Stokje overgedragen, maar drijfveer blijft hetzelfde
PolitiekSint-Oedenrode - Het is maandagochtend als ik aanschuif bij Peter Verkuijlen en zijn dochter Francine van Lanen. Twee generaties, verbonden door hun bloedlijn, maar ook door een gedeelde passie: politiek in Sint-Oedenrode en in de bredere gemeente Meierijstad. Waar Peter na zeventien jaar in de raad bewust een stap terugdoet, staat Francine klaar om het stokje over te nemen. Een moment van verjonging, maar ook van trots.
Door: Caroline van der Linden
Een leven in en om de politiek
Peter hoeft er niet lang over na te denken wanneer ik hem vraag hoe hij ooit begon. “Al jong was ik ermee bezig,” vertelt hij. “Op school zat ik in de leerlingenraad, later volgden commissies en vanaf 2006 de gemeenteraad in Rooi. Eerst namens Gemeentebelang, later even bij het CDA, maar uiteindelijk toch zelfstandig en weer terug bij mijn oude club.” Het waren jaren vol hoogtepunten, maar ook momenten van strijd. “Politiek kan soms hard zijn,” zegt hij, terugblikkend op een conflict waardoor hij uit de fractie werd gezet en als eenmansfractie doorging. “Dat hakte erin. Ik voelde me maanden bezwaard om in het dorp rond te lopen.” Toch keerde hij terug, omdat de inhoud bleef trekken. “Ik wilde verschil maken voor mensen, en dat gevoel is nooit weggegaan.”
Francine: van bouwplaats naar raadszaal
Francine (36) groeide niet op met een roeping voor de politiek. “Ik heb een technische achtergrond,” glimlacht ze. “Na het Zwijsen College in Veghel studeerde ik bouwkunde in Den Bosch. Ik werk inmiddels vijftien jaar in de bouw, tegenwoordig als projectleider in de restauratie en het onderhoud van monumenten.” Toch trok de politiek haar uiteindelijk naar binnen. “Bij de laatste verkiezingen hielp ik mijn vader met de lijst. Eigenlijk gewoon als steun, zonder plannen. Maar toen Gemeentebelang goed scoorde, werd ik burgercommissielid. Dan merk je ineens: ik kan echt iets betekenen. Je kunt invloed uitoefenen op hoe we onze gemeente vormgeven. Dat geeft voldoening, heel anders dan mijn werk, maar minstens zo waardevol.”
‘Verjonging is nodig’
Voor Peter was het duidelijk dat het moment van overdracht eraan zat te komen. “Ik ben nu 70 en gelukkig nog vitaal, maar ik vind dat de raad mensen nodig heeft die vooruitkijken, mensen die hun toekomst nog voor zich hebben. Jongere generaties die frisse ideeën meenemen.” Dat zijn dochter de nieuwe lijsttrekker wordt, maakt hem zichtbaar trots. “Ik ben blij dat ze dit aandurft. Het is een flinke verantwoordelijkheid. Natuurlijk praten we vaak over politiek, maar zij maakt haar eigen keuzes. Soms gaat dat heel direct, kort en krachtig, dat heeft ze van de bouw meegenomen.” Francine lacht. “Ja, ik ben gewend duidelijk te zijn. Op een bouwplaats werkt dat gewoon het beste. In de politiek merk ik dat je ook moet luisteren, verbinden, zoeken naar draagvlak. Maar ik vind het mooi om beide kanten in me te hebben: duidelijkheid en diplomatie.”
De kracht van inhoud
Wat Francine vooral wil bereiken als lijsttrekker? “Dat er weer meer op de inhoud wordt gedebatteerd. Te vaak gaat het in de raad over wat iemand ooit eerder zei. Ik wil dat we kijken naar het onderwerp zelf: wat is het probleem en hoe lossen we het op? Daar hebben burgers het meest aan. Niet aan spelletjes, maar aan oplossingen.” Een voorbeeld waar haar hart ligt, is de verkeersveiligheid. “Ik wil veilige straten voor kinderen. Er wordt nog te vaak te hard gereden, zeker rondom scholen. Ik zie elke ochtend hoeveel auto’s richting basisschool Eerschot rijden. Initiatieven als de autoloze week vind ik fantastisch, die laten zien dat het ook anders kan. Daar wil ik me sterk voor maken.”
Wonen en leefbaarheid in de dorpen
Een ander groot thema voor Francine is woningbouw. “Iedereen ziet wat er in Eindhoven gebeurt: enorme groei in banen en bedrijvigheid. Dat raakt Meierijstad direct. Wij moeten zorgen dat er voldoende woningen komen, niet alleen in de grote kernen, maar juist ook in de kleinere dorpen. Daar staat de leefbaarheid onder druk. “Neem Olland, Boskant of Keldonk. Die dorpen hebben echt andere behoeftes dan Veghel of Schijndel. Als we daar geen woningen bijbouwen, verdwijnen basisscholen en vergrijst het verenigingsleven. Ik geloof dat je dorpen vitaal houdt door ieder jaar een kleine, stabiele stroom van betaalbare koop- en huurwoningen toe te voegen. Zo blijft er perspectief voor jonge gezinnen én doorstroming voor oudere bewoners.” Peter knikt instemmend. “Een dorp heeft minstens 1500 tot 2000 inwoners nodig om een school en verenigingen overeind te houden. Dat moet je als gemeente actief sturen. Kleine hoeveelheden woningen bouwen helpt, maar je moet wel de regie pakken.”
Een lijst vol diversiteit
De komende maanden werkt Gemeentebelang aan de nieuwe kandidatenlijst. Francine straalt wanneer ze erover vertelt. “We hebben een mooie mix van mensen. Jong en oud, mannen en vrouwen, ervaren en nieuw. Dat vind ik belangrijk. In de vorige periode viel het al op dat bij ons relatief veel vrouwen actief zijn. Dat is niet vanzelfsprekend in de politiek, maar wel hard nodig. Vrouwen brengen andere invalshoeken mee, en die diversiteit versterkt een fractie.”
Trots en vertrouwen
Op 18 maart 2026 gaat Meierijstad naar de stembus. Voor Francine wordt het haar vuurdoop als lijsttrekker. Spannend, erkent ze. “Vooral het moment dat bekend werd dat ik lijsttrekker zou worden. Hoe zouden mensen reageren? Uiteindelijk kreeg ik zoveel positieve reacties, dat gaf me enorm veel energie. Mensen zeiden: wat goed dat je dit doet, knap dat je het combineert met je gezin en werk. Dat sterkt me in de overtuiging dat ik dit samen met onze fractie kan en wil doen.” Peter besluit nuchter: “Ik blijf meedenken vanuit de inhoud, maar het gezicht is nu aan Francine. Zij staat voor een generatie die vooruit wil kijken. Dat is precies wat onze gemeente nodig heeft.”
Van vader naar dochter
Wanneer ik afscheid neem, voel ik de bijzondere dynamiek tussen vader en dochter. Twee mensen met verschillende stijlen, maar met hetzelfde doel: werken aan een gemeente die luistert naar haar inwoners en toekomstbestendig is. Het stokje gaat van vader op dochter, maar de drijfveer blijft hetzelfde: de gemeenschap sterker maken. En misschien is dat wel de kern van politiek, zoals Francine het zelf zegt: “Niet zoeken naar schuldigen, maar samen zoeken naar oplossingen.”
