Geen tijd voor kattenkwaad
Roois nieuws Daar komt Lambert van Esch aangelopen. Druk als altijd heeft hij een telefoon aan het oor. Het is vakantie, maar het loonbedrijf van Lambert aan de Eversestraat draait op volle toeren. We komen dit keer niet om over het bedrijf te praten, maar over het heugelijke feit dat Lambert dit jaar vijftig is geworden en dus aanwezig mag zijn op het Sarah- en Abrahamfeest in De Vriendschap. Weet hij nog veel te herinneren van zijn schooltijd in Eerschot? Zitten er nog flarden in dat drukke hoofd van hem? “Ik kan me niet veel meer herinneren”, glimlacht Lambert, terwijl hij zijn gsm op tafel legt.Graafwerkzaamheden behoort tot één van de vele werkzaamheden waar Lambert’s bedrijf goed in is. In het geheugen graven is toch weer even wat anders. De geboren en getogen Rooienaar probeert het. ‘Wat voor type jongen was je?’ proberen we. De ogen van Lambert beginnen te twinkelen. “Ik was niet de grootste en ook niet de moeilijkste”, gniffelt hij. “Ik had de basisschool vrij makkelijk moet ik eerlijk zeggen. Tijdens de lessen lette ik altijd goed op. Uiteindelijk kon ik naar Mavo/Havo, maar ik koos er voor om naar de LTS te gaan. Ik wilde namelijk per se een technisch vak leren.” Dat was niet gek, want Lambert groeide op tussen de landbouwmachines. Zijn vader begon vijftig jaar geleden een landbouw- en spuitbedrijf. Als kleine jongen vond Lambert het al geweldig om mee te helpen. Hij sleutelde zelfs mee aan tractoren, waar hij als twaalfjarige jongen al mee op het land reed. “Ik vond het geweldig om te ploegen en dat doe ik nog steeds heel graag. Omdat ik veel thuis aan het helpen was, ging ik misschien wat minder spelen dan andere kinderen. Daarom had ik ook geen tijd om kattenkwaad uit te halen.”
Natuurlijk had Lambert wel de nodige kameraden aan de jongenszijde van basisschool Eerschot. Lambert: “Ik ging om met Chrisje Wouters, Theo de Bie, Theo Peters en Nico van Schaijk. Theo de Bie woont ook nog in Rooi. Theo Peters heeft een kozijnenfabriek in Veghel en Nico woont hier vlakbij. Hij heeft een boerenbedrijf. Chrisje woont en werkt al jaren in Spanje. Ik heb hem al jaren niet meer gezien. Volgens mij niet meer sinds de basisschool! Het zou mooi zijn als hij naar de reünie komt. Laatst kwam ik zijn broer tegen. Ik heb hem gevraagd of hij Chrisje wil uitnodigen om te komen. Misschien herken ik hem niet eens meer!”
De telefoon rinkelt. Een belletje uit Zwitserland. Professioneel handelt Lambert zijn gesprek af. Weer een karwei erbij. Lambert mag dan wel klein van stuk zijn, hij staat zijn mannetje. Dat hij nog maar weinig van zijn school kan herinnen, behalve wat namen van leraren en de standaard dingen zoals wachten in de rij en het redelijk strenge beleid, zij hem vergeven. Een ding wat hem wel bij is gebleven is het persoonlijk contact wat in die tijd volgens de Abraham veel beter was dan tegenwoordig. “Als we iets van elkaar moesten hebben, dan fietsten we naar elkaar toe. Vandaag de dag pakt de jeugd meteen de telefoon. Alle contacten zijn veel oppervlakkiger geworden. Daarnaast zorgen computers ervoor dat de kinderen veel minder buiten spelen. Vroeger schoten we de Moerkuilen in om in bomen te klimmen of gingen we spelen in de hei. Soms speelden we er de hele dag. Zie jij nog ooit jeugd in de bossen spelen? Ik niet, dat is wel erg jammer.”
Het verzoek om een schoolfoto aan te leveren kon Lambert helaas niet honoreren. “We zijn nooit zo van de foto’s geweest”, bekende hij. “Toch heb ik er nog eentje gevonden van het paardrijden. Dat was een grote hobby van mij. Nu is dat wielrennen. Zo nu en dan ga ik fietsen met een groep.” Deze week is Lambert in het buitenland om een grote ronde te maken met vrienden. Zelfs een drukke ondernemer als Lambert moet daar ooit tijd voor vrijmaken. Dat gaat hij ook doen voor de reünie. “Daar ben ik zeker van de partij. Het lijkt me geweldig om iedereen weer te zien”, besluit hij.
