door het dorp. “Elke keer als ik naar hem kijk, weet ik dat alle pijn en moeite het waard zijn geweest. Hij is mijn grootste wonder.”
