Een mooie reis door het Rooise onderwijsland
OnderwijsWas je druk of juist heel stil? Had je kort haar of een bril? Heette je Fien, Jamai of Brent, bij haar mocht je zijn zoals je bent. Voor het laatst op het plein de wacht, nog even zwaaien naar groep acht. Opgeruimd dat bureau met A-viertjes, mappen, een koffiemok en losse papiertjes. Altijd aandacht voor hun passies, verhalen en het raken van de juiste snaar. Dat kenmerkte haar. Komende vrijdag trekt Karin Adams (63) de schooldeur achter zich dicht en neemt ze na ruim veertig dienstjaren afscheid van het onderwijs.
Door: Caroline van der Linden
Geboren aan de Boskantseweg, opgegroeid in een gezin van acht kinderen, doorliep ze haar basisschooltijd op de Dommelrodeschool en ging van daaruit verder op de Sint-Jozef Mavo. Van Mavo ging ze naar Havo-top bij de nonnen in Veghel en twijfelde ze de bosbouw of het onderwijs in te gaan. Het werd het laatste en waar ze haar schoolloopbaan begon op basisschool Dommelrode zal ze deze over enkele dagen ook afsluiten.
“Mijn keuze voor het onderwijs werd op de basisschool al aangewakkerd door meneer Jack Werners. Hij was een voorbeeld voor mij”, zegt ze. “Ik wilde ook zo zijn voor kinderen. Altijd oog voor elk kind. Ik heb hem zelfs ooit aangeboden zijn schoenen te poetsen”, lacht ze. “Ik had zoveel voor hem over”. Hij leerde me dat enthousiasme het verschil maakt tussen middelmatigheid en succes. Het zaadje om later het onderwijs in te gaan is daar geplant”, zegt ze resoluut.
Van de Havo ging ze naar de Pedagogische Academie en vond met name het stagelopen meteen geweldig. Maar toen ze in ‘82 afstudeerde was er geen baan te krijgen. Overal viel ze in, deed vrijwilligerswerk op basisschool de Kienehoef en gaf Nederlands en maatschappijleer op de Mavo. Op de Odaschool vond ze haar plek als invalster en kon ze blijven. “Ik weet nog dat ik begon in groep 4 met veertig leerlingen. Ik was jarig, vond dat ik iets leuks moest doen en heb veertig clowntjes gemaakt van toiletrolletjes. Mijn partner Ans praat er nu nog over”, lacht Karin. “Ik denk dat iedereen het wel herkent”, gaat ze verder. “Altijd met onderwijs bezig. Als je ergens boodschappen doet of iets ziet, dat je denkt, och, dat is leuk voor de klas of bruikbaar op school. En die betrokkenheid is altijd gebleven, welke functie ik ook had.”
Twintig jaar werkte ze op de Odaschool. Als leerkracht en de laatste jaren ook als coach in de leerlingenzorg, intern begeleider (IB) zoals ze het nu noemen. “IB bestond nog niet en mijn directeur Ad van Pelt vroeg me dit te doen. Het coördineren van de zorg voor kinderen, zo werd het uitgelegd.”
Met de studie orthopedagogiek, coach in de leerlingenzorg, de Magistrum-opleidingen voor adjunct en directeur en met allerlei bijscholingen bleef ze up to date. “Toen Maria Jennissen-Brekelmans (destijds adjunct op de Odaschool) de functie van Ad van Pelt even overnam, vroeg ze of ik samen met haar de directietaken wilde uitvoeren. Ik genoot ervan een team aan te sturen. Altijd met de vraag waarom doen we dit en wat brengt dit de kinderen, anders voelde het niet goed”, vertelt ze.
Niet gek dat de slogan: ‘Je kunt niet van alle kinderen sterren maken, maar je kunt ze wel allemaal laten stralen’ altijd in haar nabijheid hing. “Ik snap best dat dit moeilijk is”, zegt ze. “Maar als je dat kunt, ieder kind laten stralen of liefst zoveel mogelijk, dan ben je een goede leerkracht”, zegt ze bevlogen. “Een relatie opbouwen met een kind, maar ook met de ouders, daar gaat het om. Op de vraag of kinderen veranderd zijn is haar antwoord: “Nee, elk kind van vroeger en nu wil ontdekken, is nieuwsgierig en wil nieuwe dingen leren. Maar de omgeving en de maatschappij zijn enorm veranderd, dit heeft het gedrag
van kinderen beïnvloed. Soms moet je dan op een andere manier werken dan je gewend bent, moet je achter het gedrag kijken, maar als dat lukt, kun je veel bereiken.” Een prachtige visie die ze ons nog even meegeeft.
Toen ze op de Odaschool geproefd had aan het aansturen van een team, kwam er een vacature vrij in Olland om de functie van directeur te vervullen. Hier zat echter één voorwaarde aan: hij of zij moest ook openstaan voor de bouw van een multifunctionele accommodatie (MFA). “Toen ik dat las dacht ik eerlijk gezegd: “Wel ja, Olland, in heel Rooi is er nog niet één, maar in Olland moest het komen. Ik solliciteerde en kreeg al snel te horen dat ik aangenomen was. Geweldig vond ik dat. Daar sta je dan, directeur van Olland en meedenken over de komst van een multifunctioneel gebouw”, lacht Karin. Maar trots kan ik nu zeggen, het is de eerste plek in heel Sint-Oedenrode waar het gelukt is. Een prachtig traject is dat geweest.”
In 2006 begonnen op basisschool Sint-Petrus als eerste vrouwelijke directeur in Olland, stond ze er tien jaar aan het hoofd. In 2011 lag de bouwvergunning klaar voor de nieuwbouw. De school mocht ze mee vormgeven, van de kleur van de steen tot grote schuifdeuren in de lokalen. Een klik had ze met de architect, dat was maar goed, want herhaaldelijk moest deze terug naar de tekentafel. Flexplekken moesten er komen, waar kinderen apart konden werken, geen dichte muren, de leerkracht moest hen kunnen zien, enz. enz.
Ze was een soort manusje van alles, veel heeft het van haar gevraagd, maar spijt, “geen moment”, zegt ze resoluut. Met drie dagen directeurstaken, twee dagen voor de klas, vulde ze haar avonduren in als meedenker over de bouw van deze MFA. Iedereen uit het kerkdorp was betrokken, contact met kerkbestuur, schoolbestuur, buurtvereniging, architectenbureau. Vier avonden per week vergaderen vier jaar lang. Het zorgde voor binding met haar team en de hele gemeenschap eromheen.
Maar waarom dan nog voor de klas? Feeling behouden met de basis. Dit heeft bij haar altijd hoog in het vaandel gestaan. Als directeur bleef ze voelen wat leerkrachten op hun werkdag ervaren, intensief lesgeven, ouders te woord staan, vergaderen, cursussen volgen en bovenal de core business: lessen voorbereiden. Later is ze minder gaan werken en heeft ze geen les meer gegeven.
Trots als een pauw is ze op het eindresultaat, bs de Sprongh en de Loop’r in Olland. Alles ervoor gegeven. “Als je het gebouw bekijkt zie je boven in de nissen twee beelden”, legt ze nog even uit en pakt er het fotoboek van de bouw bij. “Kijk” zegt ze: “De één is patroonheilige Ludovicus, de ander de Donjontoren, gemaakt door de kinderen van de school. De Franse kalkstenen toren is het symbool voor veiligheid. Ook geven de blokken de sprongen van ontwikkeling weer die een kind maakt van kleuter tot groep 8. De poorten in de blokken zijn open deuren; iedereen is er welkom. Wekelijks werden de kinderen door een taxibedrijf naar een loods gebracht om te beeldhouwen. Wanneer zij nu langs de school rijden zullen ze zeker zeggen: aan dat beeld heb ik meegewerkt. Kijk hier werden de beelden opgetakeld”, zegt Karin trots. “Elke keer als ik door Olland kom en ik zie de school, voelt het als ‘mijn kindje’. Het zit in mijn hart”, zegt ze. En dat is onmiskenbaar merkbaar terwijl ze erover vertelt.
Naast bs. de Sprongh in Olland stond ze ook in Boskant nog aan het roer. Helaas werd haar betrokkenheid haar valkuil, waardoor ze haar werkzaamheden een half jaar neer moest leggen. Daarna krabbelde ze weer op en werkte ze de laatste zeven jaar als adjunct-directeur op basisschool Dommelrode. Zij als onderwijskenner in samenwerking met Antwan van Summeren als zakenman, vulden ze elkaar naadloos aan. “Maar zonder de steun van mijn partner Ans en
dochter Cinthia had ik deze 40 jaar onderwijs nooit met zoveel overgave kunnen doen. Mijn laptop ging dag en nacht mee, overal waar ik ging, zelfs op vakantie. Ik waardeer enorm hoe ik altijd bij Ans terecht kon”, dat wil ze echt gezegd hebben.
Voor haar nu geen vergaderingen en beleidszaken meer, maar nog even met bruisende kracht kinderen laten stralen tot de laatste dag.
