”I could paint before I could walk” - Ellen Voets
Roois nieuws Kunst en Cultuur ‘Mama said I could cry before I could talk’, zong de wereldberoemde Zweedse band Abba. Ellen Voets hoorde het nummer onlangs en het zette haar aan het denken. Er zit namelijk een duidelijke parabel in met haar eigen leven. Vanuit de box begon ze al met tekenen en schilderen, in hoeverre je dat zo voor een peuter kunt noemen, maar ze was er al mee bezig voor ze kon lopen. Ook exposeerde ze al voor ze haar diploma haalde. Kenmerkend voor Ellen Voets. Een eigengereide kunstenares in de meest positieve zin van het woord.Dit jaar zit de professionele kunstenares precies vijfentwintig jaar in het vak, wat haar onlangs een grote jubileumexpositie opleverde van meer dan 40 schilderijen bij Holland Art Gallery. De geboren Rooise is er voor in de wieg gelegd. Ellen woont al jaren in Deurne en heeft daar haar eigen atelier, maar aangezien haar ouders en familieleden in Sint-Oedenrode wonen rijdt ze nog met regelmaat richting Rooi. Eigenlijk is het weer eens tijd om haar geboortedorp te exposeren. Ze loopt met het idee tijdelijk in een leegstaand pand in Rooi te gaan werken en tegelijk exposeren, eventjes terug naar de ‘roots’. Dus als iemand nog een plekje weet…
De schilderijen van Ellen zijn duidelijk te herkennen. Toch zocht ze aan het begin van haar carrière naar een eigen stijl. Ellen: “In de eerste vier jaar schilderde ik alles. Realistische kunst en veel portretten. Het ging vrijwel altijd goed. Toch besefte ik dat ik voor één onderdeel moest kiezen. Ik koos toen voor het onderwerp dieren. Omdat het iets levends is. In dierentuinen ben ik gaan schetsen. Pas toen ik in Afrika op vakantie ben geweest, was ik verkocht.”
Ellen staat er om bekend dat ze dieren op een bijzondere wijze tot leven kan laten komen op het doek. Haar werk is dan ook zo herkenbaar dat je bij haar kunst zeer zeker kunt spreken van ‘een echte Voets’. Olifanten, tijgers, nijlpaarden of giraffen, maar ook groepen rennende wilde paarden, soms met mensen gecombineerd. Ze intrigeren haar. “Inmiddels ben ik zo’n tien keer naar Afrika of India geweest om de dieren te gaan bekijken”, spreekt Ellen. “Vooral de safari’s waren het mooist. Botswana is me het meest bijgebleven. Het ineens opduiken van dieren die je niet verwacht, is werkelijk prachtig. De olifant vind ik het mooiste dier. Het dier straalt zo veel emotie en bescherming uit, geweldig! Olifanten zijn ook heerlijk om te schilderen. Ze geven veel contrast en het spel met die verschillende contrasten geeft mooie composities.” Je zou kunnen zeggen dat mensen het onderwerp beu gaan worden. Altijd maar weer die kuddes, altijd maar weer die paarden. Maar het gaat er niet om wat je schildert maar hóe je het schildert. Op een of andere manier blijft het werk van Ellen je boeien. Het blijft je aantrekken. De zoektocht naar wat zie ik in een schilderij? Plotseling zie je het.
Hoe haar geest haar handen aanstuurt om gedachten op het doek te krijgen, blijft een raadsel. “Het ontstaat gewoon”, zegt Ellen. Dat is moeilijk te begrijpen. Ze kan iets van dichtbij maken, wat wij pas van veraf kunnen ontcijferen. Hoe ze technisch te werk gaat is beter te onderbouwen. Ellen heeft door de jaren heen een geheel eigen manier van werken ontplooit. De kunstenares werkt namelijk uitsluitend met een paletmes. “Ik zat eens vast in figuratie en pakte toen het mes. Dat opende een nieuwe wereld. Ik leerde mezelf een bepaalde techniek aan die je niet zomaar onder de knie krijgt. Zo weet ik precies hoeveel druk ik op het mes moet zetten om een bepaald effect te krijgen”, legt Ellen uit. Een geheim van de smid dat ze tot op zekere hoogte best met anderen wil delen.
Dat ze met een paletmes werkt is volgens Ellen niet zo onderscheidend. “Dat doen wel meer mensen”, zegt ze. “Maar niemand werkt met 100% olieverf. Bij één van mijn galeries zijn duizenden kunstenaars aangesloten en ik weet dat ze bijna allemaal een onderlaag van acryl hebben. Dat weet ik van de galeriehouder die in alle ateliers komt. Mijn werken zijn puur van olieverf. Het is duurder en het droogt heel moeizaam, maar ik kies voor de meest spontane manier van werken en de beste kwaliteit. Datzelfde geldt ook de frames. Die zijn bij mij van aluminium. Vroeger waren die nog wel eens van hout, maar dan trokken de schilderijen soms krom.”
Gezien de kunst die Ellen maakt, moet dat regelmatig mooie en dierbare lofuitingen opleveren. “De complimenten zitten in kleine dingen”, merkt ze op. “Zo heb ik wel eens klanten die me vertelden dat ze al jaren aan het sparen waren om een schilderij van mij te kopen. Toen ze het uiteindelijk hadden gekocht nodigden ze me bij hen thuis uit. De hele familie was er, de champagneflessen werden ontkurkt en ze vroegen of ik met hen op de foto wilde. Zo’n dankbare mensen, dat doet veel met je. Ook tijdens mijn jubileumexpositie kreeg ik mooie complimenten van liefhebbers die al jaren geleden schilderijen van me hadden gekocht, me steeds blijven volgen en nog regelmatig mijn exposities bezoeken. Een bezoeker bedankte me. Hij had tien jaar geleden een schilderij gekocht en was er nog steeds enorm blij mee. Dat vind ik zo mooi”
“Ik ben altijd erg dankbaar geweest voor het feit dat ik dit kan. Het schilderen heeft me heel erg geholpen in mijn leven. Vooral in tijden van tegenslag. Wanneer iemand anders achter de bank zou kruipen, kroop ik voor het doek. Het is altijd mijn manier van uiten geweest, mijn houvast, mijn eigenwaarde.”
De eerstvolgende expositie van Ellen Voets is bij galerie Bonnard in Nuenen op 26 februari. Kijk op www.ellenvoets.nl voor alle expositiedata en voor meer informatie over haar werk. U kunt er evt. ook haar net uitgekomen jubileumdvd bestellen.
